Wednesday, April 1, 2015

ျပည္သူခ်စ္ေသာ မစၥတာလီကြမ္ယူ၏ အိမ္သို႔ အလည္တစ္ေခါက္

 








 စင္ကာပူေခါင္းေဆာင္ၾကီး လီကြမ္ယု၏ အိမ္ခန္းထဲကို ေရာက္ဖူးသူ မ်ားမ်ားစားစား မရွိလွ။ သို ့ေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာငါးနွစ္ခန္ ့က ကြ်န္ေတာ္ ထိုအခန္းထဲကို ေရာက္ခဲ့ျပီး စင္ကာပူလူထုေခါင္းေဆာင္ၾကီးအေၾကာင္းကို အနည္းအက်ဥ္းမွ် ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ဖူးသည္။
ထိုအခ်ိန္က၂၀၁၀၊ ဧျပီလ ၁၀ရက္ေန႔ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေအာက္စေလလမ္းက လီကြမ္ယု ၏ သမီးျဖစ္သူ ေဒါက္တာလီေ၀လင္းအိမ္သုိ႔ သြားလည္ပတ္ခဲ့သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ တစ္ဦးျဖစ္သည္။
သူမ၏ ဖခင္လီကြမ္ယု၏ အိမ္ခန္းကို ျပေသာအခါ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္အခန္းမွ ဇနီးျဖစ္သူ မဒမ္ျခဴးအား စာဖတ္ျပေနေသာ မစၥတာလီကြမ္ယု၏အသံကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္ရသည္။ မဒမ္ျခဴးသည္ မၾကာခဏ ေလျဖတ္ျပီးေနာက္တြင္ အိပ္ရာထဲ၌ပင္ လဲွေနရသူုျဖစ္သည္။ မိန္ ့ခြန္းေျပာရာတြင္ အသံမာမာႏွင့္ေျပာတတ္သူ လီကြမ္ယုသည္ ဇနီးျဖစ္သူကို ဆမ္ေဒး တိုင္းမ္သတင္းစာ ဖတ္ျပရာတြင္မူ ႏူးႏူးညံညံ ညင္သာစြာရွိလွသည္္။
မဒမ္ျခဴးက မည္သည့္စကားမွ် ျပန္မေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း ခ်စ္ေမတၱာျဖင့္ သတင္း၊ ၀ထၳဳ၊ သူၾကိဳက္သည့္ ကဗ်ာ စသည္ျဖင့္ အလွည့္က် ေန႔တိုင္းဖတ္ျပခဲဲ့သည္။ ထိုသို ့လုပ္ခဲ့သည္မွာ မဒမ္ျခဴဳး ကြယ္လြန္သည့္ ၂၀၁၀ ခုနွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလအထိ ၁၈ လ တိုင္တိုင္ျဖစ္သည္။
လီကြမ္ယု၏ အခန္းသည္ ဇိမ္က်က် အိမ္ခန္းမ်ိဴးမဟုတ္။ တစ္ေယာက္သုံးခုတင္တစ္ခုသာ အိပ္ခန္းထဲတြင္ အဓိက ပရိေဘာဂပစၥည္းအျဖစ္ ရွိသည္။ အိပ္ရာေဘးတြင္ရွိသည့္ စားပြဲ တစ္လုံးေပၚတြင္ တင္ထားသည့္ ကြန္ပ်ဴတာမွ အီးေမးလ္တေစာင္၀င္လာတိုင္း မီးပြင့္ကာ အခ်က္ျပ၏။ အခန္းၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့သူ၏ အခန္းအတြင္း လာလည္ပတ္ ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္ေသာ အနီေရာင္ လက္ဆြဲေသတၱာတစ္လုံးရွိသည္။
ထိုေသတၱာသည္ ျဗိတိိသွ် အစိုးရလက္ထက္က ၀န္ၾကီးမ်ား အသုံးျပဳသည့္ လႊတ္ေတာ္ကိုင္ လက္ဆြဲေသတၱာအနီျဖစ္ခဲ့ျပီး ျဗိတိိသွ် ဘုရင္မကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ ရုံးသုံး စာရြက္စာတမ္းမ်ား သယ္ယူရန္ ကိုင္တြယ္ခဲ့သည္ိ။
စင္ကာပူႏိုင္ငံ၌ ထုိေသတၱာကို ယခုအခ်ိန္ထိ အသုံးျပဳေနသည္မွာ လီကြမ္ယု တစ္ဦးတည္း သာ ရွိပါလိမ့္မည္။ ေသတၱာကို ယခင္က တစ္ခါမွ် မျမင္ဖူးၾကသည့္အေလွ်ာက္ သေဘာက် မွန္း သိသည့္အတြက္ ေဒါက္တာလီက သူ၏ ဖခင္ဆီမွ ခြင့္ေတာင္းျပီး ကြ်န္ေတာ္တို ့ကို ထိုေသတၱာျပသည္။ လီကြမ္ယုက မျငင္းဆန္ေပ။ သုိ႔ေသာ္ မဒမ္ျခဴ း၏ အခန္းအတြင္းမွ စာဖတ္သည္ကို ရပ္၍လည္း ထြက္မလာပါခဲ့ေပ။
သူ၏နွစ္ထပ္အိမ္တစ္အိမ္လုံးသည္ မည္သည့္ဇိ္မ္ခံပစၥည္းမွ်မရွိေသာ သာမန္ရိုးရိုး အိမ္တစ္လုံးသာျဖစ္သည္။ အိမ္တိုင္တခ်ိဳသည္ အနည္းငယ္မွ် ကြဲအက္ေနၾကျပီး ၁၉၇၀ ခုနွစ္ေလာက္က ေခတ္စားခဲ့ေသာ အိမ္တိုင္ ပုံစံမ်ား ျဖစ္သည္။ အိမ္တြင္ရွိေသာ ကုလားထိုင္မ်ား ကလည္း တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု တြဲဖက္လိုက္ဖက္ျခင္းမရွိလွဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာလည္း မရွိေပ။
ေလ့က်င္ခန္းလုပ္ရာ ေရွးစက္ဘီးေဟာင္းၾကီးသည္ပင္ အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာ၍ ဖုန္မ်ား တက္ေနသည္။ တန္းေပၚတြင္တင္ထားသည့္ စက္ဘီးတစ္စီးနွင့္သာ တူသည္။ သို ့ေသာ္ မစၥတာလီကြမ္ယုသည္ အသက္ ၇၀ အထိ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဆုိပါ စက္ဘီးေပၚမွ လိမ္႔က်ခဲ့သည္အထိ အားကစား ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ခဲ့သည္။ စက္ဘီး အသစ္တစ္ခုႏွင့္ အစားထိုးထားေသာ္လည္း စက္ဘီးအိုၾကီးကေတာ့ သက္တမ္း ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိသည့္တုိင္ အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာ၌ ရွိဆဲပင္။
၁၉၆၀ ခုနွစ္- ၂၀၁၁ခုႏွစ္အတြင္း စင္ကာပူႏိုင္ငံသားတို ့၏ တစ္ဦးခ်င္း၀င္ေငြသည္ အဆ တစ္ရာခန့္အထိ ျမင့္တက္လာခဲ့သည္။
သို ့ေသာ္လည္း လီကြမ္ယု၏ အိမ္ကေတာ့ မည္သည့္အရာမွ် ၾကီးၾကီးမားမား မေျပာင္းလဲဘဲ ယခင္အတိုင္း ရွိေနဆဲပင္။ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ သန္းရာခ်ီတန္ေသာ အေဆာက္အအုံမ်ား၊ လုံးခ်င္းအိမ္ရာမ်ားၾကားတြင္ အက်ည္းတန္စြာ သီးျခားပုံစံျဖစ္ေနေလသည္။ လွ်ာထိုးသားမ်ား ခင္းထားခဲ့သည့္ အိမ္၏ၾကမ္းျပင္အခင္းသည္ပင္ ပါေကးအေရာင္မ်ားက လႊင့္ပ်ယ္ေနေပၿပီ။ ဥယ်ာဥ္အတြင္းတြင္ သစ္ပင္မ်ားက နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေန၍ ေတာထေနခဲ့ေလသည္။
မန္နိစ္ဟုေခၚေသာ မိသားစုေၾကာင္ကေလးက ျငိမ္ျငိမ္ေလး သူ႕ကိုယ္ကိုယ္ လွ်ာႏွင့္ လွ်က္ေနေလသည္။
တစ္အိမ္လုံးတြင္ အမွတ္ရစရာမ်ားက အျပည့္ျဖစ္ေနသည္။ သည္အိမ္ၾကီး၏ ထမင္းစားခန္း အတြင္းရွိ လက္ေဆးကန္ေနရာသည္ ယေန ့စင္ကာပူႏိုင္ငံကို ပုံေဖာ္ေပးခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေရး ပါတီတစ္ခု၏ အစျပဳခဲ့ရာေနရာျဖစ္သည္။
သည္အိမ္နံရံမ်ာအၾကားတြင္ ခိုင္မာေသာ အေတြးမ်ား၊ ေဟာေျပာေဆြးေနြးမွဳ မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနမည္ဟု ပုံေဖာ္၍ ့ရႏိုင္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သူ အိမ္ရွင္မ်ားကဲ့သုိ႔ပင္ အိမ္၏ ေအာက္ေျခအုတ္ျမစ္က မွန္ကန္ ခိုင္မာၾကံခိုင္လွသည္။ ယခုကဲ့သုိ႔ အိမ္မ်ဳိးကုိ သြားေရာက္ လည္ပတ္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀၏ ေျပာစမွတ္ တြင္စရာတစ္ခု သာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
(Singapore ႏုိင္ငံထုတ္ The New Paper ပါ A Mighty Man's Simple Home ကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆုိသည္။)

ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ ေၾကြခ်ိန္ ( နိဂံုး)


ျခဴးႏွင့္ လီတို႔၏ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ျခင္းတရားသည္
သူတို႔တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေျပာေသာအခါတြင္ ေတြ႔ရသည္။
လီကြမ္ယူးသည္ အၿမဲတေစ ခ်ီးက်ဴးခံရသူေတာ့ မဟုတ္ေပ။
ငယ္ငယ္က သူ႔ကို မလိုလားသူမ်ားက ငွက္ေပ်ာသီးဟု ေခၚသည္။
အဝါေရာင္အသားအေရျဖင့္ တ႐ုတ္တစ္ဦး ျဖစ္ေသာ္လည္း အတြင္း၌မႈ အေနာက္တိုင္းဆန္လြန္းသူ အျဖဴေရာင္အႏွစ္သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။

အထူးသျဖင့္ လီက လူမ်ဳိးစုံ သဟဇာတျဖစ္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ေသာ
ႏိုင္ငံကို တည္ေဆာက္ရန္ဟု ရည္႐ြယ္လ်က္ တ႐ုတ္လူမ်ားစုႀကီး၏ ဝံသာႏုစိတ္ကို ႏွိမ္ပစ္ေသာအခါ၊
လူမ်ဳိးႀကီးဝါဒကို ေျခဖ်က္ပစ္ေသာမူမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ေသာအခါ
သူ႔ကို မေက်နပ္သူမ်ားထံမွ ငွက္ေပ်ာသီးေခၚသံကို ၾကားရေလ့ရွိသည္။
အဂၤလိပ္ လို ငယ္နာမည္ ဟယ္ရီဟုတြင္ေသာ ထိုငွက္ေပ်ာသီး
ကေလးသည္ ျခဴးအတြက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ လူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။
ျခဴးကို ၂၀၀၂ ခုႏွစ္က မွတ္တမ္း ဗီဒီယိုတစ္ခုအတြက္ သူတို႔ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေျပာေစေသာအခါ ျခဴးက ရယ္လ်က္...
“သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဘယ္လိုဖူးစာဆုံၾကတယ္ ဆိုတာက ရွင္းျပရ ခပ္ခက္ခက္ပဲ။
သူက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယုံၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ေပါ့။ ဖ်တ္လတ္တက္ႂကြေနတဲ့ အ႐ြယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ေခ်ာလည္းေခ်ာတယ္”
ထိုအခါ ေဘးတြင္ ျခဴးကို ထီးမိုးေပးရင္ ရပ္ေနေသာလီက ရယ္သည္။
ပီတိျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ျဖစ္သည္။
အတိတ္တြင္ သူတို႔သည္ အရိပ္ပမာ မခြဲခြာရွိခဲ့ဖူးၿပီ။ မေက်နပ္ျခင္းမ်ား၊
ၿငဳိျငင္ျခင္းမ်ားသည္ သူတို႔အိမ္ေထာင္တြင္ ၾကာၾကာခိုနားေလ့မရွိ။ ေအးခ်မ္းေသာ ေန႔ရက္မ်ားထဲေသာ ေသာကျဖစ္စရာမ်ား ၾကားညႇပ္ေနခဲ့သည့္ ႏွစ္ကာလမ်ားစြာကို သူတို႔အတူ ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ သားႀကီး
လီရွန္လြန္း၏ ပထမဇနီး ဝမ္မင္းယန္ မီးဖြားၿပီး သုံးပတ္အၾကာတြင္ ႏွလုံးေရာဂါျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ ေသဆုံးခဲ့သည့္ အခ်ိန္သည္ သူတို႔အိမ္ေထာင္ကို လိႈင္းဂယက္ ႐ိုက္ခဲ့ေသာ ကာလမ်ား ျဖစ္သည္။
ထိုေလာကဓံ အတက္အက် ေန႔ရက္မ်ားသည္ ယခု ႐ုပ္ရွင္ကားေဟာင္းမ်ားလို မႈန္ဝါးေပ်ာက္ကြယ္ၿပီ။ အသုဘတြင္ ေနာက္ဆုံး ႏႈတ္ဆက္စကားကို လီက ဆိုသည္။ “ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ သူ႔ဘဝကို ႏွစ္ျမႇဳပ္သြားခဲ့သူပါပဲ။
ကြၽန္ေတာ္လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း ကြၽန္ေတာ့္အနား အၿမဲရွိေနခဲ့တယ္။ ျခဴးဘဝက ေႏြးေထြးျခင္းေတြအျပည့္ အႏွစ္သာရ အျပည့္ဘဝကို ေနထိုင္သြားခဲ့တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။
၈၉ ႏွစ္ေလာက္ ေနထိုင္သြားတဲ့သူ႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ႏိုင္ရမွာေပါ့။
ဒါေပမဲ့ အခု ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွလုံးသားက သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ေလးလံေနခဲ့တယ္။ ေၾကကြဲပူေလာင္ေနခဲ့တယ္”
အသက္ ၉၀ မျပည့္မီ တစ္လအလိုတြင္မူ လီက ေျပာခဲ့သည္။
အိပ္ရာေပၚလဲေနတဲ့ က်ဳပ္ကို ပိုက္ေတြနဲ႔ အစာအိမ္ထဲ အာဟာရေတြ ေပးေနတာထက္စာရင္ ျမန္ျမန္ေသတာက
ပိုေအးပါတယ္ဗ်ာဟု ဆိုခဲ့သည္။ ကိုမာ ဝင္ေနတဲ့ အေနအထားထက္
စာရင္ အသက္သာဆုံးနဲ႔ အျမန္ဆုံး ကြၽတ္လြတ္ခြင့္ကိုသာ ရခ်င္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ သူသည္ ျခဴးမရွိေသာ ေန႔ရက္မ်ားတြင္ အထီးက်န္လွၿပီ။
မင္းေစာင့္ေနခဲ့သလား ျခဴးေရ ၊။။ (ခ်ိ ဳ ေမႊးတင္ဆက္ပါသည္)

ေနက္ဆံုးသစ္ရြက္ ေၾကြခ်ိန္ ( အမွတ္ ၇)


“ကြၽန္ေတာ္က ငယ္ငယ္က မန္ဒရင္းတ႐ုတ္ကို ေကာင္းေကာင္းမသင္ခဲ့ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့အခါ ဘာသာစကား အားနည္းခ်က္
ရွိေနတာကို သူသိတယ္။ ကေလးသုံးေယာက္လုံးကို တ႐ုတ္မူႀကိဳေတြ၊
စာသင္ေက်ာင္းေတြကို ပို႔တယ္။ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ မေလးဘဟာစာ ကိုေတာ့ အိမ္မွာသင္ေစတယ္။
ျခဴးေၾကာင့္သာ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာသာစကားမ်ဳိးစုံ ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ထူးထူးခြၽန္ခြၽန္နဲ႔ အဆင္ေျပေျပ ရပ္တည္ႏိုင္တာပါ။
ကေလးေတြကို ထိန္းေက်ာင္းတဲ့ ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔
ပတ္သက္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ျငင္းတာခုံတာ လုပ္ေလ့မရွိဘူး။ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ကိုလည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံး နာမည္ေအာက္မွာပဲ ထားတယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ယုံၾကည္ၾကတယ္”
“ျခဴးက ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း စူးစမ္းတတ္တယ္။
တစ္ခါကေပါ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနက် ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ
ငွက္မ်ဳိးေပါင္းစုံ ရွိတယ္။
ပန္းအလွဆင္တဲ့သူက ငွက္ေတြစားတတ္တဲ့ အင္းဆက္ကေလးေတြ စားတတ္တဲ့ ျမက္႐ိုင္းပင္ေတြကို ခုတ္ပစ္လိုက္တယ္။
သူကေတာ့ ျခင္မလာေအာင္၊ အင္းဆက္ေတြ မရွိေအာင္ေပါ့။
ျခဴးက အင္းဆက္ေတြ မရွိေတာ့ ငွက္ေတြ မလာေတာ့တာကို သတိထားမိတယ္။ ပန္းအလွဆင္တဲ့သူကို သူတားတယ္။
ျမက္မရိတ္နဲ႔ေတာ့ ငွက္ေတြလာပါေစလို႔ ေျပာတယ္။
သူက ပန္းေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားတယ္။ ပန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
႐ုကၡေဗဒအမည္နဲ႔ တြဲၿပီး မွတ္မိတယ္။ ျခဴးဟာ စကားလုံး သိပ္ႂကြယ္တာ။ ရက္ဖ္ဖဲေကာလိပ္တုန္းက သူက အဂၤလိပ္စာကို ေမဂ်ာယူတယ္။
စာအုပ္မ်ဳိးစုံလည္း ဖတ္တာကိုး”
“ျပည္သူ႔လႈပ္ရွားမႈပါတီ PAP ရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒကို ကြၽန္ေတာ္ဆြဲေတာ့ ျခဴးက ကူတယ္။ ျခဴးဟာ လူကဲခတ္ေကာင္းတယ္။
ယုံလို႔ရမယ္ မထင္ဘူးလို႔ သူေျပာခဲ့တဲ့သူေတြ ရွိတယ္။
ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဲဒီလူေတြက တကယ္ပဲ ယုံလို႔မရတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ျခဴးက မေလးရွားနဲ႔ေပါင္းဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကတုန္းကလည္း သူက ေျပာတယ္။ မေလးရွားနဲ႔ ေပါင္းၿပီးေနဖို႔ ဆိုတာ မလြယ္ဘူးတဲ့။ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။
ဓေလ့ထုံးစံေတြ ကလည္း ကြာတယ္တဲ့။
မေလးရွားက UMNO ေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း ဘာသာေရး၊ လူမ်ဳိးေရးကို အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံေရးကို စဥ္းစားတာတဲ့”
“အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ျခဴးကို ျပန္ေျပာတယ္။ ကိုယ္တို႔မွာ
ေ႐ြးစရာမွ မရွိဘဲကြာလို႔။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျခဴးမွန္ပါတယ္။
ေနာက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲၾကာတယ္။ မေလးရွားကေန ထြက္ေတာ့လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေျပာခံလိုက္ရတာပဲ။ ၁၉၆၅ ေလာက္မွာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲေတာ့မယ္
ဆိုတာဟာ သိသာေနပါၿပီ။ ဥပေဒေရးရာဝန္ႀကီး အက္ဒီဘာကာက
ႏွစ္ႏုိင္ငံခြဲထုတ္ဖို႔ ဥပေဒၾကမ္းကို ေရးဆြဲတဲ့အခါ ဗဟိုဖက္ဒရယ္အစိုးရ အေနနဲ႔ အာမခံေပးရမယ့္ ေရနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ ႏွစ္ခုကို မူလက မပါခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ျခဴးကို အကူအညီေတာင္းရတယ္။
စင္ကာပူကို ေန႔စဥ္ ေရလႊတ္ေပးဖို႔ မေလးရွားကေန ဖက္ဒရယ္အစိုးရနဲ႔ စင္ကာပူျမဴနီစီပါယ္ ၾကားမွာ ေရေပးေဝေရးစာခ်ဳပ္ေတြ ယခင္ကပင္ ရွိခဲ့တယ္။
သို႔ေသာ္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ခြဲထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီစာခ်ဳပ္ေတြအတိုင္း
ဆက္ၿပီး ေရလႊတ္ေပးဖို႔ (စင္ကာပူကို ေရဝယ္ခြင့္ေပးဖို႔)
ကို မေလးရွားအစိုးရ အေနနဲ႔ တာဝန္ခံရမယ္ ဆိုတာကို
ျခဴးက ေရးေပးခဲ့တယ္။ ျခဴးဟာ စကားလုံး ေ႐ြးရာမွာ အင္မတန္တိက်ၿပီး ဂ႐ုတစိုက္လည္း ေ႐ြးခ်ယ္တယ္။
အဲဒီ ေရသေဘာတူညီခ်က္ကို ပင္မခြဲထြက္ေရး စာခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕
ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ထည့္သြင္း ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တယ္။ အဲဒီစာခ်ဳပ္ကို ကုလသမဂၢမွာလည္း မွတ္ပုံတင္ထားခဲ့ၿပီး အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ၾကတယ္။
ဓနသဟာယႏိုင္ငံမ်ားရဲ႕ အတြင္းဝန္ အာသာေဘာ္တန္ေလးက အျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ဒီလိုခြဲထြက္မႈေတြမ်ား ရွိခဲ့ရင္ စင္ကာပူနဲ႔ မေလးရွားၾကားမွာ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့ စာခ်ဳပ္ေတြကို နမူနာထားၿပီး ဒီေလာက္ေတာ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သင့္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဒီစကားက အက္ဒီနဲ႔ ျခဴးကို ခ်ီးက်ဴးလိုက္တာပါပဲ။
ေနာက္ပိုင္းမွာ မေလးရွားေခါင္းေဆာင္ေတြက စင္ကာပူကို ေရေပးေနတာ
ျဖတ္ပစ္မယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္တိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဒီစာခ်ဳပ္ကိုပဲ ကိုင္ၿပီး ေျပာရပါတယ္။
စာခ်ဳပ္ကို ေဖာက္ဖ်က္ရင္ ကုလသမဂၢ လုံၿခံဳေရးေကာင္စီ အဆုံးအျဖတ္ လိုအပ္တယ္လို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပန္ေျပာရပါတယ္”
။ (ဆက္ဖတ္ပါရန္

ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ ေႂကြခ်ိန္ (အမွတ္ ၆)

ယေန႔တြင္ သူသည္ ၆၃ ႏွစ္ၾကာမွ် ေပါင္းဖက္ခဲ့ေသာ ဇနီးသည္ႏွင့္
ျဖဴလြေနေသာပန္းမ်ား ဝန္းရံထားသည့္ ေခါင္းတလားထဲတြင္ ၿငိမ္သက္စြာ
လဲေလ်ာင္းေနၿပီ။ ယခုအခ်ိန္တြင္မူ သူ၏ ဣေႁႏၵလည္း မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ေပ။
ေနာက္ဆုံး အနမ္းေပးရဦးမည္။ သည္တစ္ႀကိမ္သည္ တစ္ဘဝလုံး၏ ေနာက္ဆုံး...ဤတစ္ႀကိမ္ၿပီးလွ်င္ ျခဴးမရွိေတာ့။
သူ၏ အားအင္တို႔သည္ ျခဴးႏွင့္အတူ ပါသြားသည္မျခား။
သူသည္ မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ႀကိမ္မွ် နမ္း႐ိႈက္ခဲ့ေလသည္။
အစိမ္းေရာင္အ႐ြက္ တစ္႐ြက္ႏွစ္႐ြက္ တြဲခိုေနေသာ
ႏွင္းဆီနီတစ္ပြင့္ကို ျခဴး၏ရင္ဘတ္ေပၚသို႔
တင္ေပးလိုက္ႏိုင္သည့္အတြက္ ေက်နပ္သည္။

သြားေပဦးေတာ့ ျခဴးေရ...
သူတို႔ဘဝတြင္ အမွတ္တရမ်ားစြာ ရွိခဲ့သည့္အနက္
ရက္ဖ္ဖဲအင္စတီက်ဳ၏ ဆုေပးပြဲမွာလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေကာင္ကေလးေတြသာ ရွိေသာ ေက်ာင္းမွ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ျခဴးက
ထူးခြၽန္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဆုလက္ေဆာင္ေပးရသူ ျဖစ္၏။
လီသည္ ထိုစဥ္အခါက ျခဴးေပးေသာ စာအုပ္သုံးအုပ္ကို ရခဲ့ဖူးသည္။
လီ အသက္ႏွစ္ဆယ့္တစ္ႏွစ္ ျပည့္သည့္ ေမြးေန႔တြင္ ျခဴးကို ဂရိတ္ေဝါအနီးမွ တ႐ုတ္စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္တြင္ ထမင္းဖိတ္ေကြၽးေသာေန႔တြင္
ျခဴးက ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး အျဖစ္မွ ခ်စ္သူအျဖစ္
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာင္းလဲ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့သည္။
ထိုေန႔မွာ ၁၆ စက္တင္ဘာ ၁၉၄၄ ျဖစ္ၿပီး
ေနာက္ ၂ ႏွစ္ အၾကာတြင္ လီက လန္ဒန္သို႔
ဥပေဒပညာကို သင္ယူရန္ ထြက္ခြာခဲ့သည္။
သူတို႔ႏွစ္ဦး အဂၤလန္မွ ဘြဲ႔ရၿပီး ျပန္လာေသာအခါ
ႏွစ္ေယာက္စလုံး တရားေရး အတိုင္ပင္ခံ ကုမၸဏီတစ္ခုသို႔
ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
လီက ျခဴး စင္ကာပူသို႔ ျပန္ေရာက္ၿပီး အခ်ိန္မ်ားကို
ဤသို႔ ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ခဲ့ျပန္သည္။
သူမွတ္မိေလသည္တိုင္းတြင္ ျခဴး၏ လက္စလက္နမ်ား
သူ႔အလုပ္တြင္ မကင္းခဲ့သည့္ အေၾကာင္းမ်ားပင္။
“၁၉၅၂ ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕သားႀကီး ရွန္လြန္းကို ေမြးတယ္။
ျခဴးက မီးဖြားခြင့္ တစ္ႏွစ္ယူခဲ့တယ္။ အဲဒီေဖေဖာ္ဝါရီမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕
စီနီယာေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဂြၽန္ေလ့ေကာ့္က ခိုင္းလို႔
ကြၽန္ေတာ္က စာပို႔သမားသမဂၢနဲ႔ အစိုးရၾကားမွာ ျဖစ္တဲ့အမႈကို လိုက္ေနတယ္။
စာပို႔သမားေတြ လစာေတြ အခြင့္အေရးေတြ ပိုရလာဖို႔ ညႇိႏိႈင္းေပးရတဲ့ အလုပ္လည္း ျဖစ္တယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ စာပို႔သမားေတြဘက္ကို
လိုက္ေလ်ာဖို႔ အစိုးရက သေဘာတူခဲ့တယ္။ မီးဖြားခြင့္ယူထားတဲ့ ျခဴးက အိမ္ကေန ကြၽန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ ေလွ်ာက္ထားခ်က္ အၾကမ္းေတြကို ဖတ္ၿပီး စစ္ေပးတယ္။ တိုတိုတုတ္တုတ္နဲ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျဖစ္ေအာင္ စာကို ေခ်ာေပးတယ္”
“ျခဴးက ကြၽန္ေတာ္ေရးတဲ့စာကို ဝိုင္းျပင္ေပးတဲ့အခါ
သူ႔စတိုင္ကလည္း ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚမွာ လႊမ္းလာတယ္။

အခုဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ ဝါက်ေတြကို တိုတိုေရးတယ္။
တက္ႂကြၿပီး အသက္ပါေအာင္ ေရးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘဝလမ္းမွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လႊမ္းမိုးသြားတတ္တာေလးေတြ ရွိတယ္ဗ်။ တစ္ေယာက္အက်င့္လည္း တစ္ေယာက္ဆီကို ကူးတာေပါ့။
တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ညႇိယူရတာ၊ ေနရာေပးရတာေတြလည္း ရွိလာတာေပါ့”
“ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေငးေမာ၊ ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး
စိတ္ကူးယဥ္ေနလို႔ မရႏိုင္တာကိုေတာ့ သိတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘဝဆိုတာက စိန္ေခၚမႈေတြ တရစပ္ရွိတဲ့ ေနရာ၊ ျပႆနာ အသစ္အသစ္ေတြ တစ္ခ်ိန္လုံး ေရာက္လာတတ္တဲ့ ေနရာ။

ရွင္းၿပီးရင္း ရွင္းေနရတာပါပဲ”
“ရွန္လြန္းၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ထပ္ရတယ္။
၁၉၅၅ နဲ႔ ၁၉၅၇ မွာေပါ့။ ကေလးေတြ လိမၼာေအာင္၊ ယဥ္ေက်းေအာင္၊
သူတစ္ပါးအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ စဥ္းစားေပးတတ္ေအာင္၊
ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး ဝန္မပိေစဘဲ ေနထိုင္တတ္ေအာင္ ကေလးေတြကို ျခဴးက ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခဲ့တယ္။ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္
အေနနဲ႔ ျခဴးက ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆံတင္းစရာ မလိုေအာင္၊ ကေလးေတြ
အနာဂတ္အတြက္ စုမိေဆာင္းမိေလာက္ေအာင္ ရွာႏိုင္ပါတယ္”
(ဆက္ရန္ဖတ္ပါရန္) (ခ်ိဳ ေမႊး)

Friday, March 27, 2015

ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ ေႂကြခ်ိန္ ( အပိုင္း ၅)


စစ္အတြင္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ စာၿပဳိင္ဖက္ႏွစ္ဦးမွာ ခ်စ္သူေတြ ဘဝသို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျခဴး၏ မိဘမ်ားက လီကို ေလာက္ေလာက္လားလား အထင္မႀကီးၾကေပ။ ထိုအေၾကာင္းကို လီကြမ္ယူးက ျခဴး၏ အသုဘခ်သည့္ေန႔တြင္ ျပန္ေျပာျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
“ရက္ဖ္ဖဲလ္ေကာလိပ္ကို ေရာက္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ပညာေရးက စစ္မီးေၾကာင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း မျဖစ္ခဲ့ရဘူး။ အလုပ္အကိုင္ကလည္း မည္မည္ရရ မရွိဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ေယာကၡမ ျဖစ္လာမယ့္ ျခဴးရဲ႕မိဘေတြက သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ သမက္ပုံစံလို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို မထင္ဘူး။ မိဘေတြ သေဘာမတူတဲ့ၾကားကပဲ ျခဴးက ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ သစၥာရွိခဲ့တဲ့သူပါ”
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မခြဲေၾကးလို႔ အဓိ႒ာန္ ျပဳခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အဂၤလန္ကို ဥပေဒပညာသင္ဖို႔ အရင္သြားခြင့္ရခဲ့တယ္။ ၁၉၄၆ မွာေပါ့။ သူကေတာ့ စစ္ၿပီးစမွာ ရက္ဖ္ဖဲလ္ကို ျပန္ေရာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုရင္မႀကီး ႏွစ္စဥ္ေပးတဲ့ အဂၤလန္မွာ ပညာသင္ဖို႔ စေကာလားရွစ္ ႏွစ္ဆုထဲက တစ္ဆုကို ခ်ိတ္ေအာင္ႀကဳိးစားၿပီး ကြၽန္ေတာ့ေနာက္ကို လိုက္လာခဲ့ဖို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ထားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီဆုကလည္း တကယ္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ကို စင္ကာပူက ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ေပးတာ။ တကယ္လို႔မ်ား ျခဴးက စေကာလားရွစ္ကို မရဘူးဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္အထိ သူသုံးႏွစ္ေလာက္ ေစာင့္ေနရမယ္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာေတာ့ သူစေကာလားရွစ္ ရသြားတယ္ဗ်”
“အဲဒီကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ မခြဲရေတာ့ဘူး။ ရွိတ္စပီးယားရဲ႕ဇာတိ Stratford-upon-Avon မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိတ္တိတ္ကေလး မိဘေတြ မသိေအာင္ လက္ထပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ပထမအႀကိမ္ လက္ထပ္ျခင္း ဆိုပါေတာ့။ စင္ကာပူကို ဘြဲ႔ရလို႔ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ အလိုက် ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္ၿပီး လက္ထပ္ၾကရျပန္တယ္။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ ႏွစ္ခါလက္ထပ္တိုင္းေတာ့ လူဆိုး မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ႏွစ္ခါစလုံးမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ လက္ထပ္ခဲ့တာပါ”
“လန္ဒန္ကို ျခဴးေရာက္လာတဲ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မွာေပါ့။ အိမ္ေထာင္က်သြားေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ကိန္းဘရစ္မွာ ထူးခြၽန္ေအာင္ ႀကဳိးစားၾကရတယ္။ သူက တစ္ႏွစ္ေနာက္က်ေပမယ့္ ဂုဏ္ထူးတန္းေအာင္ၿပီး ေက်ာင္းၿပီးတာကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ၁၉၄၉ တစ္ႏွစ္တည္းမွာပါ”
ျခဴးျဖတ္သန္းရေသာေခတ္တြင္ အဂၤလိပ္မ်ား တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ မိန္းကေလးေက်ာင္းမ်ားမွ ခြၽန္ေသာမြန္ေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ေပၚထြက္ခဲ့လာခဲ့ပါသည္။ ျခဴးထက္ေစာေသာ အစ္မႀကီးမ်ားပင္ ရွိၾကေသးသည္။ သာသနာျပဳ ကြန္ဗင့္ေက်ာင္းမ်ား အေပၚတြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ပညာေရး ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမား မထားရွိခဲ့ေသာ္လည္း တ႐ုတ္တို႔၏ အမ်ဳိးသားစိတ္က ပညာေရးကို ဦးစားေပးသည့္ ေခတ္ေရစီးကို ေပၚေပါက္ေစခဲ့သည္။ ၁၉ ရာစုအကုန္တြင္ ကမာၻ႔ကုန္သြယ္ေရးႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေနေသာ တ႐ုတ္ကုန္သည္မ်ား ႀကီးပြားလာသည္ႏွင့္အမွ် ပညာေရးတြင္ ေငြေၾကးသုံးစြဲရန္ စိတ္အား ထက္သန္လာၾကသည္။ မလကၠားေရလက္ၾကား တခိုမွ တ႐ုတ္တို႔သည္ အဂၤလိပ္လိုသင္ေသာ တ႐ုတ္မိန္းကေလးေက်ာင္း မ်ားကို တည္ေထာင္လာခဲ့ၾကသည္။ အဂၤလိပ္စာ လိုအပ္ခ်က္ကို ေစာစီးစြာ သိျမင္ခဲ့႐ုံသာမက ၿဗိတိသွ် ပညာေရး နည္းစနစ္မ်ားကိုပါ အတုခိုးခဲ့ၾကသည္။
လီသည္ ဥပေဒပညာကို မိဘ၏ အေထာက္အပံ့ျဖင့္ သင္ယူရသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျခဴးကမူ စေကာလားရွစ္ျဖင့္ လန္ဒန္ေရာက္လာသူ ျဖစ္သည္။ ျခဴးရရွိခဲ့ေသာ အဂၤလန္ဘုရင္မႀကီး စေကာလားရွစ္သည္ Sir Cecil Clementi Smith လက္ထက္ ၁၈၈၅ တြင္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ၿပီး ေရလက္ၾကားေဒသကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အစိုးရက ႏွစ္စဥ္ ေ႐ြးခ်ယ္ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။ ထိုဆုကို ခ်ီးျမႇင့္ခံရၿပီး အဂၤလန္တြင္ ဆက္လက္ပညာသင္ခြင့္ ရခဲ့သူမ်ားအနက္ ပထမဆုံးအမ်ဳိးသမီးမွာ မဂၢီတန္ျဖစ္ၿပီး ၁၉၃၀ ကပင္ ပညာသင္ရန္ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ သူ႔ေနာက္တြင္ ျခဴးကဲ့သို႔ ထူးခြၽန္သူအမ်ဳိးသမီးမ်ား ထိုဆုကို ဆြတ္ခူးခဲ့ၾကၿပီးေနာက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား တိုးတက္ေရးက႑တြင္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ မလားယား တစ္ခြင္လုံးတြင္ ပထမဆုံး အမ်ဳိးသမီးေရွ႕ေန ျဖစ္လာသူ ပီနန္မွ လီျဗန္ဟြန္းလည္း ပါဝင္ခဲ့သည္။
အခ်ဳိ႕သည္ သတင္းစာမ်ားတြင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးတြင္ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈကင္းစြာ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေရးသားေဆာ္ၾသခဲ့ၾကသည္။
ျခဴးသည္လည္း ရံဖန္ရံခါ ဂ်န္ဒါတန္းတူညီမွ်ေရး လႈပ္ရွားသူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့သည္။
ခ်ဳိေမႊး
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ ေႂကြခ်ိန္ (၄)



ရွိတ္စပီးယားရဲ႕ဇာတိ Stratford-upon-Avon မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔တိတ္တိတ္ကေလး မိဘေတြ  မသိေအာင္ လက္ထပ္ခဲ့ၾကတယ္။


ပထမအႀကိမ္ လက္ထပ္ျခင္း ဆိုပါေတာ့...
မိမိလက္ထပ္ထားေသာ ခင္ပြန္းသည္ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး
ျဖစ္လာၿပီး မိမိတို႔၏ သားသမီးမ်ားထဲမွလည္း ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္
ျဖစ္လာသည္ကို ႀကံဳခဲ့သူ အမ်ဳိးသမီးမ်ားမွာ သမိုင္းတြင္ အနည္းငယ္မွ်သာ ရွိႏိုင္ပါမည္။ ထိုအထဲတြင္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ ဒုတိယေျမာက္ သမၼတ ဂြၽန္အက္ဒမ္၏ ကေတာ္ အဘီဂဲအက္ဒမ္၊ စီနီယာဘုရွ္၏ ကေတာ္ ဘာဘရာဘုရွ္တို႔ႏွင့္အတူ ျခဴးလည္း ပါဝင္ခဲ့သည္။
ျခဴးသည္ လီကြမ္ယူး၏ ဇနီးသည္အျဖစ္ စင္ကာပူ၏ First lady ျဖစ္ခြင့္ရွိ႐ုံမွ်မက သားျဖစ္သူ လီရွန္လြန္းေၾကာင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၏ အေမလည္း ျဖစ္လာခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ သူသည္ မေမာက္မာေသာ၊ လူသိထင္ရွား မရွိလွေသာသူ ျဖစ္ခဲ့သည္။
မီဒီယာက သူ႔ကို ႐ိုး႐ိုးမွန္မွန္ ဂုဏ္မေဖာ္ေသာ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈကို မရွာေဖြခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦး အျဖစ္သာ ေရးသားခဲ့ၾကသည္။
လီကြမ္ယူးသည္ ျမင္ျမင္ခ်င္း အ႐ူးအမူးခ်စ္သည္ ဆိုေသာ အခ်စ္မ်ဳိးကို မယုံၾကည္ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္။
“ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္တယ္ ဆိုတာေလာက္ မိုက္မဲတာ မရွိဘူး။ ႐ုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး ခင္ဗ်ားစြဲလမ္းမိခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ေနာင္တရမွာပဲ” ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ျခဴးကို ဘယ္လိုၾကည့္ၿပီး ေ႐ြးခဲ့သည္လည္းမသိ။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဖူးစာေရးနတ္က မေတြ႔ေပးမီ စင္ကာပူႏိုင္ငံ၏
အေျခအေနကပင္ လူငယ္ကေလးလီကို ႏွလုံးသားတစ္ဝက္
ဦးေႏွာက္တစ္ဝက္ ေရာၿပီး အလုပ္လုပ္တတ္သူ ျဖစ္ေစခဲ့သည္လား။
၁၉၃၀ ေက်ာ္ ကာလမ်ားသည္ စင္ကာပူသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ေအာက္တြင္ ပီနန္၊ မလကၠားတို႔ႏွင့္အတူ ေရလက္ၾကားစာခ်ဳပ္ႀကီးအရ ကိုလိုနီအျဖစ္ ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္မ်ား ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔က စင္ကာပူကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာမူသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည့္ စနစ္အတိုင္းပဲ လြတ္လပ္ေသာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး အသားေပး Laissez-faire မူ ျဖစ္သည္။ ေရာင္းလို႔ရသမွ် အားလုံးေရာင္းမည္။ ေရာင္းလို႔ရေအာင္ ကုန္ထုတ္လုပ္မည္။ စင္ကာပူလို ဘာမွမထြက္ေသာ ကြၽန္းငယ္ကေလးသည္ ဖီဂ်ီလို ဘဟားစ္မာ့စ္လို႔ အစြန္အဖ်ားမဟုတ္။ ပထဝီႏိုင္ငံေရးအရ အခ်က္အခ်ာတြင္ ရွိသည္။
ကုန္သြယ္ေရးဇုန္တစ္ခု အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္လာခြင့္ရသည္။
သို႔ေသာ္ ကိုလိုနီအစိုးရသည္ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ပညာေရးအတြက္
ေငြနည္းနည္း သုံးသည္ဟု ဆိုရမည္။
ေရွးဦးအစတြင္ သူတို႔ဆီကို ေရာက္သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အဂၤလိပ္ထဲတြင္လည္း
Stamford Raffles တို႔လို စိတ္ေကာင္းရွိသူေတြ၊ အေျမာ္အျမင္ရွိသူေတြ ပါခဲ့သည္။ ထိုအစဥ္အလာသည္ ေနာင္တြင္ ပညာေရးမ်ဳိးေစ့ေကာင္းဖို႔ သေႏၶတည္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ပညာေရးကို ပိုတိုးတက္လာေအာင္ ေဆာင္႐ြက္သူမ်ားမွာ ဝံသာႏုတ႐ုတ္မ်ား ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္ကလည္း ပညာေရး ပုံစံအသစ္ကို ေျပာင္းလဲခ်ိန္တြင္
သူ႔ပဋိပကၡႏွင့္သူသာ ျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ကိုလိုနီမ်ားတြင္ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ မေလးအထက္တန္းေက်ာင္းေတြ ေပၚလာေသာ္လည္း တ႐ုတ္ မိ႐ိုးဖလာပညာေရးမွာ လ်စ္လ်ဴ႐ႈခံရသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ဝံသာႏုစိတ္မ်ား ထက္သန္ခဲ့ၾကသလို စင္ကာပူေရာက္ တ႐ုတ္မ်ားက အမ်ဳိးသားေရးအတြက္ ခံျပင္းခဲ့ၾကသည္။
ျပည္မႀကီးမွ အကူအညီမ်ားယူကာ တ႐ုတ္အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမွာ
တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ အေတြးအေခၚမ်ားသည္
ထိုတ႐ုတ္အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ အလုပ္သမား သမဂၢမ်ားသို႔ ၁၉၂၀ ႏွင့္ ၁၉၃၀ ေက်ာ္ကာလမ်ားတြင္ စိမ့္ဝင္ပ်ံ႕ႏွံံလာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ စင္ကာပူလို ေနရာတြင္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔မွာ ေျခကုပ္မၿမဲႏိုင္ခဲ့။ အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္တို႔ကို ပုလိပ္က ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ လီႏွင့္ ျခဴးတို႔သည္ တ႐ုတ္မိသားစုမ်ားမွ ေပါက္ဖြားလာေသာ္လည္း ထိုတ႐ုတ္အမ်ဳိးသား ေက်ာင္းထြက္မ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ျခဴး၏ အေဖသည္ ယခုနာမည္ေက်ာ္ Oversea Chinese Banking Corporations (OCBC) ဘဏ္ကို
ဖက္စပ္တည္ေထာင္ၾကသူ တ႐ုတ္မ်ားအနက္ ရွယ္ယာရွင္တစ္ဦး ျဖစ္သလို ဘဏ္မန္ေနဂ်ာလည္း ျဖစ္သည္။
ထို႔သို႔ ေခတ္မီေသာ ဘဏ္လုပ္ငန္းရွင္၏ သမီးသည္ မက္သဒစ္ကြန္ဗင့္က
ထြက္ၿပီး ဘိုဆန္သည္မွာလည္း မထူးဆန္းေပ။

ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ေၾကြခ်ိန္ (အပိုင္း ၃)


 သူသည္ ယခုအမ်ဳိးသမီးမ်ား စြမ္းရည္ျမႇင့္တင္ေရး ဆိုေသာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္
ၾကားရေလ့ရွိသည့္ ဂ်န္ဒါညီမွ်ျခင္းဆိုေသာအေတြးအေခၚကို
ေတာ္ေတာ္ေစာေသးသည့္ ေခတ္ကပင္ ေျပာခဲ့သူျဖစ္သည္။
၁၉၅၉ တြင္ Malaya ေရဒီယိုမွ ျခဴးက အမ်ားျပည္သူအတြက္ အသံလႊင့္ခဲ့ဖူးသည္။
ထိုစဥ္က အမ်ဳိးသမီးမ်ားႏွင့္ အခန္းက႑ႏွင့္ ပတ္သက္၍ -
“ကြၽန္မတို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ခုခ်ိန္ထိ အမ်ဳိးသမီးေတြက
အမ်ဳိးသားေတြထက္စာရင္ လူမႈေရးမွာ၊ ႏိုင္ငံေရးမွာ၊
စီးပြားေရးမွာ တန္းတူရင္ေပါင္တန္းၿပီး မေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ဘူး
ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ရွိေနၾကတုန္းပဲ။
ဒီလို တလြဲ ယုံၾကည္ေနတာေတြေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ လုပ္အားကို ေခါင္းပုံ ျဖတ္ခ်င္တဲ့သူေတြက အခြင့္အေရး ရေနတာပါပဲ။
အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစုဟာ အမ်ဳိးသားေတြ ၿပီးႏိုင္တဲ့ အလုပ္ပမာဏကို တန္းတူၿပီးေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္ၾကတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဟာ ဝင္ေငြက်ေတာ့ အမ်ဳိးသားေတြေလာက္ မေကာင္းၾကဘူး။
အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားကို ကာကြယ္ဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ။ ဇနီးသည္ေတြကို ကိုယ့္လက္ထဲက ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြလို သြန္လိုသြန္၊ ေမွာက္လိုေမွာက္၊
ေကာက္လိုေကာက္၊ ပစ္လိုပစ္ လုပ္တတ္တဲ့ေယာက္်ားေတြ၊ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္က ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ေရွ႕ေရးကို မစဥ္းစားေပးဘဲ လက္လြတ္စပယ္ပစ္ သြားတတ္တဲ့ ေယာက္်ားဆိုးေတြရဲ႕ေဘးက ကာကြယ္ေပးဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးမွာ ဆိုရင္လည္း အမ်ဳိးသမီးေတြဟာ ထိုက္တန္စြာ ပါဝင္ ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္သူေတြ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ ကြၽန္မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ဳိးသားေတြနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းၿပီး အမ်ဳိးသမီးေတြကလည္း ေဆာင္႐ြက္ႏိုင္တယ္လို႔ ကြၽန္မယုံၾကည္ပါတယ္”
ထက္ျမက္ခဲ့ေသာျခဴး ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေသာလမ္းသည္ ညင္ညင္သာသာႏွင့္ ျပတ္သားစြာ စြန္႔လႊတ္ရေသာလမ္း ျဖစ္သည္။ ၾကမ္းတမ္းေသာ ႏိုင္ငံေရးလမ္းေပၚတြင္ ျပန္လဲက်တိုင္း တြန္းတင္ႏိုင္သည့္ စြမ္းအားကို လီအတြက္ ေပးႏိုင္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း သူသိခဲ့ေပမည္။ ဒဏ္ရာႏွင့္မကင္းေသာ တိုင္းျပည္ကႏုႏု မုန္တိုင္းကထန္ထန္ ေန႔ရက္မ်ားတြင္ စိတ္ထိခိုက္ရေသာ လီအတြက္ ခိုလႈံရာရင္ခြင္ကို ေပးႏိုင္သူမွာ သူျဖစ္ေၾကာင္း ျခဴးက သိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူစြန္႔ခဲ့ရသည္။
သူစြန္႔ရျခင္းမ်ားတြင္ သူကိုယ္တိုင္၏ ႏိုင္ငံေရးတက္လမ္းလည္း ပါႏိုင္သည္။ နာမည္ေက်ာ္ၾကားမႈလည္း ပါႏိုင္သည္။ မည္သူ႔ကိုမွ် မငဲ့မကြက္ဘဲ (အထူးသျဖင့္ လီ၏ ႏိုင္ငံေရးတက္လမ္းကို) တစ္ေယာက္တည္း လြတ္လပ္စြာ ဆုံးျဖတ္ ေဆာင္႐ြက္ခြင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အမွားအယြင္းမရွိဘဲ
ကေလးသုံးေယာက္ လူလူသူသူ ႀကီးျပင္းဖို႔အတြက္ ထူးခြၽန္ေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ျမင့္သထက္ ျမင့္ေသာ ရာထူးေနရာသို႔ တက္လွမ္းရန္ သူသုံးစြဲခြင့္ရွိသည့္ အခ်ိန္မ်ာကို ဖဲ့ေပးလိုက္ရသည့္ စြန္႔လႊတ္မႈလည္း ျဖစ္မည္။
သူ၏ ေပးဆပ္မႈမ်ားကို အျပင္ လူတို႔အေနႏွင့္ သိသာစြာ ျမင္ႏိုင္ခဲ့မည္မဟုတ္ေပ။
အရည္အခ်င္း ရွိလ်က္ႏွင့္ ခင္ပြန္းသည္၏ ေနာက္ဘက္တြင္ ေျခႏွစ္လွမ္းမွ် ခြာလိုက္ရျခင္းအတြက္ သူရရွိခဲ့ေသာ အရာတစ္ခုက ျခဴးမရွိရင္ က်ဳပ္ဘဝကလည္း ရွိမွမရွိဘဲဆိုေသာ စကားတစ္ခုျဖစ္သည္။ ထိုစကားတစ္လုံးက တစ္ဘဝလုံးစာေပးဆပ္မႈ အတြက္ ဆုလာဘ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ဘဝတြင္ လင္ႏွင့္မယား လွ်ာႏွင့္သြားဆိုေသာ အျဖစ္မ်ဳိး နည္းနည္းေတာင္မရွိခဲ့ ဟုေတာ့ မဆိုႏိုင္ေပ။
လီမိသားစု၏ သမီးအငယ္ဆုံးက သူတို႔အေမ မာမီျခဴးအေနႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံ အစာမေၾက ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ေျခလွမ္းေနာက္ႏွစ္လွမ္း ဆုတ္ရျခင္းအတြက္ ကသိကေအာက္ျဖစ္မႈကို ျပန္အစေဖာ္သူ ျဖစ္သည္။ ျခဴးသည္လည္း လူပဲမဟုတ္လား။
မည္မွ်ပင္ သေဘာျဖဴအူစင္း ဆိုေစဦးေတာ့ ...
လူတစ္ေယာက္တြင္ မာန္ေတာ့ အၿမဲမကင္းႏိုင္။
ထိုမာန္ကေလး ျပဴတစ္ျပဴတစ္ ထြက္လာသည့္အခ်ိန္ကို
သမီးလုပ္သူ လီေဝလင္းက မွတ္ထားၿပီး ျပန္ေဖာက္သည္ ခ်ခဲ့သည္။
တစ္ေန႔ေသာ္... ကေလးေတြအနားမွာ ရွိေနတုန္းမွာပင္ လီက တစ္စုံတစ္ခုကို ခိုင္းလိုက္ေသာအခါ ျခဴးက မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးဟု ျပန္ေျပာသည္။ ရန္စြယ္ေငါေငါျဖင့္ ေျပာျခင္းမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ခပ္ယဥ္ယဥ္ ျငင္းဆန္ျခင္းမွ်သာ။
ထိုအခါ လီက “ဒါလင္ရယ္၊ သြားလုပ္လိုက္ပါ၊
အတူတူ လုပ္ေနၾကတဲ့အလုပ္ပဲ မဟုတ္လား။ Partnership ေပါ့”
ထိုအခါ ျခဴးက တည္သြားၿပီး လီကို ျပန္ေျပာသည္။
“ညီညီမွ်မွ် ဝင္ပါလို႔ရတဲ့ Equal Partnership မွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔”
ျခဴးသည္ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး Equal Partnership မဟုတ္ဘူးဟု သူနာက်င္ ခံစားခဲ့ရသည္မ်ားကို ဘယ္ႏွႀကိမ္ မ်ဳိခ်ၿပီး ဘယ္ႏွႀကိမ္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ပါသနည္း။ အႀကိမ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိေလမည္လား။
သို႔ေသာ္ ဘဝတြင္ ဇနီးေမာင္ႏွံ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး
Equal Partnership ျဖစ္ျခင္း မျဖစ္ျခင္းကို ဘဝတစ္ေကြ႕အေပၚ
အေျခခံၿပီး သုံးသပ္၍ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုေပၚတြင္ အေျခခံ၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ယတိျပတ္ ဆုံးျဖတ္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ လီသည္ ျခဴး၏ ဘဝေနာက္ဆုံး ေန႔ရက္မ်ားတြင္ အႏြံအတာ အခံဆုံးသူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာျခဴးကို လီကလည္း Equal Partnership ဆိုေသာစကားကို ဘယ္လိုေျပာႏိုင္ပါမည္လဲ။
ဘဝသည္ ၿပဳိင္ဆိုင္ျခင္းထက္ နားလည္ျခင္းႏွင့္ ၾကင္နာျခင္းက
ပို၍အဓိပၸာယ္ ျပည့္ဝေစခဲ့သည္။
ေလျဖတ္ေနေသာ ျခဴးက ေျပာသည္။ ဆရာဝန္ေတြ ေသြးေပါင္ခ်ိန္တာထက္ ကြၽန္မေယာက္်ားကိုယ္တိုင္ ခ်ိန္ေပးတာကိုပဲ ပိုႀကိဳက္ပါသည္တဲ့။
(ဆက္ပါမည္)