Saturday, July 23, 2016

မနက္ျဖန္(24-July Sunday) စကၤာပူမွ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္ရာဟုလာ၏ ေမြးေန႔ပြဲမွ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။



စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ လူ႔ေလာကအလယ္ ေရာက္လာခဲ့တယ္၊
စာေပပါရဂူေဒါက္တာအရွင္ရာဟုလာကို ၂၃-၇-၁၉၆၉၊ ဒုတိယဝါဆိုလဆန္း (၉) ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ေန႔လည္(၁) နာရီအခ်ိန္တြင္ ရမ္းၿဗဲၿမိဳ႕နယ္၊ ရမ္းေပါက္ တိုက္နယ္၊ ရြာႀကီးရြာတြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဖခင္ဦးဘဆင္၊ မိခင္ေဒၚလွယဥ္ဦးတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဖခင္ဘက္က အဘိုးအဖြားမ်ားမွာ ဦးငကြန္ေအာင္၊ ေဒၚေစာသာဦးတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ မိခင္ဘက္က အဘိုးအဖြားမ်ားမွာ ဦးလွထြန္းေအာင္၊ ေဒၚျမယဥ္ဦးတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဖခင္ဘက္က အဘိုး၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးေစာလံုး၊ ေဒၚေမနီခိုင္ႏွင့္ အဖြား၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးေမာင္ေအး၊ ေဒၚဘုျဖဴတို႔ ျဖစ္သည္။ အေမဘက္က အဘိုး၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးထြန္းေအး၊ ေဒၚေမသိန္းတို႔ ျဖစ္သည္။ အေမဘက္က အဘြား၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးေမာင္သာႏွင့္ ေဒၚေဝမတို႔ ျဖစ္သည္။
အသက္(၃)ႏွစ္ေက်ာ္တြင္ ရြာႀကီးရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ အေဖ့ ဘက္က ဦးေလးႏွင့္အတူ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ အသက္(၄)ႏွစ္ မျပည့္ခင္ မိခင္၏ ဇာတိရြာကေလးကို ေျပာင္းေရြ႕လာခဲ့ၾကသည္။ အသက္(၅)ႏွစ္တြင္ ေရြရြာအစိုးရ မူလတန္းေက်ာင္း၌ စတင္ပညာ သင္ယူခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနည္း တူ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ ဗုဒၶဘာသာအေျခခံမ်ား သင္ယူခဲ့သည္။ မူလတန္းတြင္ ဆရာ ႀကီး ဦးညိမ္းေဖ၊ ဆရာမ ေဒၚခင္ညြန္႔၊ ဆရာမ ေဒၚေငြတင္(ေရြရြာ)၊ ဆရာႀကီး ဦးတင္ ညြန္႔၊ ဆရာႀကီးဦးက်န္ေအာင္တို႔ထံ၌ ပညာသင္ယူဖူးသည္။ အလယ္တန္း ေရာက္ လာခဲ့ေသာအခါ မိမိတို႔ရြာအနီး၊ ကုန္ေဘာင္(၁)ရြာ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာ သင္ယူခဲ့သည္။
အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝ၌ အမွတ္ရေသးေသာ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားမွာ ဆရာႀကီး ဦးလွသန္း၊ ဆရာႀကီး ဦးလွထြန္းေအာင္၊ ဆရာႀကီးဦးသိန္းေအာင္၊ ဆရာႀကီး ဦးလွေဖ၊ ဦးတင္ေမာင္၊ ေဒၚလွၿမိဳင္၊ ဦးေက်ာ္ျမင့္၊ ေဒၚႏုႏုေအး စသူတို႔ကို မွတ္မိပါေသး၏၊ ငါးတန္းတြင္ ပထမဆုရခဲ့သည္။ ရွစ္တန္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ အထက္တန္း ေရာက္ေသာအခါ ဆရာဦးဘိုးတင္၊ ဆရာမေဒၚ စုၿငိမ္းျမတ္၊ ဆရာဦးသန္႔ဇင္၊ ဆရာဦးသိန္းထြန္း၊ ဆရာဦးေမာင္ေမာင္တို႔ႏွင့္ ခင္ မင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသည္။ နဝမတန္းတြင္ ကုန္ေဘာင္ေက်ာင္း၌ ပထမဆု ရရိွခဲ့သည္။ ဆယ္တန္းတြင္ ရမ္းၿဗဲစာစစ္ဌာနမွ ပထမဆုရခဲ့သည္။ ၁၃၅၃-ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း (၁ဝ)ရက္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵမာလာအထံ၌ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ ခဲ့သည္။ ရဟန္းျဖစ္ၿပီးေနာက္ ေရြရြာ အလယ္ေက်ာင္း၌ တစ္မိုးတစ္ဝါ အေျခခံစာေပမ်ား သင္ယူခဲ့သည္။
ေနာက္ႏွစ္ ေႏြရာသီတြင္ ရမ္းၿဗဲၿမိဳ႕မွ ဦးဝဏၰိတႏွင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို အတူလာ ခဲ့ၾကသည္။ ပထမဦးစြာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေက်ာက္ေျမာင္း၊ ေအာင္မဂၤလာလမ္း၊ ေအာင္ မဂၤလာေက်ာင္းတြင္ ရက္အနည္းငယ္ တည္းခိုခဲ့သည္။ ရက္အနည္းငယ္ၾကာၿပီး ေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ တာေမြၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာက္ေျမာင္းရပ္ကြက္၊ မဂၤလသုခပါဠိတကၠ သုိလ္ သိမ္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးလွ်က္ရွိေသာ ရမ္းၿဗဲ၊ ကန္ဒိုင္းအတြင္းျပင္ရြာ ဇာတိ ဦးဝိမလထံ၌ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္ခြင့္ရရွိခဲ့သည္။ မဂၤလသုခပါဠိတကၠသုိလ္္၌ အေျခ ျပဳမူလတန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။
ထိုႏွစ္ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ စမ္းေခ်ာင္း၊ ေျမနီကုန္း၊ ေက်ာင္း လမ္း၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္းတိုက္မွ ဦးအာေလာကနဲ႔အတူ က်ဴရွင္တက္ျခင္း၊ အနီးကပ္ တက္ျခင္း၊ စာက်က္ရင္း အေဝးသင္တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္တြင္ ထိုစာသင္တိုက္၌ ပထမငယ္တန္းကို တက္ေရာက္သင္ယူခဲ့ၿပီး စာေမးပြဲေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ မဂၤလသုခ ပါဠိတကၠသုိလ္၌ အေဝးသင္စာေမးပြဲအတြက္ ေလ့လာက်က္မွတ္ၿပီး က်ဴရွင္ကိစၥ အနီးကပ္သင္တန္းတို႔ကို တက္ေရာက္ကာ ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ခဲ့ျပန္သည္။ ေက်ာက္ ေျမာင္းလမ္းေန ေမာ္လၿမိဳင္သူ ဒကာမႀကီး ေဒၚေထြးတင္သည္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ မိမိကို ပစၥည္းေလးပါး အေထာက္အပံ့ ျပဳခဲ့ေပသည္။
မိမိ၏ ဆရာရင္း ဆရာေတာ္ ဦးဝိမလသည္ လႈိင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေအးရိပ္မြန္ အိမ္ရာ မိမိတို႔၏အနီး၌ သာသနာေအးေက်ာင္းတိုက္ကို လက္ခံရရွိေသာအခါ မိမိ သည္ အေဖၚျပဳကာ လိုက္သြားခဲ့သည္။ ပဌမလတ္တန္းကို သာသနာေအးေက်ာင္း တိုက္မွ ဝင္ေရာက္ေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မ်ားတြင္ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္အတြက္ အားထုတ္ခဲ့ရသည္။
ပထမႀကီးတန္း ေရာက္ေသာအခါ စာဝါအစံုအလင္ မတက္ရ၍ စာေမးပြဲ မဝင္ႏိုင္ဘဲ အေဝးသင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကို ေအာင္ျမင္ၿပီး ဘီေအဘြဲ႕ရရွိခဲ့သည္။ အဆို ပါ ဘီေအသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မိမိ၏ ဘဝခရီးလမ္းအတြက္ တစံုတရာ အေထာက္ အကူ ျပဳေလသည္။ မိုးဦးက်ရာသီ တစ္ေန႔ေသာအခါ မိမိႏွင့္ ကိုရင္အခ်ဳိ႕သည္ ဒဂံု ၿမိဳ႕သစ္ေျမာက္ပိုင္း၊ (၅ဝ)ရပ္ကြက္၊ သာသနတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡဆရာေတာ္ဦးသီလဝံသာဘိဝံသ၏ ေအာင္ေျမရတနာေက်ာင္းတိုက္ကို ေျပာင္းေရြ႕ကာ ပညာ သင္ၾကားခဲ့ၾကသည္။ ထိုေက်ာင္းတြင္ ဆရာေတာ္က ပဌာန္းစသည့္ စာဝါမ်ား ပို႔ခ်ေပးသည္။ ဒုတိယဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလက သဒၵါ၊ သၿဂိဳဟ္၊ ညဝါ၊ ဆန္း၊ အလကၤာ စသည္ပို႔ခ်ေပးသည္။ ထိုႏွစ္တြင္ ပထမႀကီးတန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထိုေက်ာင္း၌ ဆြမ္းစားေက်ာင္းဘုန္းႀကီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္းကိုရင္ေလးေတြႏွင့္ ေန႔စဥ္ဆြမ္းေတာ္ခံႂကြခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္ ဓမၼာစရိယတန္းတြင္ ဓမၼသဂၤဏီက်မ္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။
ကမ႓ာေအးကုန္းေျမ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ့ တကၠသိုလ္ကို ဝင္ခြင့္ ရရွိကာ ဗုဒၶစာေပပညာကို ေခတ္မီနည္းျဖင့္ ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တာေမြၿမိဳ႕နယ္၊ နတ္ ေခ်ာင္းရပ္ကြက္တြင္ ပီနန္ဆရာေတာ္၏ မဟာသႏိၲသုခ ဗုဒၶ သာသနာျပဳစင္တာႀကီး ေပၚေပါက္လာ၍ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွ ပညာထူးခၽြန္ၾကေသာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၊ သီလ ရွင္မ်ား ဝင္ခြင့္ေျဖဆိုခဲ့ၾကရာ ေရးေျဖ၊ ႏႈတ္ေျဖ ႏွစ္ ဆင့္လံုး၌ ရဟန္းအပါး (၂ဝ)ႏွင့္ သီလ ရွင္(၆)ပါး ေအာင္ျမင္ရာ၌ ပါဝင္ခဲ့၍ ႏုိင္ငံ ျခားသာသနာျပဳသင္တန္းသား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ႏွစ္တာ ကာလပတ္လံုး သာသနာျပဳ အေထာက္အကူျပဳ နည္းလမ္းမ်ားကို စာေတြ႕ လက္ေတြ႕ေလ့လာသင္ ၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ လာအို၊ ကေမ႓ာဒီးယား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ သီရိလကၤာ၊ အိႏၵိယ၊ နီေပါ၊ ဂ်ပန္၊ အေမရိကန္၊ ေတာင္အာဖရိက စသည့္ ႏုိင္ငံမ်ားကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
ႏုိင္ငံျခားေလာက၌ ဝင္ဆံ့ႏုိင္ရန္ ပညာေရးသည္ အေရးပါေၾကာင္း သိျမင္ ခဲ့ရာမွ သီရိလကၤာနိုင္ငံ၊ ကိုလံဘိုၿမိဳ႕၊ Buddhist and Pali University ႏွင့္ Kalaniya Universityတို႔တြင္ M.A(မဟာဝိဇၹာဘြဲ႕၂-ဘြဲ႕) ဆြတ္ခူးခဲ့သည္။ ကိုးရီးယား အမ်ိဳး သားတစ္ဦးႏွင့္ လက္တြဲ၍ အိႏၵိယႏိုင္ငံသို႔ ပညာေရးရွာပံုေတာ္ ထြက္ခဲ့ၾကရာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား အေရာက္အေပါက္နည္းေသာ အိႏၵိယနိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္း၊ ဘံုေဘၿမိဳ႕ေဒသအနီး၊ ပူေနး တကၠသိုလ္ (University of Pune)မွ စာေပပါရဂူ (Ph.D)ဘြဲ႕ကို ငါးႏွစ္အၾကာတြင္ ဆြတ္ခူးႏုိင္ခဲ့သည္။ မူလရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေသာ ႏုိင္ငံျခား သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကို အေကာင္အထည္ ေဖၚႏုိင္ရန္ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိလာေသာ ရဟန္းတစ္ပါးႏွင့္ လက္တြဲ၍ စကၤာပူႏုိင္ငံ၌ ကလင္မတီေက်ာင္း ကို ၂ဝဝ၆-ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ (၁၈)ရက္ေန႔တြင္ အခန္းငွား စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုကာ ဧၿပီလ (၃ဝ)ရက္ေန႔တြင္ ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္ အစရွိေသာ ပညာရွင္မ်ား တက္ေရာက္ ဖြင့္လွစ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ဇယမဂၤလာ ဗုဒၶဝိဟာရ (ျမန္မာ)ကို ေျမအက်ယ္ေပ (၃ဝဝ)ခန္႔၌ လြန္ခဲ့ေသာ(၄)ႏွစ္ကပင္ တည္ေထာင္ ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့သည္။ ဧည့္သံဃာ ေတာ္မ်ား၊ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားအတြက္ တဖက္တလမ္းမွ အေထာက္အကူျဖစ္ေစရန္ မေလးရွားႏိုင္ငံ၊ ဂ်ိဳဟိုးၿမိဳ႕၊ ေဒဆာခ်မလမ္း အရပ္၌ ဇယမဂၤလာဗုဒၶဝိဟာရ (မေလး ရွား)ကို လြန္ခဲ့ေသာ (၆) ႏွစ္က ဖြင့္ထားခဲ့သည္။ သာသနာ့အႏြယ္ဝင္ သီလရွင္မ်ား ခ်မ္းေျမ့စြာ သီတင္းသံုးခြင့္ ရၾကေစရန္ နဝကမၼမ်ား စိုက္ထုတ္ကာ ဇယမဂၤလာ သီလရွင္ေက်ာင္းတိုက္ကို ဒဂံုေတာင္ ေျမာက္လမ္းဆံုအနီး၌ တည္ေထာင္ လွဴဒါန္း ထားသည္။ ေတာင္ဥကၠလာ(၁) ဝိုင္း၌ ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ သာသနာျပဳရန္ ေက်ာင္းတိုက္ တစ္ခုကို နဝကမၼမ်ားစြာ ထည့္ဝင္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။ ဇာတိေမြးရပ္ေျမ၌ အိုမင္းပ်က္စီးေနေသာ ေရြ-ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ၿဖိဳဖ်က္ကာ ရမၼာဝတီေဒသ၏ က်က္သေရေဆာင္ ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းႀကီးကို ေဆာက္လုပ္ၿပီး စီးခဲ့ပါၿပီ။
အသက္အရြယ္ရလာၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ကမၻာတခြင္ လွည့္လည္၍ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားလုပ္ရင္း စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ၾသစေၾတလွ်၊ ထိုင္း၊လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္၊ ဂ်ပန္၊ ကိုးရီးယား၊ သီရိလကၤာ၊ အိႏၵိယ၊ နီေပါ၊ ေတာင္အာဖရိက၊အဂၤလန္၊ ေမရိကန္ႏိုင္ငံစသည္တို႔ကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
လုပ္ခ်င္တာထက္လုပ္သင့္တာကို အရင္လုပ္ပါ၊
လုပ္သင့္တာေတြထဲမွာ အလုပ္ျဖစ္တာကို ေရြးခ်ယ္လုပ္ပါ။
ဒါမွသင္ခရီးေရာက္မွာပါ။

Saturday, July 16, 2016

ကမၻာဦးအစ လူသားျဖစ္ေပၚလာပံု

ကမၻာဦးအစ လူသားျဖစ္ေပၚလာပံုအား ဒီဃနိကာယ္ အဂၢညသုတ္တြင္
 ေဟာၾကားထားသည္။ ဤသုတၱန္အရ ကမၻာဦးကာလက လူသားအျဖစ္
 ျဖစ္ေပၚလာမည့္ သတၱ၀ါတို႔သည္ ယေန႔ေခတ္ လူသားမ်ားႏွင့္ မတူေပ။
 ႐ုပ္ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အစာအဟာရတို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည့္အလိုက္ ကုိယ္ခႏၶာ
 ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံုမ်ား အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။
 ထို႔အတူပင္ သတၱ၀ါတို႔၏ စိတ္ေနစိတ္ထား ဆုတ္ယုတ္လာသည့္
အေလွ်ာက္ နူးညံ့သည့့္ အစာအာဟာရမ်ား ကုန္ခမ္းသြားၿပီး၊ ၾကမ္းတမ္း
 ခက္ခဲသည့္ အစာရွာေဖြမႈ, အိမ္ယာထူေထာင္မႈ, ပုဂၢလိက ပိုင္ဆိုင္မႈ,
 ခိုးယူျခင္း, လိမ္ညာျခင္း စေသာ မေကာင္းမႈမ်ားႏွင့္ အျပစ္ဒဏ္ေပးမႈမ်ား
 ေပၚေပါက္လာသည္ကို ေဟာၾကားထားသည္။ အဂၢညသုတ္ႏွင့္
၀ိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာ ပုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိဉာဏ္ အခန္းတို႔တြင္ ပါရွိေသာ
 “ကမၻာဦးအစ လူသားျဖစ္ေပၚလာပံု” ကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဖာ္ျပပါမည္။

ကမၻာေလာက ျဖစ္ေပၚပ်က္စီးသည့္ျဖစ္စဥ္အား-
 သံ၀႗ကပ္, သံ၀႗႒ာယီကပ္, ၀ိ၀႗ကပ္, ၀ိ၀႗႒ာယီကပ္ဟု
 အဆင့္ေလးမ်ိဳးျဖင့္ ပိုင္းျခားႏိုင္၏။ သံ၀႗ကပ္သည္ တျဖည္းျဖည္း
 ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးသြားေသာ အဆင့္ျဖစ္သည္။ ေလာကဓာတ္
တစ္ခုလံုးသည္ ဟင္းလင္းျပင္ျဖစ္သြားကာ အေမွာင္အတိၿပီး သြားသည့္တိုင္
 ပ်က္စီးေလသည္။ ထိုသို႔ပ်က္စီးေနေသာ အမိုက္တိုက္ ဟင္းလင္းျပင္အျဖစ္
တည္ေနေသာကာလအား သံ၀႗႒ာယီကပ္ဟု ေခၚသည္။
 ထို႔ေနာက္ ကမၻာေလာကႀကီး တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္ တိုးတက္
 ျဖစ္ထြန္းလာေသာ အဆင့္အား ၀ိ၀႗ကပ္ဟုေခၚသည္။
ထိုသို႔ ျဖစ္ထြန္းလာၿပီးေနာက္ တည္ဆဲကာလအား
 ၀ိ၀႗႒ာယီကပ္ဟု ေခၚသည္။ အဆင့္ တစ္ဆင့္စီတြင္
 ႏွစ္ပရိေစၧဒ အရာ, အေထာင္, အသိန္းျဖင့္ပိုင္းျခား၍
မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကာလအသေခ်ၤယ် ၾကာျမင့္၏။

ဤကမၻာေလာက ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးေသာအခါတြင္ သတၱ၀ါအမ်ားစုတို႔သည္
အာဘႆရ ျဗဟၼာဘံု၌ ျဖစ္ၾကသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကာလအသေခ်ၤ ၾကာရွည္ေသာ္
ဤကမၻာသည္ ျပန္လည္ ျဖစ္တည္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တစ္ေလာကလံုးသည္
တစ္သားတည္းေသာ ေရျပင္ႀကီး အျဖစ္ရွိ၍ အေမွာင္ အတိၿပီး၏။
 ေန, လ, နကၡတ္တာရာတို႔ မထင္ရွားေသး။ ေန႔, ည, ရာသီဥတု မရွိေသး။
အာဘႆရဘံုမွ စုေတေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ ဤေလာကသို႔ ေရာက္လာၾကကုန္၏။
 ထိုသတၱ၀ါတို႔သည္ (အာဘႆရဘံုတြင္ကဲ့သို႔ပင္) စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ကိုယ္ရွိ၍ (မေနာမယာ), ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ပီတိကို အစာ အာဟာရျပဳ၍ ေနၾကသည္။ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါ ထြန္းလင္းကာ (ေရျပင္အထက္) ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ က်က္စားၾက သည္။ အဖိုအမ လိင္ကြဲျပားမႈ မရွိေသး။ ထိုသတၱ၀ါတို႔အား သတၱ၀ါဟူ၍သာ ေခၚရေလသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္ေသာအခါတြင္ ေအးသြားေသာ ႏြားႏို႔အိုး မ်က္ႏွာျပင္၌ အေျမႇးတင္း၍ မလိုင္တက္သကဲ့သို႔ ေရျပင္အထက္၌ ရသပထ၀ီေခၚ ေျမဆီတို႔ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ထိုေျမဆီသည္ ဆီဦးေထာပတ္, ပ်ားရည္တို႔ကဲ့သို႔ အဆင္း, အနံ႔, အရသာတို႔ျဖင့္ ျပည့္စံု၏။ တစ္စံုတစ္ဦးေသာ သတၱ၀ါသည္ ထိုေျမဆီကို ျမည္းစမ္းရာ အလြန္ အရသာရွိလွသျဖင့္ တပ္မက္ေသာ တဏွာ ျဖစ္ေပၚလာကာ ေျမဆီကို စားသံုးသည္။ အျခားေသာ သတၱ၀ါတို႔လည္း ထိုနည္းတူ ေျမဆီကို စားသံုးၾက၏။ ထိုသတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္ေရာင္ ကိုယ္၀ါတို႔လည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ ေနာင္တြင္ ေန, လ, နကၡတ္တာရာတို႔ ထင္ရွားလာသည္။ ေန႔, ည, ရာသီဥတုတို႔ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကမၻာေလာကသည္ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္ေပၚလာသည္။
ေျမဆီကို စားသံုးေသာေၾကာင့္ သတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္သည္ ၾကမ္းတမ္းလာ၏။ အဆင္း႐ုပ္သြင္တို႔ ကြဲျပား ျခားနားလာ၏။ ထို႔သို႔ ႐ုပ္ဆင္းကြဲျပားမႈကို အေၾကာင္းျပဳ၍ မာန္မာန ျဖစ္လာၾကေသာအခါတြင္ ရသပထ၀ီ ေျမဆီတို႔ ကြယ္ေပ်ာက္ ခမ္းေျခာက္ကုန္၏။ ထိုအခါတြင္ မိႈတက္သကဲ့သို႔ ေျမေပၚတြင္ အေပြးတက္လာေသာ ဘူမိပပၸဋက ေခၚ ေျမလႊာအား စားသံုး ၾကျပန္သည္။ ထိုေျမလႊာတို႔ ကုန္ခမ္းေသာအခါ ကန္စြန္းႏြယ္တို႔ကဲ့ ပဒါလတာေခၚ ေရညႇိေရေမွာ္ပင္တို႔ (ႏြယ္ခ်ိဳပင္ဟုလည္း ဘာသာျပန္သည္) ေပါက္လာ၏။ ထိုသတၱ၀ါတို႔သည္ ယင္းေရညႇိေရေမွာ္တို႔ကို စားသံုးၾကျပန္သည္။
ေရညႇိေရေမွာ္တို႔ ကုန္ခမ္းေသာအခါ ဖြဲႏု,ဖြဲၾကမ္းမ်ားမပါဘဲ အဆင္သင့္ စားသံုးႏိုင္သည့္ သေလးဆန္တို႔ အေလ့က် ေပါက္ေရာက္လာသည္။ ယင္းသေလးဆန္တို႔အား စားသံုးၾကျပန္ေသာအခါ အစာအာဟာရသည္ ၾကမ္းတမ္းလာသည္ႏွင့္အမွ် သတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္သည္ ၾကမ္းတမ္းလာသည္။ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္တို႔စြန္႔ရန္ အဂၤါမ်ား ေပၚေပါက္လာၾကသည္။ အဖို, အမအဂၤါတို႔ ကြဲျပားလာၾကသည္။ ေယာက္်ားသည္ မိန္းမအား, မိန္းမသည္ ေယာက္်ားအား အျပန္အလွန္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရာမွ တပ္မက္မႈ ျပင္းျပလာေသာအခါ ေမထုန္ဆက္ဆံမႈ စတင္ေပၚေပါက္လာသည္။ ထိုစဥ္ကာလက ေမထုန္ဆက္ဆံျခင္းအား ညစ္ညမ္းေသာ အဓမၼမႈအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾက၍ အကာအကြယ္ျပဳရန္ အိမ္ေဆာက္လုပ္ ေနထိုင္ၾကသည္။ ေန႔စဥ္ အစာ ရွာေဖြ စားေသာက္ျခင္းျပဳရန္ ပ်င္းရိသူတို႔သည္ အေလ့က်ေပါက္ေသာ သေလးဆန္တို႔အား ေန႔ဖို႔ညစာ, ရက္သတၱ တစ္ပတ္စာ စသျဖင့္ သိုမွီးစုေဆာင္း ၾကသည္။ ထိုအခါတြင္ သေလးဆန္တို႔သည္ ဖြဲႏုတို႔ အေျမႇးယွက္လာ၏။ ရိပ္သိမ္းၿပီးေသာ္လည္း ႐ိုးျပတ္တို႔မွသည္ ျပန္၍ မေပါက္ေတာ့ဘဲ စပါးပင္တို႔သည္ အစုလိုက္ အစုလိုက္ ျဖစ္သြား၏။

ထိုအခါတြင္ ထိုသေလးစပါးပင္တို႔အား အပိုင္းအျခားျပဳ ခြဲေ၀ကာ မိမိတို႔ ပိုင္ဆိုင္ေသာ စပါးကိုသာ ရိတ္သိမ္းစားသံုးရန္ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။ ေနာင္တြင္ တစ္ဦးေသာသူသည္ အျခားသူ၏ ပိုင္နက္မွ စပါးကို ခိုးယူေသာ အမႈျဖစ္သည္။ ခိုးသူအား ကဲ့ရဲ့အျပစ္တင္ၾက၍ ေနာင္တြင္ မက်ဳးလြန္မိေစရန္ ၀န္ခံကတိ ျပဳေစ သည္။ သို႔ေသာ္ ထပ္မံခိုးယူမႈ ျဖစ္ေသာအခါ ထိုးႏွက္ျခင္း, ခဲျဖင့္ေပါက္ျခင္း,တုတ္ျဖင့္႐ိုက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ အျပစ္ေပးၾက၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ခိုးယူျခင္း,ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ျခင္း,လိမ္ညာျခင္း, အျပစ္ဒဏ္ခတ္ျခင္းတို႔ ေပၚေပါက္လာသည္။ (ဦးနဒၵမာလာ)

Monday, July 11, 2016

ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိ(စ္)ၿမိဳ႔မွ လြမ္းေမာဘြယ္ရာ အိမ္ကေလးတစ္ေဆာင္၊





မိတ္ေဆြအေမရိကန္ကိုေရာက္လွ်င္ အမွာစကား
တစ္ခုပါးလိုက္ခ်င္ပါသည္္။ အေရွ႕ဖ်ား နယူးေယာက္ကေန တိုက္
ရိုက္ေလယာဥ္ႏွင့္ဆိုလွ်င္ ၄နာရီေက်ာ္ခန္႔ပ်ံသန္း
လိုက္လွ်င္ အေနာုက္ဖက္အစြန္ L.A ၿမဳိ႕ကိုေရာက္ရွိပါမည္။
ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိ( စ္) ၿမိဳ႕ (နတ္သမီးၿမိဳ႕ေတာ္)ကိုအလည္
ေရာက္လွ်င္ မိမိတို႔ေလးစားခ်စ္ခင္ေသာ (၃၇)
ဆက္ေျမာက္ အေမရိကန္သမၼတ နစ္ဆင္ရဲ႕ ေမြးဖြားခဲ့ရာ
အိမ္ကေလးကို သြားလည္ပါ။
၊ ေလာ႔စ္အိန္ဂ်ယ္လိ(စ္)ၿမဳိ ႔သည္
ကမ႓ာ႔အႀကီးဆုံး ၿမဳိ ႔ႀကီးမ်ားထဲတြင္ ပါဝင္သည္။
မုိင္ေပါင္း (၁ဝဝ) ခန္႔ရွည္လွ်ားသည္။
ေလာ႔စ္အိန္ ဂ်ယ္လိ(စ္)ဆုိတာ နတ္သမီးၿမဳိ ႔ေတာ္
(City of Angel)ဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္။
Image result for What is the meaning of Los Angeles
The name Los Angeles comes from the Spanish language and it means "The Angels". The name is an abbreviation from the original name of the place. The original name is "El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Ángeles de Porciúncula" (in English, "town of our lady the Queen of Angels of the little Portion").
ထိုၿမိဳ႕ကိုစတင္တည္ေထာင္မည့္
စပိန္လူမ်ိဳး တစ္ေယာက္သည္ ေနာက္လုိက္ ေနာက္ပါ
(၄၄) ေယာက္ႏွင္႔အတူ ေလာ႔စ္အိန္ဂ်ယ္လိ(စ္)ၿမဳိ႕
ျဖစ္မည္႔ေနရာကုိ ေရာက္ရွိလာခဲ႔သည္။
ကႏၲာရဆန္ဆန္ ေျခာက္ေသြ႕သည္၊ ၿမဳိ႕
ထဲဟုေခၚေသာ အရပ္သည္ ၿမဳိ႕ျပင္ေလာက္
မစည္ကားေပ။ နီဂရုိးမ်ား လူလတ္ တန္းစားမ်ား
ယာယီေစ်း ဆုိင္မ်ားကုိသာ ေတြ႕ရသည္။
လူမ်ားသည္ ၿမဳိ႕လယ္မွ မုိင္မ်ားစြာေဝးကြာေသာ
ရပ္ကြက္မ်ား၌ ပုိ၍ ေနထုိင္ၾကပုံရပါသည္။
ျမန္မာမ်ား အဓိကအားထား ကုိးကြယ္ေနၾကေသာ
အဇူဇာေက်ာင္းႏွင္႔ လပြန္းတီးေက်ာင္းတုိ႔ သည္ ၿမဳိ႕ထဲမွ
မုိင္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သုံးဆယ္ခန္႔ အကြာ၌ တည္ရွိပါ၏။
ယခုအခါ
မက္ကဆီကန္ လူမ်ားမွာ ေတာင္ပုိင္းမွ ဝင္ေရာက္
အေျခခ်ကာ ကမ႓ာ အရပ္ရပ္မွ တရုတ္၊ ကုလား၊
အာရွဖြားမ်ားစြာတုိ႔ မွီတင္းေနထုိင္ရာ ဧရာမၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး
ျဖစ္ေနပါၿပီ။ Getty Center-ေခၚ ပန္းခ်ီျပတုိက္ႀကီး
L-A ၿမဳိ႕ အစြန္တစ္ေနရာ၌ လြန္ခဲ့ေသာ ရာစုႏွစ္ေတြက ဥေရာပတုိက္သားမ်ား ေရးဆြဲခ့ဲၾကေသာ
ပန္းခ်ီျပခန္းဌာနႀကီး တစ္ခု ရွိပါသည္။
အေမရီကန္ႏိုင္ငံ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ယ္လိ(စ္) ၿမဳိ႕
တစ္ေနရာရွိ သမၼတရိခ်တ္နယ္ဆင္ အိမ္ေတာ္ကုိ သြား ေရာက္လည္ပတ္ခဲ႔သည္။ သုံးေလးဧကခန္႔
က်ယ္ဝန္းေသာ ၿခံဝင္းႀကီးထဲမွ Richard Nalxin ျပတုိက္ကုိ သြားလည္ခဲ႔ေသးသည္။
အေမရိကန္တုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း အေဆာက္အဦးတုိင္းသည္ ႀကီးမားက်ယ္ဝန္းသည္။ သူသည္ ၁၉၆၉-ခုႏွစ္က
အေမရိကန္တုိ႔ လကမၻာကို တက္ေရာက္ခဲ့ခ်ိန္၌
သမၼတရာထူး တာဝန္ထမ္းေဆာင္လွ်က္ ရွိခဲ႔သည္။
ထုိ ေၾကာင္႔ သူ႔ျပတုိက္ႀကီးအတြင္း၌ လကမၻာကို
တက္ေရာက္ပုံ ရုပ္ထုမ်ားကုိ ျပသထားပါသည္။
တီဗြီမ်ားျဖင့္ သူအသက္ထင္ရွာ ရွိစဥ္က ဘဝႏွင့္
လုပ္ရပ္မ်ားကုိ တလစပ္ ျပသထားပါသည္။
ေဟာခန္းမႀကီး၌ အေမရိကန္အလံမ်ား ျပည္နယ္အလုိက္
အလံ မ်ားကုိလည္း ေဝေဝဆာဆာ လႊင္႔ထူထားသည္။ ျပတုိက္ႀကီး၏ ေရွ႕မ်က္ႏွာစာသည္
အလြန္က်ယ္ျပန္႔ေသာ ရင္ျပင္ ျဖစ္သည္။
ထုိရင္ျပင္ အစြန္၌ သူသမၼတ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္စဥ္က
စီးခဲ့သည့္ ဟယ္လီေကာ္ပတာ တစ္စီးကုိလည္း သူ႔ကုိဂုဏ္ျပဳကာ ျပသထားသည္။ အေဆာက္အဦးႀကီး၏ လက္ဝဲဘက္အစြန္ ေတာင္ကုန္းငယ္ေပၚ၌ သမၼတရိခ်တ္နယ္ဆင္ကုိ ေမြးဖြားခ့ဲေသာ
ေပ (၃ဝ x ၄ဝ)ခန္႔ အက်ယ္ရွိ သစ္သား အိမ္ကေလးကုိ ျပတုိက္အျဖစ္ ျပသထားပါသည္။
ထုိအိမ္ကေလးကုိ သူ႔ဖခင္ ကုိယ္တုိင္ ေဆာက္လုပ္ေပးေၾကာင္း မွတ္တမ္းတြင္ ေတြ႔ရသည္။ ( L-A )ၿမဳိ ႔သည္ မုိးေခါင္ေသာ ေဒသျဖစ္၍ သစ္သား အေဆာက္အဦးပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မပ်က္မစီး ဘဲ တည္ရွိေနေပသည္။ Richard တုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကုိ ထုိအိမ္ကေလး၏ ေခါင္းရင္း ေျမျပင္၌ ျမွပ္ႏွံထားေသာ အုတ္ဂူငယ္ႏွစ္ခုကုိ ေတြ႔ရသည္။ သူ၏ မိဘႏွစ္ပါးကုိလည္း ခပ္နီးနီး တစ္ေနရာ၌ ဂူသြင္းျမွဳပ္ႏွံထားေၾကာင္း ေတြ႔ျမင္ရသည္။
ညေနဆည္းဆာ ခ်ိန္လည္းျဖစ္ေန၍ ဧည္႔သည္မ်ား
ျပန္သြားၾကေသာအခါ မိမိ တစ္ဦးတည္းက်န္ရစ္သည္။
မိမိသည္ လာႀကဳိမည္သူကုိ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ ရင္း
တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္၍ ၾကက္သီး ေမႊးညွင္းထသလုိ
ခံစားရသည္။
Richard Nixon
37th U.S. President
Richard Milhous Nixon was the 37th President of the United States, serving from 1969 to 1974 when he became the only U.S. president to resign the office. Wikipedia
Born: January 9, 1913, Yorba Linda, California, United States
Died: April 22, 1994, Manhattan, New York City, New York, United States
Spouse: Pat Nixon (m. 1940–1993)
Presidential term: January 20, 1969 – August 9, 1974
Party: Republican Party
Vice presidents: Spiro Agnew (1969–1973), Gerald Ford (1973–1974)



Wednesday, May 11, 2016

ဇာတိအာဏာ ကမၻာပ်က္ပံု


ဆူးေလေစတီေတာ္ျမတ္အား ကာကြယ္ေပးခဲ့သူ ဦးခ်န္ထြန္းႏွင့္ ယေန႔ဆူးေလအနီးမွ ဆူးေလဘုရားထက္ျမင့္ေသာ အေဆာက္အဦးႀကီး ကို ေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးေသာအံ့ၾသစရာ ျမန္မာ့အာဇာနည္အခ်ိဳ႕။

ဆူးေလေစတီေတာ္ျမတ္အား ကာကြယ္ေပးခဲ့သူ ဦးခ်န္ထြန္းႏွင့္
ယေန႔ဆူးေလအနီးမွ ဆူးေလဘုရားထက္ျမင့္ေသာ အေဆာက္အဦးႀကီး
ကို ေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးေသာအံ့ၾသစရာ ျမန္မာ့အာဇာနည္အခ်ိဳ႕။
------------------------------
(A)
ရခိုင္တို႔သည္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၂၃၂ ႏွစ္က ျမန္မာျပည္ႏွင့္တေပါင္းတည္း
တည္ရွိလာခဲ့ေၾကာင္းကို (ဥၾသေရေသာက္ မုနိေပ်ာက္) ဟူေသာ
ရခိုင္တို၏႔ မဟာျမတ္မုနွိဘုရားႀကီး ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းမွတ္တမ္းအရသိရသည္။
ရခုိုင္တို႔သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ သစၥာရွိေလ့ရွိၾကသည္။ ျမန္မာတို႔ (အထူးသျဖင့္အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔)သည္ မိမိကို ပံုအပ္ထားၾကေသာတိုင္းရင္းသားတို႔ အေပၚ သစၥာရွိၾကပံု မရေပ။
အကယ္၍သာ ျမန္မာတို႔ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ မိမိလက္ထဲေရာက္ရွိေနၾကေသာတိုင္းရင္း ညီေနာင္မ်ားကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစြာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔ မေမ့ေလွ်ာ့ၾကပါမူ
တစံုတရာ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းၾကမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမအပါအဝင္
ရခိုင္တို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္လွ်င္လည္း ရခုိင္အတြက္သာဟု လုပ္ေလ့မရွိၾက။
ျမန္မာတပ္မေတာ္၌လည္း ရခိုင္အမ်ိဳးသားမ်ားစြာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေလ့ရွိၾကသည္။
ဘာသာေရးတြင္လည္း ရခုိ္င္သူေဌးမ်ားသည္ ရခိုင္ဘုန္ႀကီးမ်ားကို ေရြးလႈဳေလ့မရွိၾက
ေပ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အလယ္ကေရႊေတာင္ၾကားရပ္၊ ေရႊေတာင္ကုန္းရိပ္သာအလွဴ ရွင္ မိသားစုဝင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ (ရခိုင္ဘဏ္သူေဌးႀကီး ဦးရဲေက်ာ္သူ၏သား) ဦးခ်န္ထြန္းအေၾကာင္းကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါသည္။
(B)
(အတိတ္တခ်ိန္က ျဖစ္ရပ္တစ္ခု)
တခါတုန္းက ဦးခ်န္ထြန္းအမည္ရွိပညာရွင္တစ္ဦးေပၚထြန္းခဲ့ဘူးသည္။ စစ္ေတြၿမိဳ႕မွ ေရႊစလြယ္ရ သူေဌးႀကီးဦးရဲေက်ာ္သူ ဆုိလွ်င္ ထင္ေပၚေက်ာ္ေဇာခဲ့သည္။ သူ႔သားဦးခ်န္ထြန္း အေဖေျခရာကုိနင္း၍ထုိေခာတ္ထုိခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံမက ဥေရာပႏူိင္ငံမ်ား အထိပင္ သူ႔အရွိန္အ၀ါ လႊမ္းမုိးခဲ့ေသာ နာမည္ႀကီး ဥပေဒ ပါရဂူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ဦးရဲေက်ာ္သူ+ ေဒၚသႏၽၱာျဖဴတုိ႔ မွာ သားသမီး(၁၀)ဦး ထြန္းကားခဲ့ရာ သားေယာက်္ားမ်ားမွာ-
ဦးေက်ာ္ဦး၊ ဦးခ်န္ထြန္း၊ ဦးစံေက်ာ္၊ ဦးေရႊဘန္း၊ ဦးသာဇံ၊ ဦးေရႊသာတုိ႔ ျဖစ္ၾကၿပီး သမီးမ်ားမွာ ေဒၚစံ၀င္း၊
ေဒၚစံျမခုိင္၊ ေဒၚေရႊခုိင္၊ ေဒၚရွင္ထြီးမတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။
ဦးခ်န္ထြန္း အပါအ၀င္ သား(၆)ေယာက္စလုံးသည္ အဂၤလန္ တြင္ ေက်ာင္းေနခဲ့ၾက၍ စာတတ္ေပတတ္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ညီအစ္ကုိ ေလးေယာက္ျဖစ္ေသာ ဦးခ်န္ထြန္း အပါအ၀င္ ဦးေရႊဘန္း၊ ဦးေရႊသာ၊ ဦးသာဇံတုိ႔သည္ ဘိလပ္မွ ဥပေဒဘြဲ႔ Barrister at Law) ကုိ ရရွိခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။
ဦးခ်န္ထြန္းသည္ ဥပေဒဘြဲ႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္တြင္ ေရာမ ဥပေဒဘာသာရပ္၊ ဥပေဒ အတတ္ပညာ ဘာသာရပ္၊ အဂၤလိပ္ လူမ်ဳိးတုိ႔၏ ေရွ႕ ေဟာင္းထုံးတမ္းစဥ္လာ ဘာသာရပ္ အားလုံးကုိ အမွတ္အမ်ားဆုံး ဂုဏ္ထူးႏွင့္ ေအာင္ျမင္၍ ၀ိတုိရိယဘုရင္ မႀကီး ကုိယ္တုိင္ ေရႊတံဆိပ္ဆုကုိ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့သည္။
ဦးခ်န္ထြန္းရရွိခဲ့ေသာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အမွတ္မ်ဳိးကုိ ဒုတိယကမာၻစစ္ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္အထိ ေနာက္ထပ္ ထုိ ဆုမ်ဳိးရရွိသူ လုံး၀မရွိေၾကာင္း သိရွိရသည္။ ရန္ကုန္ကိုုျပန္လာခဲ့၍ ၀ိတုိရိယ ဘုရင္မဆုကုိ ဆြဲ၍သြားလွ်င္ ဦးခ်န္ထြန္းႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဆုံမိေသာ လူတုိင္းသူ႔ကုိ အေလးျပဳၾကရသည္။ စက္ဘီးစီးလာသူ ၿဖစ္ေနလွ်င္ စက္ ဘီးမွ ဆင္းရပ္၍ အေလးျပဳၾကရသည္။
၀ိတုိရိယ ဘုရင္မႀကီးက သူပုိင္စုိးေသာ ကုိလုိနီႏူိင္ငံမ်ားထဲမွ ဤမွ်ေလာက္ ပညာေတာ္ေသာ ကေလးမ်ဳိး ရွိသည္ကုိ တအံ့တၾသ ျဖစ္ခဲ့ရသည္ဟု သိရွိရသည္။ေတြ႔႔ခ်င္လြန္း၍ အေခၚခံရေသာအခါ ဦးခ်န္ထြန္းက ရခုိင္ရုိးရာ၀တ္စုံျဖစ္သည့္ ေတာင္ရွည္ပုဆုိး၊ ရင္ဖုံးအကၤ်ီ၀တ္ဆင္၍ ရခုိင္ရုိးရာ ေဖာ့လုံးေခါင္းေပါင္း ၀တ္ၿပီး သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ဘုရင္မႀကီးက လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ျပီး လက္ဖက္ရည္ပြဲႏွင့္ ေမာင္ခ်န္ထြန္းကုိ ဧည့္ခံခဲ့သည္။
၀ိတုိရိယ ဘုရင္မႀကီးဆုကုိ သူကုိယ္တုိင္ ခ်ီးျမွင့္ၿပီး ဘုရင္မႀကီး၊ သားေတာ္ႏွင့္ ေတာ္၀င္ ျမင္းရထား ကုိစီးခြင့္ရေသာ ဆုလည္းပါ၀င္သည့္အျပင္ နန္းေတာ္ထဲသုိ႔ အခ်ိန္မေရြး သြားလာႏုိင္ခြင့္ အခြင့္အေရးကုိပင္ ဘုရင္မႀကီးက ေပးအပ္ခဲ့သည္။
(C)
တခါေသာ္ ၁၈၅၄ ခုႏွစ္တြင္ ၿဗိတိသွ် အစုိးရသည္ စီမံကိန္းခ်၍ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ကို ေခာတ္မီၿမဳိ႕ေတာ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ အကြက္ရုိက္ၿပီး အိမ္ရာတုိက္တာမ်ား ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္။ ထုိစဥ္ကယခုသိမ္ ႀကီးေစ်း ေနရာတြင္ ဆူးေလေစတီေလာက္ ႀကီးေသာ `က်ဳိက္ျမတ္သံခ်ဳိ` ေစတီတစ္ဆူ ရွိခဲ့သည္ကုိ လမ္း ႏွင့္ မလြတ္၍ ၿဖဳိဖ်က္ပစ္ခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ျမဳိ႕ရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား အားလံုးနီးပါးကုိ အကြက္မ်ားခ်ရာတြင္ မလြတ္ဆုိၿပီး လမ္းမေတာ္ၿမဳိ႕နယ္ သရက္ေတာဥယ်ာဥ္ အတြင္း စုေပါင္း၍ ေရႊ႕ေျပာင္းေစခဲ့သည္။
ထုိစဥ္က ၿဗိတိသွ် အရာရွိမ်ား တင္ျပခ်က္တြင္-
"ေနာက္အႏွစ္ ၅၀- ၁၀၀ အတြင္း ရန္ကုန္ၿမဳိ႕သည္ ကမာၻ႔အဆင့္မီွ ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး တၿမိဳ႕ ျဖစ္လာမည္ျဖစ္ရာ ပတ္ခ်ာလည္ ၀ုိင္းရံ လ်က္ရွိေသာ မုိးထိေအာင္ ျမင့္မားသည့္ အေဆာက္ အအုံမ်ားေအာက္ ေရာက္ေနမည္ျဖစ္၍ မသင့္ေတာ္ဟု အေၾကာင္းျပခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား စိတ္ႀကဳိက္ သင့္ေတာ္သည့္ ေနရာ ေရႊ႕၍ ပုံတူေဆာက္ေပးရန္ အေၾကာင္းျပခဲ့သည္""။ ယင္းကိစၥကုိ အဂၤလိပ္ အရာရွိမ်ား အပါအ၀င္ ျမန္မာအရာရွိမ်ားက ကန္႔ကြက္သူမရွိ သေဘာတူၾကသည္။
ဦး ခ်န္ထြန္းတေယာက္သာ အႀကီးအက်ယ္ ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။
ျမန္မာ လူမ်ဳိးမ်ား၏ ထုံးတမ္းစဥ္လာတြင္ ဘုရားတည္ၿပီးလွ်င္ ေရႊ႕ေျပာင္းျခင္း၊ ဖ်က္ျခင္း ျပဳလုပ္ရုိး ထုံးစဥ္မရွိဟု တင္ျပခဲ့သည္။ အလားတူ လန္ဒန္ကုိ ေခာတ္မီျမဳိ႕ေတာ္ ေဆာက္လုပ္စဥ္က Square Building အ၀ုိင္းကုိ ေရွ႕ေဟာင္း အေဆာက္အအုံတစ္ခုအျဖစ္ အေနျဖင့္ ဘာေၾကာင့္ ခ်န္ထားခဲ့သလဲဟု အေရးဆုိခဲ့သည္။
ဦးခ်န္ ထြန္း၏ ကန္႔ကြက္ခ်က္မ်ား လုံး၀အရာမေရာက္ျဖစ္ခ့ဲျပီး
အဂၤလိပ္အစိုးရသည္စေနေဒါင့္မွစ၍ ဆူးေလဘုရားကုိ ဖ်က္ပါေတာ့သည္။
ဦးခ်န္ထြန္းသည္ ႏွယ္ႏွယ္ရရ ပုဂၢိဳလ္မဟုတ္ေပ။ အာဂသတၱိရွင္တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ျပတ္သားစြာ လုပ္ရဲေသာသတၱိ ရွိသည္။ အလုပ္ျပဳတ္ခ်င္ ျပဳတ္ပါေစ လုံး၀ ေနာက္မဆုတ္ခဲ့ပါ။ သူ႔ကုိေရႊတံဆိပ္ဆု ေပးထားေသာ၀ိတုိရိယ ဘုရင္မကုိ ခ်က္ခ်င္း သတိ ရလာခဲ့သည္။ ေၾကးနန္းရုိက္ၿပီး စာတစ္ေစာင္ကုိလည္း ဘုရင္မႀကီးထံ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေရးသားေပးပုိ႔ လုိက္သည္။ အဂၤလိပ္ဘုရင္မ၏
အမိန္႔ေတာ္ျဖင့္ ဆူးေလဘုရားကို ဖ်က္ဆီးမႈစီမံကိန္းကို ရပ္စဲရေလေတာ့သည္။
ဦးခ်န္ထြန္၏ ေလွ်ာက္လွဲတင္ျပမႈ၊၀ိတုိရိယ ဘုရင္မႀကီး၏အမိန္႔ေၾကာင့္ ယေန႔ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔ ဆူးေလေစတီကုိ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လည္တြင္ ဖူးေတြ႔ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုျမင္ေတြ႔ေနရေသာ ဆူးေလေစတီေတာ္ထက္ ျမင့္ေသာ အေဆာက္အဦးကို ျပန္လည္သံုးသပ္ဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔ ခ်န္ထြန္းကို
ေလးစားေသာအားျဖင့္ သံုးသပ္ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။
Miss Cosgrove ႏွင္႔ပတ္သတ္ၿပီး ၀ီကီထဲတြင္ မစၥစ္ေကာ႔ကရု႔ဗ္သည္ ၿမန္မာနိဳင္ငံမွ ဘုရင္တစ္ပါး၏ တူေတာ္စပ္သူ မင္းသား ခ်န္ထြန္းႏွင္႔ လက္ထပ္ခဲ႔သည္ဟု ေဖၚၿပထားပါသည္။ ဦးခ်န္ထြန္းမွာ ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ ၁၇၈၄ တြင္ ထီးနန္းဆံုးရွဳံးခဲ႔ရေသာ ရခိုင္ဘုရင္ မဟာသမၼတရာဇာ၏ အဆက္အႏြယ္ဟု ယူဆပံုရပါသည္။
ေမးခြန္း။ မစၥတာခ်န္ထြန္း၏ ဝိတိုရိယဘုရင္မထံ ေၾကးနန္းျဖင့္ ေလွ်ာက္လွဲ
ခဲ့ေသာာ သဝဏ္လႊာ၏ လိုရင္းကို ခန္႔မွန္းေျဖဆိုခဲ့ပါ။ ။

သကာသ ဘုရားရွိခိုး အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ


ၾသကာသ ဘုရားရွိခိုး
ၾသကာသ…ၾသကာသ….ၾသကာသ
ကာယကံ၊ ၀စီကံ ၊ မေနာကံ၊ သဗၺ ေဒါသ ခပ္သိမ္းေသာ
အျပစ္တို႔ကို ေပ်ာက္ပါေစျခင္း အက်ိဳးငွာ၊ ပထမ ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊
တစ္ၾကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ ၊ သံုးႀကိမ္ ေျမာက္ေအာင္ ၊ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ
ရတနာ ျမတ္သံုးပါးတို႕ ကို ၊ အရို အေသ အေလး အျမတ္ လက္အုပ္မိုး၍ ရွိခိုးပူေဇာ္ ဖူးေျမာ္မာန္ေလွ်ာ့
ကန္ေတာ့ပါ၏ ရွင္ဘုရား။
ဆုေတာင္း ျခင္း။ ။ ကန္ေတာ့ ရေသာ အက်ိဳး အားေၾကာင့္ အပါယ္ေလးပါး ၊ ကပ္သံုးပါး ၊ ရပ္ျပစ္ ရွစ္ပါး၊
ရန္သူမ်ိဳးငါးပါး ၊ ၀ိပတၱိတရားေလးပါး၊ ဗ်သန တရားငါးပါး၊ တို႕မွ အခါ ခပ္သိမ္း ကင္းလြတ္
ၿငိမ္းသည္ ျဖစ္၍ မဂ္တရား ဖိုလ္တရားနိဗၺာန္ တရားေတာ္ျမတ္ကို ရပါလို႔၏ အရွင္ဘုရား၊
အဓိပၸါယ္ရွင္းလင္းခ်က္မ်ား
ၾသကာသ = ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ ၊
ရွိခိုးကန္ေတာ့ ခြင့္ျပဳရန္ ခြင့္ေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္၊ ရိုေသမွဳကို အေလးအနက္ ျပဳလုိေသာေၾကာင့္ သံုးၾကိမ္ရြတ္ဆိုသည္။
ကာယကံ = ကိုယ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာ အမွုဳ။
၀စိကံ = ႏွဳတ္ျဖင့္ ေျပာဆို ေသာ အမွဳ
မေနာကံ = စိတ္ျဖင့္ ၾကံစည္ေသာ အမွဳ
သဗၺေဒါသ= ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္။
ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္တို႕ကို ေပ်ာက္ပါေစျခင္းအက်ိဳးငွာ=
ရတနာသံုးပါးႏွင့္ မိဘ ဆရာ တို႔ကို ကိုယ္အမူအရာ ျပစ္မွားျခင္း ၊ ႏွဳတ္အေျပာအဆိုျဖင့္ ျပစ္မွားျခင္း စိတ္ကူး အႀကံအစည္ျဖင့္ ျပစ္မွားျခင္း တို႕တြင္ တစ္စံု တစ္ခုေသာ ျပစ္မွားျခင္း ရွိခဲ့ေသာ္ ထို အျပစ္တို႔ ကို ပေပ်ာက္ ေလ်ာ့ ပါးသြားေစရန္ ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့သည္။
အရိုအေသ = ရိုေသစြာ ၊ မေလးမခန္႔ မျပဳဘဲ က်ိဳးႏြံစြာ
အေလးအျမတ္ = ေလးစားျမတ္ႏိုးစြာ
လက္အုပ္မိုး၍ = လက္၀ါးႏွစ္ဘက္ ကို ပန္းၾကာငံုကဲ့သို႔ စံုညီျပဳ၍ နဖူးအထိ ခ်ီးေျမာက္ထားလ်က္
ရွိခိုး = အရိုအေသ ျပဳသည္
ရွိခိုးျခင္း (၃) မ်ိဳး ရွိသည္၊ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ထိျခင္း ငါးပါး ျဖင့္ ရွိခိုး ျခင္း ကို ကိုယ္ျဖင့္ ရွိခိုးသည္ မည္၏ ။
ရတနာသံုးပါး တို႔၏ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို ႏွဳတ္ျဖင့္ ရြတ္ဆို ၍ ရွိခိုးျခင္း ကို ႏွဳတ္ျဖင့္ ရွိခိုးသည္ မည္၏ ။
ရတနာသံုးပါး ၏ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို စိတ္ျဖင့္ အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့ ဆင္ျခင္ ျခင္း ကို စိတ္ျဖင့္ ရွိခိုးသည္ မည္၏ ။
ပူေဇာ္ = တစ္စံု တစ္ခုေပး၍ အေလးအျမတ္ ျပဳသည္
ပစၥည္းျဖင့္ ပူေဇာ္ျခင္း ၊ တရားျဖင့္ ပူေဇာ္ျခင္း ဟူ၍ ပူေဇာ္ျခင္း (၂) မ်ိဳး ရွိသည္ ၊ က်င့္၀တ္ပူေဇာ္ျခင္းသည္
တရားျဖင့္ ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္၏ ။
ဖူးေျမာ္ = ပကတိ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ေတြ႕ျခင္း ၊ ဥာဏ္မ်က္စိ ၌ ထင္ရွားေပါလြင္ေအာင္ အာရံုျပဳ ျခင္းဟူ၍ (၂)မ်ိဳး
ရွိသည္။
မာန္ေလွ်ာ့ = မာန္မာန ကို ေလွ်ာ့ခ်ျခင္း၊
မိမိသည္ ရတနာသံုးပါး ေအာက္ နိမ့္က်သည္ဟု ယူဆပါမွ ရွိခိုးကန္ေတာ့ ႏိုင္သည္။
ကန္ေတာ့ = ၀န္ခ်ေတာင္းပန္သည္။
ကန္ေတာ့ရေသာ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ = ကန္ေတာ့ရေသာ ကုသိုလ္ကံေစတနာေၾကာင့္ ႏွင့္ အဓိပၸါယ္ တူပါသည္
ကန္ေတာ့ တဲ့ အခါမွာ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္တဲ့အခါမွာ …အျပစ္ရွိ၍ ကန္ေတာ့ျခင္း နွင့္ ကုသိုလ္ ရလို၍ ကန္ေတာ့ျခင္း
ဟု၍ ႏွစ္မ်ိဳး ရွိပါသည္။
အပါယ္ေလးပါး = ခ်မ္းသာကင္း ၍ ကုသိုလ္ျပဳခြင့္မရေသာ အရပ္ေလးမ်ိဳး၊
၁။ ငရဲ = ငရဲထိန္း၊ ငရဲမီး တို႕ျဖင့္ အၿမဲညွဥ္းပန္း နွိပ္စက္ခံေနရေသာဘံု။
၂။ တိရစာၦန္ = မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္ဘဲ ဖီလာ ကန္႔လန္႕ သြားတတ္ေသာ သတၱ၀ါ တို႕၏ ဘုံ။
၃။ ၿပိတၱာ = စားရမဲ့ ။၀တ္ရမဲ့ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနသူ တို႕၏ဘံု၊
၄။ အသူရကာယ္= ၿပိတၱာ မ်ားထက္ပို၍ ဆင္းရဲငတ္ျပတ္ ေသာ ဘံု၊
• ေလာႀကီး သူ ေသလွ်င္မူ ေရွးရွဳ ၿပိတၱာ ဘ၀
• ေဒါသ ႀကီးသူ ေသလွ်င္မူ ေရွးရွဳ ငရဲ ဘ၀
• ေမာဟ ႀကီးသူ ေသလွ်င္မူ ေရွးရွဳ တိရစာၦန္ ဘ၀
ကပ္သံုးပါး = ေဘးအႏၱရာယ္ က်ေရာက္ေနေသာ အခိ်န္ ကာလ (၃) မ်ိဳး ။
၁။ ဒု ဗိၻကၡ ႏၱရကပ္ = (ဒုဗ္ဘိတ္ခန္တရကပ္ ဟု ဖတ္ရမည္ ) ငတ္မြတ္ျခင္း ေဘးဆိုက္ေရာင္ေသာ ကာလ။
၂။ သတၱ ႏၱ ရကပ္ = (သတ္ထန္တရ ကပ္ ဟု ဖတ္ရမည္) လက္နက္ေဘး၊ စစ္ေဘး ဆိုက္ေရာက္ေနေသာ ကာလ
၃။ ေရာဂ ႏၱရကပ္ = (ေရာဂန္တရ ကပ္ ဟုဖတ္ရမည္ ) ကူးစက္ေရာဂါ ေဘး အႏၱရယ္ ဆိုက္ေရာက္ေနေသာ ကာလ။
• ေလာဘႀကီးက ငတ္မြတ္ရ ဒုကၡ ကပ္ႀကီးဆိုက္တတ္သည္
• ေဒါသႀကီး က သတ္ျဖတ္ ၾက သတၱ ကပ္ႀကီး ဆိုက္တတ္သည္
• ေမာဟ ႀကီး က ဖ်ားနာၾက ေရာဂ ကပ္ႀကီးဆိုက္တတ္သည္။
ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး = အျပစ္ရွိ ေသာ အရပ္ (၈) မ်ိဳး ။
၁။ ငရဲဘံု
၂။ တိရစာၦန္ဘံု
၃။ ၿပိတၱာဘံု
၄။ အ ရူပ ျဗဟၼာ ဘံု (ရုပ္မရွိ) ၊ အသညာသတ္ဘံု (နာမ္မရွိ)
၅။ ပစၥ ႏၱရစ္ = တိုင္းစြန္ျပည္ဖ်ား လမ္းပန္းခက္ခဲေသာ အရပ္၊ လူ၇ိုင္း ေဒသ၊
၆။ မိစာၦဒီဌိ = မွားယြင္းေသာ အယူ၀ါဒရွိသူ၊
၇။ ဒုပဗည = ဥာဏ္မြဲ၍ လူစဥ္မမီသူ
၈။ သာသနာပကာလ = ဘုရားမပြင့္ေသာ အခါ ။
ဤ အရပ္တို႔ ၌ ျဖစ္လာသူမ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရား ၏ တရားေတာ္ မ်ားကို နားၾကားခြင့္ မရ ၊ နာၾကားရလွ်င္ လည္း အဓိပၸါယ္မသိ ၾကေခ်။
ရန္သူမ်ိဳး (၅) ပါး = ေရ ၊ မီး ၊ မင္း ၊ သူခိုး ၊ အေမြခံဆိုး ။
ေရလႊမ္းမိုးေသာ ေဘးရန္ ၊ မီးေလာင္ျခင္း ေဘးရန္၊ ရာဇ၀တ္ျပစ္ဒဏ္ ခံရျခင္း ေဘးရန္ ၊ ခိုး၀ွက္ လူယက္ျခင္း ခံရေသာ ေဘးရန္ ၊ မိဘ ပစၥည္း ကို ျဖဳန္းတီး၍ မိဘ ကို ႏွိပ္စက္ တတ္ေသာ သားဆိုး၊ သမီးဆိုး ေဘးရန္ တို႔ ျဖစ္သည။္
၀ိပတၱိ တရား (၄) ပါး = ေဖာက္ျပန္ခၽြတ္ယြင္း ျခင္းတရား
၁။ ဂတိ၀ိပတၱိ = လားရာဂတိ ေဖာက္ျပန္ျခင္း ၊ အပါယ္ အံု ၌ျဖစ္ျခင္း။
၂။ ဥပဓိ၀ိပတၱိ = ရုပ္ေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ ရုပ္ဆင္း အဂၤ ါ ခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္း ၊
၃။ ကာလ၀ိပတၱိ = ေခတ္ပ်က္ျခင္း။ တရားဥပေဒ ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳကင္းမဲ့ ေသာအခါ ကာလာ
၄။ ပေယာဂ၀ိပတၱိ = အားထုတ္မွဳ မမွန္ကန္ျခင္း။ အကုသိုလ္ အမွဳမ်ား ၌ အားထုတ္ျခင္း ၊ အျပစ္က်ဴးလြန္ျခင္း
ဗ်သနတရား (၅) ပါး = ပ်က္စီးျခင္း တရား ၅ မ်ိဳး
၁။ ဥာတိဗ်သန = ေဆြမ်ိဳး ပ်က္စီးျခင္း
၂။ ေဘာဂဗ်သန = စည္းစိမ္ ဥစၥာပ်က္စီးျခင္း
၃။ ေရာဂဗ်သန = ေရာဂါ ႏွိပ္စက္၍ ပ်က္စီးျခင္း
၄။ သီလဗ်သန = အက်င့္သီလ ပ်က္စီးျခင္း
၅။ ဒိဌိဗ်သန = အယူလြဲမွား ၍ ပ်က္စီးျခင္း
သီလ ဗ်သန ႏွင့္ ဒီဌဗ်သန သည္ ဤ ဘ၀ ၌ သာ မက ေနာင္ဘ၀ မ်ားစြာ တို႔ ၌ လည္း ဆင္းရဲျခင္း ကိုျဖစ္ေစသည္ အပါယ္ သို က်ေရာက္ေစပါသည္။
မဂ္တရား = ေလာဘ စေသာ ကိေလသာ ကို ပယ္သက္၍ နိဗၺာန္ သို႔ သြားေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ တရားလမ္း
ေသာတပတၱိမဂ္ ၊ သကဒါဂါမိမဂ္ ၊ အနာဂါတ္မိမဂ္၊ အရဟတၱမဂ္ ဟူ၍ မဂ္ ( ၄ )ပါး ရွိပါသည္။
ဖိုလ္တရား = မဂ္၏ အက်ိဳးတရား ၊ နိဗာန္ ခ်မ္းသာ ကို ခံစား ေစႏိုင္ေသာ ဥာဏ္၊ ေသာတာပတၱိဖိုလ္၊ သကဒါဂါမိဖိုလ္၊
အနာဂါမိဖိုလ္၊ အရဟတၱဖိုလ္ ဟူ၍ ဖိုလ္ (၄) ဖိုလ္ ရွိပါသည္။
နိဗာန္တရား = ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ တို႔ ကုန္ရာ ျဖစ္၍ ထာ၀ရ ၿငိမ္းေအးခ်မး္သာ ေနျခင္းသေဘာ၊
ကန္ေတာ့ ျခင္း ၏ အက်ိဳး
ကန္ေတာ့ ျခင္း သည္ မိမိ ၏ မာန္မာန ကို ခ်ိဳးႏွိမ္ ၍ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ ေသာ အမွဳ ျဖစ္သည္၊ ေထာင္လႊား ၀င့္ၾကြားျခင္း ၊ မာန သည္ သူ တစ္ပါး တို႔ အျမင္ ကပ္စရာျဖစ္ၿပီး အပါယ္ဘံု သို႔ ပစ္ခ် တတ္၏၊ မာန္မာန ကို ဖယ္၍ ဦးခ် ကန္ေတာ့သည့္ အခါ ကုသိုလ္ စိတ္မ်ားျဖစ္သည္၊ ထုိ ကုသိုလ္ စိတ္မ်ားက ေကာင္းက်ိဳးမ်ားစြာကိုေပးစြမး္ႏိုင္ပါသည္။



Thursday, February 25, 2016

သာသနာတြင္း ခ်မ္းသာျခင္းတရားေတာ္ (ပါရဂူ အရွင္ရာဟုလာ)


သာသနာတြင္း ခ်မ္းသာျခင္းတရားေတာ္ (ပါရဂူ အရွင္ရာဟုလာ)
======================
(”အႏုပုဗၺသူေဌး”အေၾကာင္း)
(၁)
ယေန႔ ဓမၼ မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔အား ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း မရွိေအာင္၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း မရွိေအာင္ တရား တစ္ပုဒ္ေရြးထုတ္ေဟာျပပါမယ္ေနာ္။ အာရံုစိုက္နာယူၾကပါ။

တစ္ခါတုန္းက သာဝတၳိၿမိဳ႕က အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္သည္ ဆရာရဟန္းထံကို ေရာက္လာ၍-
အရွင္ဘုရား!
"" ဘုရားတပည္႔ေတာ္သည္ ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းလုိပါတယ္၊
ဒုကၡလြတ္ၿငိမ္းေၾကာင္း နည္းလမ္းကုိ သနားေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမွာက္ေသာအားျဖင့္ ေဟာမိန္႔ေတာ္မူပါဘုရား "" လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

“ဒါယကာ! ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းလုိပါလွ်င္ မိမိရဲ႕ စိတ္ကုိထိန္းေပါ့၊
စိတ္ကုိ ဘယ္လုိ ထိန္းရမွာလဲဘုရား”ဒါနျဖင့္ စိတ္ကုိ ထိန္းေပါ့၊

မွန္လွပါဘုရား၊ တပည္႔ေတာ္ အတတ္ႏုိင္ဆုံးႀကိဳးစားၿပီး စိတ္ကုိထိန္းပါမည္ဘုရား။
ဒီလိုနဲ႔ ဒါယကာသည္ ထုိေန႔မွစ၍ မေပးခ်င္ မလွဴခ်င္ ဝန္တုိတဲ႔ မစၦရိယစိတ္ကုိ သဒၶါတရားျဖင္႔ ထိန္းခဲ႔တယ္။ မေပးလုိ မလွဴ လုိ ဝန္တုိတဲ့ စိတ္ဝင္လာရင္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္းျဖင့္ ဝန္တုိတဲ့ စိတ္အညစ္အေၾကးကုိ ဖယ္ရွားၿပီးထိန္းခဲ့ပါတယ္။

“ပင္ကုိယ္စိတ္ကုိ ဝန္တုိမႈ ဝင္မလာေအာင္ ဒါနျဖင့္ ထိန္းခဲ့ပါတယ္။
စာေရးတံဆြမ္းလွဴဒါန္းၿပီး ဒါနျဖင္႔ စိတ္ကုိ ထိန္းခဲ႔တယ္။
ဆယ့္ငါးရက္ တစ္ႀကိမ္ ဆြမ္းလွဴဒါန္းၿပီး ဒါနျဖင္႔ စိတ္ကုိ ထိန္းခဲ့တယ္။

ဒါနျဖင့္ထိန္းလုိက္ေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မစၦရိယ အညစ္အေၾကး အေႏွာက္အယွက္ေတြ မကပ္ႏုိင္ဘူး၊ မဝင္ႏုိင္ဘူးေပါ့။
ဝါဆုိ သကၤန္းလွဴဒါန္းၿပီး စီဝရ ဒါနျဖင့္ စိတ္ကုိ ထိန္းခဲ့ပါတယ္။
ဒါနျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းထားေတာ့ စိတ္ကေလးသည္ ၾကည္လုိ႔၊ ရြင္လုိ႔၊ ႏူးညံ့လုိ႔၊သိမ္ေမြ႔လုိ႔၊ ျဖဴ စင္လုိ႔ ေနပါတယ္။ ပုည ကုသုိလ္စိတ္ဆုိတာ ၿဖဴစင္တာပါပဲ။
ကထိန္သကၤန္း၊ ထီး၊ ဖိနပ္အစရွိေသာ ပစၥည္းေတြလွဴဒါန္းၿပီး စိတ္ကုိ ျဖဴစင္ေအာင္ထိန္းခဲ့ပါတယ္။
ထိန္းတဲ့အတုိင္းလည္း စိတ္ကေလးသည္ ေလာဘျဖစ္စရာအာရုံ၊ ေဒါသ ျဖစ္စရာအာရုံ
အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ မေပါင္းမိေတာ့ပဲ ျဖဴစင္ဝင္းသစ္လုိ႔ေနပါတယ္။
(၂)

ကုသုိလ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့စိတ္ေတြကသာ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ႀကီးစုိးအုပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ေနေလေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ အနီးအနားေတာင္ မကပ္ႏုိင္ပါဘူး။
ေလာဘ၊ ေဒါသေတြမကပ္ႏုိင္ေတာ့လည္း စိတ္ကေလးသည္ ဆင္းရဲမႈမွ လြတ္ကင္းေနတယ္ေပါ့။

တျဖည္းျဖည္း ကုသုိလ္ျပဳရင္း၊ ဒါနလုပ္ရင္းျဖင့္ သဒၶါတရားေတြ တစ္ေန႔တျခားတက္လာတယ္။
လွဴၿပီးရင္း လွဴခ်င္ရင္း၊ လွဴၿပီးရင္း လွဴခ်င္ရင္း ျဖစ္ေနတယ္။ မလွဴ ဖူးတဲ့ သူကေတာ့ လွဴ ရမွာ ေၾကာက္ေနတတ္တယ္၊
ရွိတဲ့ပစၥည္းလွဴလုိက္ရင္ ဆင္းရဲကုန္မွာလား၊
ဒုကၡေရာက္မွာလား ဆုိတဲ့ ဆုတ္နစ္တဲ့ သံသယစိတ္ေတြ
ဆုံးျဖတ္ခ်က္မခ်ႏုိင္တဲ့စိတ္ေတြ ဝင္ဝင္လာတတ္တယ္။
ဝင္ေတာ့ မလွဴျဖစ္ဘူး၊ မလွဴျဖစ္ေတာ့ ကုသုိလ္မရဘူး ကုသုိလ္မရေတာ့ အကုသုိလ္ျဖစ္စရာ ေလာဘ၊
ေဒါသေတြ ဝင္လာေတာ့တာပဲ။ စိတ္ဆုိတာ
တစ္စိတ္ပဲေပၚရတာ ႏွစ္ စိတ္ၿပဳိင္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊
ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ရင္ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနတာေပါ့။

(၃)
သာဝတၳိၿမဳိ႔သား ဒါယကာ ကေတာ့ လွဴ ရင္း လွဴ ရင္းနဲ႔ သဒၶါစိတ္ေတြ ထက္သန္လာၿပီး သူပုိင္ဆုိင္တဲ့ စီးပြားဥစၥာေတြကုိ တစ္ပုံက စီးပြားလုပ္ကုိင္ဖုိ႔၊ ေနာက္တစ္ပုံက သား မယားေကၽြးေမြးဖုိ႔၊ က်န္တစ္ပုံက သာသနာျပဳလွဴဒါန္းဖုိ႔ ဆုိၿပီး သုံးပုံ သုံးစု ခြဲေဝ ပုံခဲ့ပါတယ္။

ေဆာင္ပုဒ္----
တစ္ပုံ စီးပြား၊ တစ္ပုံစား၊ က်န္ကားလွဴဒါန္းမယ္။
ေလာကသာသနာ၊ ထုိနည္းသာ၊ ျပဳတာေကာင္းဖုိ႔ကြယ္၊
တုိ႔သူ ငါ လည္း၊ထုိနည္းပဲ၊ သုံးစြဲ က်င့္သင့္တယ္။
ေလာက တာဝန္လည္းေက်၊ သာသနာ့တာဝန္လည္းအဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့တယ္ေပါ့။

တစ္ခ်ဳိ႔ ေလာကတာဝန္သာေက်ၿပီး၊ သာသနာ့တာဝန္ မေက်ၾကဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးမေက်ၾကဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးေက်ၾကတယ္။ ေလာက တာဝန္ သာသနာ့တာဝန္ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးေက်ရင္ေတာ့ ေလာက ဝတၱရားလည္း မပ်က္ကြက္သျဖင့္ ေလာကအျပစ္ကင္းျပန္တယ္။
သာသနာ့ ဝတၱရားလည္း မပ်က္ကြက္သျဖင့္ ဓမၼ အျပစ္လည္းကင္းျပန္တယ္။

ဓမၼအျပစ္ကင္းေတာ့ သံသရာခရီးအတြက္ ခရီးဆက္ဖုိ႔ရာ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ ကုသုိလ္ရိကၡာေတြ လုံလုံေလာက္ေလာက္နဲ႔ သြားရ လာရတာ အေတာ့္ကုိ အဆင္ေျပတယ္။

ရိကၡာမပါရင္ သိကၡာက်မယ္၊ မ်က္ႏွာငယ္ရမယ္။ သူတစ္ပါးစားခ်ိန္မစားရ၊ ဝတ္ခ်ိန္မဝတ္ရ၊ နားခ်ိန္မနားရ၊ ဒုကၡခ်ာခ်ာလည္လိမ့္မယ္။ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းတုိ႔ျဖင့္ စိတ္ကုိယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေအာင္ ထိန္းၿပီး သုခ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။

ဆင္းရဲမႈတစတစ နည္းပါးၿပီး ခ်မ္းသာမႈေတြ မ်ားလာပါတယ္၊ က်င့္စဥ္မွန္လုိ႔ေပါ့။ ဒါနမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းရတာ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူေဆာင္းႏုိင္တဲ့အခါ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ စိတ္ထိန္းကိရိယာလုပ္ငန္း ရွိပါေသးသလားဟု ဆရာရဟန္းထံ ေလွ်ာက္ထားေတာ့ သရဏဂုံ ေဆာက္တည္ၿပီး စိတ္ကုိ ဒုကၡမွ လြတ္ကင္းေအာင္ထိန္းပါ။
သီလ ေဆာက္တည္ၿပီး စိတ္ကုိ ဆင္းရဲမႈမွလြတ္ကင္းေအာင္ထိန္းပါဟု အမိန္႔ရွိပါတယ္။

(၄)
သရဏဂုံသီလေတြျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းလုိက္ေတာ့ ပုိၿပီးေအာင္ျမင္လာတယ္။ ဒါနက ေလာဘ ကုိ ဖယ္ရွားႏုိင္တယ္၊ သရဏဂုံက အႏၱရာယ္ကုိ ကာကြယ္ႏုိင္တယ္၊ သီလ က ေဒါသကုိဖယ္ရွားႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ အေႏွာက္အယွက္ အႏၱရာယ္မွ လြတ္ကင္းၿပီး ေလာဘ အညစ္အေၾကး၊ ေဒါသ အညစ္အေၾကးတုိ႔ႏွင့္လည္း မဆက္သြယ္မိပဲ ျဖဴစင္ သန္႔ရွင္း အျပစ္ကင္းတဲ့စိတ္ကုိ ပုိင္စုိးထားႏုိင္ေတာ့ ဒုကၡေဘးမွ လြတ္ကင္းၿပီး ခ်မ္းသာမႈ ရခဲ့တာေပါ့။

သီလအရာမွာ ငါးပါးကေန ဆယ္ပါးထိေအာင္ထိန္းၿပီး
ဒုကၡနယ္မွလြတ္ေအာင္ ႀကဳိးစားခဲ့ပါတယ္။
ဒါန စြမ္းအင္ေၾကာင့္ စီးပြားေရးေတြ တုိးတက္လာခဲ့တယ္၊
သရဏဂုံ စြမ္းအင္ေၾကာင့္ အလုပ္အကုိင္ အၾကံအစည္ေတြအဆင္ေျပေခ်ာေမာ ေအာင္ျမင္မႈရွိလာပါတယ္၊
အနာေရာဂါကင္းရွင္းၿပီး ခ်စ္သူ ခင္သူ မိတ္ေဆြ သဂၤဟေတြလည္း
ေပါမ်ားလာပါတယ္။
ဘက္စုံဖြံ႔ၿဖဳိးတုိးတက္လာၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ
”အႏုပုဗၺသူေဌး”ရယ္လုိ႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားလာပါတယ္။
(၅)

ေလာက ဘက္မွာလည္း တာဝန္ေက် သာသနာဘက္မွာလည္း လုိေလေသးမရွိရေအာင္ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းၿပီး ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္လည္းျပည့္စုံေအာင္ လက္ေတြ႔က်င့္သုံးအေကာင္အထည္ေဖၚ ေဆာင္ရြက္လုိက္တဲ့အခါ စီးပြားေရးေတြ တစ္ေန႔တျခားဒီေရအလားကဲ့သုိ႔ မ်ားျပားတုိးတက္ ခ်မ္းသာခဲ့တယ္ေပါ့။
သာမန္ပုဂၢဳိလ္ ဘဝ ကေန သာဝတၳိၿမဳိ႔မွာ သူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ သူေဌးျဖစ္ေတာ့လည္း အာရုံေတြျပား စိတ္မမ်ားဘဲ အထက္တန္းစားအက်င့္ေတြကုိ က်င့္ၾကံႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ သံသာရ ဝဋၬ ဒုကၡေတာ ေမာစနတၳာယ ပဗၺဇၨံ ယာစာမိ ဆင္းရဲဝဋ္မွ ကၽြတ္ခ်င္ လြတ္ခ်င္ရင္ ရဟန္းျပဳရမယ္ဟု ဆရာရဟန္းဆုံးမတဲ့အတုိင္း လူ႔ေဘာင္ကုိစြန္႔ခြာၿပီး ရဟန္းဝတ္ခဲ့ပါတယ္။
(၆)

ဇနီးမယား သမီး သား ႏွင့္တကြ စီးပြားဥစၥာေတြကုိ စြန္႔ခြာၿပီး ရဟန္းျပဳတယ္ဆုိတာ ဆင္းရဲဝဋ္မွ ကၽြတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ျပင္းျပထက္သန္ျခင္းအေၾကာင္းသာျဖစ္တယ္၊ ဆရာသမားေတြကလည္း သြန္သင္ဆုံးမ နည္းလမ္းျပၾကပါတယ္။
နိသွ်ည္းဆရာက အဘိဓမၼာေဆာင္ဆရာဆုိေတာ့ အဘိဓမၼာ သေဘာေတြ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါကရုပ္ ဒါကနာမ္ မ်က္စိနဲ႔ အဆင္း ဆုံရင္ ျမင္စိတ္ေပၚတယ္။

နား နဲ႔ အသံ ဆုံရင္ ၾကားစိတ္ေပၚတယ္။
ႏွာေခါင္းနဲ႔ အနံ႔ ဆုံရင္ နံစိတ္ေပၚတယ္။
လွွွ်ာ နဲ႔ အရသာ ဆုံရင္ စားစိတ္ေပၚတယ္
၊ကုိယ္နဲ႔ ထိစရာဆုံရင္ ထိစိတ္ေပၚတယ္။ စိတ္နဲ႔အေတြးအာရုံဆုံရင္ ေတြးစိတ္ေပၚတယ္ စသည္ျဖင့္ သင္ျပေပးတာေပါ့။

ဥပဇၩာယ္ဆရာက ဝိနည္းေဆာင္ဆရာဆုိေတာ့ ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြ သင္ျပေပးတာေပါ့။
ၾကမ္းပုိး၊ျခင္ တုိ႔သတ္ရင္ ပါစိတ္အာပါတ္သင့္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ေဒသနာၾကားရင္ အျပစ္ေက်တယ္။ ဆရာႏွစ္ပါး တစ္ပါးတစ္မ်ဳိးစီသင္ေပးေတာ့ ရဟန္းသစ္ခမ်ာ စိတ္ေတြညစ္ညူးလာတယ္။
ဟုိဟာလုပ္ရရင္ေကာင္းမလား၊
ဒီဟာလုပ္ရရင္ေကာင္းမလား သံသယေတြ ဝင္လာခဲ့တယ္။ အဘိဓမၼာနည္းအရ ျခင္ကုိသတ္ရင္ အကုသုိလ္ျဖစ္တာပဲ။ ဝိနည္းအရ ျခင္ကုိသတ္ၿပီးေဒသနာၾကားရင္ အျပစ္မရွိဘူးဆုိေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဘိဓမၼာလုိ က်င့္ရမွာလား ၊ ဝိနည္းလုိေနရမွာလား စိတ္ကုိမဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

(၇)
လူ႔ဘဝျဖင့္ေနတာက ဒါန၊သီလ ေဆာက္တည္ခြင့္ရသျဖင့္
ေတာ္ပါေသးတယ္။ ရဟန္းဘဝေရာက္မွ စိတ္ညစ္ညူးစရာေတြေပၚေပါက္ခဲ့ရပါၿပီ။
စိတ္ညစ္ၿပီး သာသနာ့ေဘာင္ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး၊ လူထြက္ၿပီး ဒုကၡဝဋ္မွကၽြတ္ေအာင္ ႀကဳိးစားခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လုိ႔ေနၿပီ။
ကမၼဌာန္းလည္းမစီးျဖန္း၊ စာလည္းမက်က္ေတာ့ပဲ
ေတြးေတာ ေငးမႈိင္ေနတယ္။
စားလုိ႔လည္းမဝင္ အိပ္လုိ႔လည္းမေပ်ာ္
စိတ္ေသာကေရာက္ၿပီး ခႏၶာကုိယ္ေသးသိမ္ပိန္ခ်ဳံးလာတယ္။

ရွင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ေတြက အရွင္ဘုရား
-အရွင္ဘုရား ကုိၾကည္႔ရတာ ခါတုိင္းလုိမဟုတ္ဘူး၊ တစ္ေန႔တျခားခႏၶာကုိယ္ပိန္လာတယ္၊က်န္းမာေရးမ
ေကာင္းလုိ႔လား စသည္ျဖင့္ ေမးေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။
တပည့္ေတာ္ သာသနာ့ေဘာင္မွာမေပ်ာ္ေတာ့ဘူးဘုရား၊
ဘာေၾကာင့္ မေပ်ာ္တာလဲ ၊
အရွင္ဘုရားတုိ႔ သာသနာက အဘိဓမၼာက တစ္မ်ဳိး ၊
ဝိနည္းက တစ္ဖုံ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းနားမလည္ေတာ့ဘူးဘုရား၊
တပည့္ေတာ္ စိတ္ရႈပ္တယ္၊ လူထြက္ေတာ့မယ္ဘုရား၊
ရွင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ေတြက အက်ဳိး အေၾကာင္း ဆရာႏွစ္ပါထံေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။

(၇) ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ-

ဆရာႏွစ္ပါးက သာသနာေတာ္ မေပ်ာ္တဲ့ရဟန္းကုိ ဘုရားရွင္ထံေခၚသြားၿပီး အက်ဳိး အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။
ဘုရားရွင္က ခ်စ္သားရဟန္း သာသနာေဘာင္ေနတယ္ဆုိတာက
ဝိနည္းပညတ္ေတာ္ကုိလည္း မေက်ာ္လြန္ရဘူး၊ အဘိဓမၼာပရမတ္ကုိလည္း မေဖာက္ဖ်က္ရဘူး၊ ႏွစ္ပါးလုံးကုိ ထိန္းႏုိင္မွ အဆင္ေျပတယ္ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

ဝိနည္းပညတ္ေတာ္ကုိ ေက်ာ္လြန္ရင္ သီလပ်က္တယ္၊
အဘိဓမၼာပရမတ္ကုိ ေဖာက္ဖ်က္ရင္ ပညာပ်က္တယ္၊
သီလ ပ်က္ေတာ့ ေျခေထာက္က်ဳိးတာပဲ၊
ပညာပ်က္ေတာ့ ေခါင္းျပတ္တာပဲ။
သီလ ေျခေထာက္လည္း မက်ဳိးေစနဲ႔ ၊
ပညာ ေခါင္းလည္း မျပတ္ေစနဲ႔။
မက်ဳိးေအာင္ မျပတ္ေအာင္ မထိန္းႏုိင္ရင္
သူမ်ားပါးစပ္ လမ္းဆုံးၿပီး ဝါဂြမ္းျဖစ္ၿပီ၊
ဝါဂြမ္းသည္ ေတာင္ဘက္က ပါးစပ္နဲ႔ မႈတ္လုိက္ေတာ့ ေျမာက္ဘက္လြင့္၊ ေျမာက္ဘက္က ပါးစပ္ေလနဲ႔ မႈတ္လုိက္ေတာ့ ေတာင္ဘက္ကုိလြင့္။
မတည္ျမဲဘူး၊ ဒီအတုိင္းပဲ သူမ်ာေျပာတာ ေလ်ာက္လုပ္ေနတဲ့
ပုဂၢဳိလ္သည္ ဝါဂြမ္း ျဖစ္ေနတာပဲ။

ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါ၊၊
သူမ်ား ဘယ္လုိ ေျပာေျပာ ကုိယ္တုိင္အလုပ္သေဘာႏွင့္
တုိင္းတာၾကည့္လ်င္ အေျဖမွန္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ေလတုိက္ရင္ ဝါဂြမ္းဆုိတာ လြင့္စၿမဲပဲ၊ ေလဆုိတာလည္း သူ႔သဘာဝအတုိင္းတုိက္မွာပဲ။
ဒီေတာ့ ေလဘယ္ေလာက္တုိက္တုိက္ ကုိယ့္ဝါဂြမ္းမလြင့္ဖုိ႔ရာ အေရးႀကီးတယ္။ ဝါဂြမ္းမလြင့္ေအာင္ ေက်ာက္ဖိထားလုိက္ေပါ့။

(၈)
ဒီအတုိင္းပါပဲ၊ စိတ္ကေလးသည္ ဝါဂြမ္းနဲ႔တူတယ္၊ စိတ္ဆုိတဲ့ဝါဂြမ္ းမလြင့္ေအာင္ သတိေက်ာက္တုံးဖိထားလုိက္ရင္ ၊ဝိနည္းပညတ္ေလတုိက္တုိက္ ၊အဘိဓမၼာေလတုိက္တုိက္မလြင့္ေတာ့ပါဘူး။
*စိတ္ကုိ သတိႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ သမာဓိႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ ဝီရိယ ႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ ပညာႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ သဒၶါ ႏွင့္ ဖိ ထားလုိက္၊
ဘယ္အာရုံေလေတြတုိက္တုိက္ မလြင့္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
စိတ္တစ္ခုကုိ သတိျဖင့္ထိန္းထားရုံျဖင့္ ဝိနည္းပညတ္ေတာ္ကုိလည္း လုိက္နာၿပီးသားျဖစ္တယ္
၊အဘိဓမၼာပရမတ္ကုိလည္း ေစာင့္ေရွာက္ၿပီးသားျဖစ္တယ္
စိတ္တစ္ခုကုိထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ကာမွ်ျဖင့္ သီလေျခေထာက္လည္းေကာင္း၊
ပညာ ဦးေခါင္းလည္းေကာင္းၿပီး၊
နိဗၺာန္ၿမဳိ႔သုိ႔ အေရာက္သြားႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
စိတ္တစ္ခုကုိ ထိန္းႏုိင္ရင္ အားလုံးကုိထိန္းရာေရာက္တယ္။ အားလုံးကုိ
ထိန္းရာေရာက္သျဖင့္ ဒုကၡဝဋ္မွလည္း ကၽြတ္လြတ္ႏုိင္ပါတယ္။

စိတ္ကုိ သတိပညာ ဦးေဆာင္ၿပီးထိန္းထားႏုိင္ရင္ ခ်မ္းသာမႈဆုိတာ ရမွာအမွန္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဘုရားရွင္က ေဟာၾကားလုိက္ပါတယ္။
ရဟန္းေတာ္သည္ သတိ ပညာ ျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ဝင္လုိက္တဲ့အခါ စိတ္ကေလးၿငိမ္ဝပ္ၿပီးသြားတယ္။ စိတ္ေပၚတုိင္း သိတယ္၊
စိတ္ရဲ့ျဖစ္ ပ်က္ကုိ ျမင္ပါမ်ားေတာ့ စိတ္ကုိမုန္းလာတယ္၊
မုန္းေတာ့ ဆုံးၿပီး ဒိ႒ိ ႏွင့္ ဝိစိကိစၦာကြာေတာ့ ေသာတာပန္တည္ခဲ့ပါတယ္။
စိတ္ကုိထိန္းလုိက္ေတာ့ အပါယ္ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းသြားတာေပါ့။
စိတ္ကုိထိန္းဖုိ႔ရာ အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။
သတိ ပညာ မရွိပဲ မထိန္းႏုိင္ပါဘူး။ စိတ္ေပၚတုိင္း သတိထားပါ။
စိတ္ေပၚတုိင္း ပညာျဖင့္သိပါ။
စိတ္ကုိ ထိန္းႏုိင္ရင္ ဒုကၡၿငိမ္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒုကၡၿငိမ္းေအာင္ စိတ္ကုိ ထိန္းႏုိင္ၾကပါေစဟု
ဆုေတာင္းေမတၱာပုိ႔ၿပီး တရားသိမ္းၾကရေအာင္…(သာဓု ၃)