Wednesday, May 11, 2016

ဇာတိအာဏာ ကမၻာပ်က္ပံု


ဆူးေလေစတီေတာ္ျမတ္အား ကာကြယ္ေပးခဲ့သူ ဦးခ်န္ထြန္းႏွင့္ ယေန႔ဆူးေလအနီးမွ ဆူးေလဘုရားထက္ျမင့္ေသာ အေဆာက္အဦးႀကီး ကို ေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးေသာအံ့ၾသစရာ ျမန္မာ့အာဇာနည္အခ်ိဳ႕။

ဆူးေလေစတီေတာ္ျမတ္အား ကာကြယ္ေပးခဲ့သူ ဦးခ်န္ထြန္းႏွင့္
ယေန႔ဆူးေလအနီးမွ ဆူးေလဘုရားထက္ျမင့္ေသာ အေဆာက္အဦးႀကီး
ကို ေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးေသာအံ့ၾသစရာ ျမန္မာ့အာဇာနည္အခ်ိဳ႕။
------------------------------
(A)
ရခိုင္တို႔သည္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၂၃၂ ႏွစ္က ျမန္မာျပည္ႏွင့္တေပါင္းတည္း
တည္ရွိလာခဲ့ေၾကာင္းကို (ဥၾသေရေသာက္ မုနိေပ်ာက္) ဟူေသာ
ရခိုင္တို၏႔ မဟာျမတ္မုနွိဘုရားႀကီး ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းမွတ္တမ္းအရသိရသည္။
ရခုိုင္တို႔သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ သစၥာရွိေလ့ရွိၾကသည္။ ျမန္မာတို႔ (အထူးသျဖင့္အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔)သည္ မိမိကို ပံုအပ္ထားၾကေသာတိုင္းရင္းသားတို႔ အေပၚ သစၥာရွိၾကပံု မရေပ။
အကယ္၍သာ ျမန္မာတို႔ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ မိမိလက္ထဲေရာက္ရွိေနၾကေသာတိုင္းရင္း ညီေနာင္မ်ားကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစြာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔ မေမ့ေလွ်ာ့ၾကပါမူ
တစံုတရာ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းၾကမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမအပါအဝင္
ရခိုင္တို႔သည္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္လွ်င္လည္း ရခုိင္အတြက္သာဟု လုပ္ေလ့မရွိၾက။
ျမန္မာတပ္မေတာ္၌လည္း ရခိုင္အမ်ိဳးသားမ်ားစြာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေလ့ရွိၾကသည္။
ဘာသာေရးတြင္လည္း ရခုိ္င္သူေဌးမ်ားသည္ ရခိုင္ဘုန္ႀကီးမ်ားကို ေရြးလႈဳေလ့မရွိၾက
ေပ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အလယ္ကေရႊေတာင္ၾကားရပ္၊ ေရႊေတာင္ကုန္းရိပ္သာအလွဴ ရွင္ မိသားစုဝင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ (ရခိုင္ဘဏ္သူေဌးႀကီး ဦးရဲေက်ာ္သူ၏သား) ဦးခ်န္ထြန္းအေၾကာင္းကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါသည္။
(B)
(အတိတ္တခ်ိန္က ျဖစ္ရပ္တစ္ခု)
တခါတုန္းက ဦးခ်န္ထြန္းအမည္ရွိပညာရွင္တစ္ဦးေပၚထြန္းခဲ့ဘူးသည္။ စစ္ေတြၿမိဳ႕မွ ေရႊစလြယ္ရ သူေဌးႀကီးဦးရဲေက်ာ္သူ ဆုိလွ်င္ ထင္ေပၚေက်ာ္ေဇာခဲ့သည္။ သူ႔သားဦးခ်န္ထြန္း အေဖေျခရာကုိနင္း၍ထုိေခာတ္ထုိခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံမက ဥေရာပႏူိင္ငံမ်ား အထိပင္ သူ႔အရွိန္အ၀ါ လႊမ္းမုိးခဲ့ေသာ နာမည္ႀကီး ဥပေဒ ပါရဂူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ဦးရဲေက်ာ္သူ+ ေဒၚသႏၽၱာျဖဴတုိ႔ မွာ သားသမီး(၁၀)ဦး ထြန္းကားခဲ့ရာ သားေယာက်္ားမ်ားမွာ-
ဦးေက်ာ္ဦး၊ ဦးခ်န္ထြန္း၊ ဦးစံေက်ာ္၊ ဦးေရႊဘန္း၊ ဦးသာဇံ၊ ဦးေရႊသာတုိ႔ ျဖစ္ၾကၿပီး သမီးမ်ားမွာ ေဒၚစံ၀င္း၊
ေဒၚစံျမခုိင္၊ ေဒၚေရႊခုိင္၊ ေဒၚရွင္ထြီးမတုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။
ဦးခ်န္ထြန္း အပါအ၀င္ သား(၆)ေယာက္စလုံးသည္ အဂၤလန္ တြင္ ေက်ာင္းေနခဲ့ၾက၍ စာတတ္ေပတတ္ ပုဂၢဳိလ္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ညီအစ္ကုိ ေလးေယာက္ျဖစ္ေသာ ဦးခ်န္ထြန္း အပါအ၀င္ ဦးေရႊဘန္း၊ ဦးေရႊသာ၊ ဦးသာဇံတုိ႔သည္ ဘိလပ္မွ ဥပေဒဘြဲ႔ Barrister at Law) ကုိ ရရွိခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။
ဦးခ်န္ထြန္းသည္ ဥပေဒဘြဲ႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္တြင္ ေရာမ ဥပေဒဘာသာရပ္၊ ဥပေဒ အတတ္ပညာ ဘာသာရပ္၊ အဂၤလိပ္ လူမ်ဳိးတုိ႔၏ ေရွ႕ ေဟာင္းထုံးတမ္းစဥ္လာ ဘာသာရပ္ အားလုံးကုိ အမွတ္အမ်ားဆုံး ဂုဏ္ထူးႏွင့္ ေအာင္ျမင္၍ ၀ိတုိရိယဘုရင္ မႀကီး ကုိယ္တုိင္ ေရႊတံဆိပ္ဆုကုိ ခ်ီးျမွင့္ခဲ့သည္။
ဦးခ်န္ထြန္းရရွိခဲ့ေသာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အမွတ္မ်ဳိးကုိ ဒုတိယကမာၻစစ္ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္အထိ ေနာက္ထပ္ ထုိ ဆုမ်ဳိးရရွိသူ လုံး၀မရွိေၾကာင္း သိရွိရသည္။ ရန္ကုန္ကိုုျပန္လာခဲ့၍ ၀ိတုိရိယ ဘုရင္မဆုကုိ ဆြဲ၍သြားလွ်င္ ဦးခ်န္ထြန္းႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဆုံမိေသာ လူတုိင္းသူ႔ကုိ အေလးျပဳၾကရသည္။ စက္ဘီးစီးလာသူ ၿဖစ္ေနလွ်င္ စက္ ဘီးမွ ဆင္းရပ္၍ အေလးျပဳၾကရသည္။
၀ိတုိရိယ ဘုရင္မႀကီးက သူပုိင္စုိးေသာ ကုိလုိနီႏူိင္ငံမ်ားထဲမွ ဤမွ်ေလာက္ ပညာေတာ္ေသာ ကေလးမ်ဳိး ရွိသည္ကုိ တအံ့တၾသ ျဖစ္ခဲ့ရသည္ဟု သိရွိရသည္။ေတြ႔႔ခ်င္လြန္း၍ အေခၚခံရေသာအခါ ဦးခ်န္ထြန္းက ရခုိင္ရုိးရာ၀တ္စုံျဖစ္သည့္ ေတာင္ရွည္ပုဆုိး၊ ရင္ဖုံးအကၤ်ီ၀တ္ဆင္၍ ရခုိင္ရုိးရာ ေဖာ့လုံးေခါင္းေပါင္း ၀တ္ၿပီး သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ဘုရင္မႀကီးက လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ျပီး လက္ဖက္ရည္ပြဲႏွင့္ ေမာင္ခ်န္ထြန္းကုိ ဧည့္ခံခဲ့သည္။
၀ိတုိရိယ ဘုရင္မႀကီးဆုကုိ သူကုိယ္တုိင္ ခ်ီးျမွင့္ၿပီး ဘုရင္မႀကီး၊ သားေတာ္ႏွင့္ ေတာ္၀င္ ျမင္းရထား ကုိစီးခြင့္ရေသာ ဆုလည္းပါ၀င္သည့္အျပင္ နန္းေတာ္ထဲသုိ႔ အခ်ိန္မေရြး သြားလာႏုိင္ခြင့္ အခြင့္အေရးကုိပင္ ဘုရင္မႀကီးက ေပးအပ္ခဲ့သည္။
(C)
တခါေသာ္ ၁၈၅၄ ခုႏွစ္တြင္ ၿဗိတိသွ် အစုိးရသည္ စီမံကိန္းခ်၍ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ကို ေခာတ္မီၿမဳိ႕ေတာ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ အကြက္ရုိက္ၿပီး အိမ္ရာတုိက္တာမ်ား ေဆာက္လုပ္ခဲ့သည္။ ထုိစဥ္ကယခုသိမ္ ႀကီးေစ်း ေနရာတြင္ ဆူးေလေစတီေလာက္ ႀကီးေသာ `က်ဳိက္ျမတ္သံခ်ဳိ` ေစတီတစ္ဆူ ရွိခဲ့သည္ကုိ လမ္း ႏွင့္ မလြတ္၍ ၿဖဳိဖ်က္ပစ္ခဲ့သည္။ ရန္ကုန္ျမဳိ႕ရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား အားလံုးနီးပါးကုိ အကြက္မ်ားခ်ရာတြင္ မလြတ္ဆုိၿပီး လမ္းမေတာ္ၿမဳိ႕နယ္ သရက္ေတာဥယ်ာဥ္ အတြင္း စုေပါင္း၍ ေရႊ႕ေျပာင္းေစခဲ့သည္။
ထုိစဥ္က ၿဗိတိသွ် အရာရွိမ်ား တင္ျပခ်က္တြင္-
"ေနာက္အႏွစ္ ၅၀- ၁၀၀ အတြင္း ရန္ကုန္ၿမဳိ႕သည္ ကမာၻ႔အဆင့္မီွ ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး တၿမိဳ႕ ျဖစ္လာမည္ျဖစ္ရာ ပတ္ခ်ာလည္ ၀ုိင္းရံ လ်က္ရွိေသာ မုိးထိေအာင္ ျမင့္မားသည့္ အေဆာက္ အအုံမ်ားေအာက္ ေရာက္ေနမည္ျဖစ္၍ မသင့္ေတာ္ဟု အေၾကာင္းျပခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား စိတ္ႀကဳိက္ သင့္ေတာ္သည့္ ေနရာ ေရႊ႕၍ ပုံတူေဆာက္ေပးရန္ အေၾကာင္းျပခဲ့သည္""။ ယင္းကိစၥကုိ အဂၤလိပ္ အရာရွိမ်ား အပါအ၀င္ ျမန္မာအရာရွိမ်ားက ကန္႔ကြက္သူမရွိ သေဘာတူၾကသည္။
ဦး ခ်န္ထြန္းတေယာက္သာ အႀကီးအက်ယ္ ကန္႔ကြက္ခဲ့သည္။
ျမန္မာ လူမ်ဳိးမ်ား၏ ထုံးတမ္းစဥ္လာတြင္ ဘုရားတည္ၿပီးလွ်င္ ေရႊ႕ေျပာင္းျခင္း၊ ဖ်က္ျခင္း ျပဳလုပ္ရုိး ထုံးစဥ္မရွိဟု တင္ျပခဲ့သည္။ အလားတူ လန္ဒန္ကုိ ေခာတ္မီျမဳိ႕ေတာ္ ေဆာက္လုပ္စဥ္က Square Building အ၀ုိင္းကုိ ေရွ႕ေဟာင္း အေဆာက္အအုံတစ္ခုအျဖစ္ အေနျဖင့္ ဘာေၾကာင့္ ခ်န္ထားခဲ့သလဲဟု အေရးဆုိခဲ့သည္။
ဦးခ်န္ ထြန္း၏ ကန္႔ကြက္ခ်က္မ်ား လုံး၀အရာမေရာက္ျဖစ္ခ့ဲျပီး
အဂၤလိပ္အစိုးရသည္စေနေဒါင့္မွစ၍ ဆူးေလဘုရားကုိ ဖ်က္ပါေတာ့သည္။
ဦးခ်န္ထြန္းသည္ ႏွယ္ႏွယ္ရရ ပုဂၢိဳလ္မဟုတ္ေပ။ အာဂသတၱိရွင္တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ျပတ္သားစြာ လုပ္ရဲေသာသတၱိ ရွိသည္။ အလုပ္ျပဳတ္ခ်င္ ျပဳတ္ပါေစ လုံး၀ ေနာက္မဆုတ္ခဲ့ပါ။ သူ႔ကုိေရႊတံဆိပ္ဆု ေပးထားေသာ၀ိတုိရိယ ဘုရင္မကုိ ခ်က္ခ်င္း သတိ ရလာခဲ့သည္။ ေၾကးနန္းရုိက္ၿပီး စာတစ္ေစာင္ကုိလည္း ဘုရင္မႀကီးထံ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေရးသားေပးပုိ႔ လုိက္သည္။ အဂၤလိပ္ဘုရင္မ၏
အမိန္႔ေတာ္ျဖင့္ ဆူးေလဘုရားကို ဖ်က္ဆီးမႈစီမံကိန္းကို ရပ္စဲရေလေတာ့သည္။
ဦးခ်န္ထြန္၏ ေလွ်ာက္လွဲတင္ျပမႈ၊၀ိတုိရိယ ဘုရင္မႀကီး၏အမိန္႔ေၾကာင့္ ယေန႔ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔ ဆူးေလေစတီကုိ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လည္တြင္ ဖူးေတြ႔ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုျမင္ေတြ႔ေနရေသာ ဆူးေလေစတီေတာ္ထက္ ျမင့္ေသာ အေဆာက္အဦးကို ျပန္လည္သံုးသပ္ဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔ ခ်န္ထြန္းကို
ေလးစားေသာအားျဖင့္ သံုးသပ္ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။
Miss Cosgrove ႏွင္႔ပတ္သတ္ၿပီး ၀ီကီထဲတြင္ မစၥစ္ေကာ႔ကရု႔ဗ္သည္ ၿမန္မာနိဳင္ငံမွ ဘုရင္တစ္ပါး၏ တူေတာ္စပ္သူ မင္းသား ခ်န္ထြန္းႏွင္႔ လက္ထပ္ခဲ႔သည္ဟု ေဖၚၿပထားပါသည္။ ဦးခ်န္ထြန္းမွာ ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ ၁၇၈၄ တြင္ ထီးနန္းဆံုးရွဳံးခဲ႔ရေသာ ရခိုင္ဘုရင္ မဟာသမၼတရာဇာ၏ အဆက္အႏြယ္ဟု ယူဆပံုရပါသည္။
ေမးခြန္း။ မစၥတာခ်န္ထြန္း၏ ဝိတိုရိယဘုရင္မထံ ေၾကးနန္းျဖင့္ ေလွ်ာက္လွဲ
ခဲ့ေသာာ သဝဏ္လႊာ၏ လိုရင္းကို ခန္႔မွန္းေျဖဆိုခဲ့ပါ။ ။

သကာသ ဘုရားရွိခိုး အေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ


ၾသကာသ ဘုရားရွိခိုး
ၾသကာသ…ၾသကာသ….ၾသကာသ
ကာယကံ၊ ၀စီကံ ၊ မေနာကံ၊ သဗၺ ေဒါသ ခပ္သိမ္းေသာ
အျပစ္တို႔ကို ေပ်ာက္ပါေစျခင္း အက်ိဳးငွာ၊ ပထမ ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ၊
တစ္ၾကိမ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ ၊ သံုးႀကိမ္ ေျမာက္ေအာင္ ၊ ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ
ရတနာ ျမတ္သံုးပါးတို႕ ကို ၊ အရို အေသ အေလး အျမတ္ လက္အုပ္မိုး၍ ရွိခိုးပူေဇာ္ ဖူးေျမာ္မာန္ေလွ်ာ့
ကန္ေတာ့ပါ၏ ရွင္ဘုရား။
ဆုေတာင္း ျခင္း။ ။ ကန္ေတာ့ ရေသာ အက်ိဳး အားေၾကာင့္ အပါယ္ေလးပါး ၊ ကပ္သံုးပါး ၊ ရပ္ျပစ္ ရွစ္ပါး၊
ရန္သူမ်ိဳးငါးပါး ၊ ၀ိပတၱိတရားေလးပါး၊ ဗ်သန တရားငါးပါး၊ တို႕မွ အခါ ခပ္သိမ္း ကင္းလြတ္
ၿငိမ္းသည္ ျဖစ္၍ မဂ္တရား ဖိုလ္တရားနိဗၺာန္ တရားေတာ္ျမတ္ကို ရပါလို႔၏ အရွင္ဘုရား၊
အဓိပၸါယ္ရွင္းလင္းခ်က္မ်ား
ၾသကာသ = ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ ၊
ရွိခိုးကန္ေတာ့ ခြင့္ျပဳရန္ ခြင့္ေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္၊ ရိုေသမွဳကို အေလးအနက္ ျပဳလုိေသာေၾကာင့္ သံုးၾကိမ္ရြတ္ဆိုသည္။
ကာယကံ = ကိုယ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာ အမွုဳ။
၀စိကံ = ႏွဳတ္ျဖင့္ ေျပာဆို ေသာ အမွဳ
မေနာကံ = စိတ္ျဖင့္ ၾကံစည္ေသာ အမွဳ
သဗၺေဒါသ= ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္။
ခပ္သိမ္းေသာ အျပစ္တို႕ကို ေပ်ာက္ပါေစျခင္းအက်ိဳးငွာ=
ရတနာသံုးပါးႏွင့္ မိဘ ဆရာ တို႔ကို ကိုယ္အမူအရာ ျပစ္မွားျခင္း ၊ ႏွဳတ္အေျပာအဆိုျဖင့္ ျပစ္မွားျခင္း စိတ္ကူး အႀကံအစည္ျဖင့္ ျပစ္မွားျခင္း တို႕တြင္ တစ္စံု တစ္ခုေသာ ျပစ္မွားျခင္း ရွိခဲ့ေသာ္ ထို အျပစ္တို႔ ကို ပေပ်ာက္ ေလ်ာ့ ပါးသြားေစရန္ ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့သည္။
အရိုအေသ = ရိုေသစြာ ၊ မေလးမခန္႔ မျပဳဘဲ က်ိဳးႏြံစြာ
အေလးအျမတ္ = ေလးစားျမတ္ႏိုးစြာ
လက္အုပ္မိုး၍ = လက္၀ါးႏွစ္ဘက္ ကို ပန္းၾကာငံုကဲ့သို႔ စံုညီျပဳ၍ နဖူးအထိ ခ်ီးေျမာက္ထားလ်က္
ရွိခိုး = အရိုအေသ ျပဳသည္
ရွိခိုးျခင္း (၃) မ်ိဳး ရွိသည္၊ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ထိျခင္း ငါးပါး ျဖင့္ ရွိခိုး ျခင္း ကို ကိုယ္ျဖင့္ ရွိခိုးသည္ မည္၏ ။
ရတနာသံုးပါး တို႔၏ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို ႏွဳတ္ျဖင့္ ရြတ္ဆို ၍ ရွိခိုးျခင္း ကို ႏွဳတ္ျဖင့္ ရွိခိုးသည္ မည္၏ ။
ရတနာသံုးပါး ၏ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားကို စိတ္ျဖင့္ အဖန္ဖန္ ေအာက္ေမ့ ဆင္ျခင္ ျခင္း ကို စိတ္ျဖင့္ ရွိခိုးသည္ မည္၏ ။
ပူေဇာ္ = တစ္စံု တစ္ခုေပး၍ အေလးအျမတ္ ျပဳသည္
ပစၥည္းျဖင့္ ပူေဇာ္ျခင္း ၊ တရားျဖင့္ ပူေဇာ္ျခင္း ဟူ၍ ပူေဇာ္ျခင္း (၂) မ်ိဳး ရွိသည္ ၊ က်င့္၀တ္ပူေဇာ္ျခင္းသည္
တရားျဖင့္ ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္၏ ။
ဖူးေျမာ္ = ပကတိ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ေတြ႕ျခင္း ၊ ဥာဏ္မ်က္စိ ၌ ထင္ရွားေပါလြင္ေအာင္ အာရံုျပဳ ျခင္းဟူ၍ (၂)မ်ိဳး
ရွိသည္။
မာန္ေလွ်ာ့ = မာန္မာန ကို ေလွ်ာ့ခ်ျခင္း၊
မိမိသည္ ရတနာသံုးပါး ေအာက္ နိမ့္က်သည္ဟု ယူဆပါမွ ရွိခိုးကန္ေတာ့ ႏိုင္သည္။
ကန္ေတာ့ = ၀န္ခ်ေတာင္းပန္သည္။
ကန္ေတာ့ရေသာ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ = ကန္ေတာ့ရေသာ ကုသိုလ္ကံေစတနာေၾကာင့္ ႏွင့္ အဓိပၸါယ္ တူပါသည္
ကန္ေတာ့ တဲ့ အခါမွာ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္တဲ့အခါမွာ …အျပစ္ရွိ၍ ကန္ေတာ့ျခင္း နွင့္ ကုသိုလ္ ရလို၍ ကန္ေတာ့ျခင္း
ဟု၍ ႏွစ္မ်ိဳး ရွိပါသည္။
အပါယ္ေလးပါး = ခ်မ္းသာကင္း ၍ ကုသိုလ္ျပဳခြင့္မရေသာ အရပ္ေလးမ်ိဳး၊
၁။ ငရဲ = ငရဲထိန္း၊ ငရဲမီး တို႕ျဖင့္ အၿမဲညွဥ္းပန္း နွိပ္စက္ခံေနရေသာဘံု။
၂။ တိရစာၦန္ = မဂ္ဖိုလ္ မရႏိုင္ဘဲ ဖီလာ ကန္႔လန္႕ သြားတတ္ေသာ သတၱ၀ါ တို႕၏ ဘုံ။
၃။ ၿပိတၱာ = စားရမဲ့ ။၀တ္ရမဲ့ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနသူ တို႕၏ဘံု၊
၄။ အသူရကာယ္= ၿပိတၱာ မ်ားထက္ပို၍ ဆင္းရဲငတ္ျပတ္ ေသာ ဘံု၊
• ေလာႀကီး သူ ေသလွ်င္မူ ေရွးရွဳ ၿပိတၱာ ဘ၀
• ေဒါသ ႀကီးသူ ေသလွ်င္မူ ေရွးရွဳ ငရဲ ဘ၀
• ေမာဟ ႀကီးသူ ေသလွ်င္မူ ေရွးရွဳ တိရစာၦန္ ဘ၀
ကပ္သံုးပါး = ေဘးအႏၱရာယ္ က်ေရာက္ေနေသာ အခိ်န္ ကာလ (၃) မ်ိဳး ။
၁။ ဒု ဗိၻကၡ ႏၱရကပ္ = (ဒုဗ္ဘိတ္ခန္တရကပ္ ဟု ဖတ္ရမည္ ) ငတ္မြတ္ျခင္း ေဘးဆိုက္ေရာင္ေသာ ကာလ။
၂။ သတၱ ႏၱ ရကပ္ = (သတ္ထန္တရ ကပ္ ဟု ဖတ္ရမည္) လက္နက္ေဘး၊ စစ္ေဘး ဆိုက္ေရာက္ေနေသာ ကာလ
၃။ ေရာဂ ႏၱရကပ္ = (ေရာဂန္တရ ကပ္ ဟုဖတ္ရမည္ ) ကူးစက္ေရာဂါ ေဘး အႏၱရယ္ ဆိုက္ေရာက္ေနေသာ ကာလ။
• ေလာဘႀကီးက ငတ္မြတ္ရ ဒုကၡ ကပ္ႀကီးဆိုက္တတ္သည္
• ေဒါသႀကီး က သတ္ျဖတ္ ၾက သတၱ ကပ္ႀကီး ဆိုက္တတ္သည္
• ေမာဟ ႀကီး က ဖ်ားနာၾက ေရာဂ ကပ္ႀကီးဆိုက္တတ္သည္။
ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး = အျပစ္ရွိ ေသာ အရပ္ (၈) မ်ိဳး ။
၁။ ငရဲဘံု
၂။ တိရစာၦန္ဘံု
၃။ ၿပိတၱာဘံု
၄။ အ ရူပ ျဗဟၼာ ဘံု (ရုပ္မရွိ) ၊ အသညာသတ္ဘံု (နာမ္မရွိ)
၅။ ပစၥ ႏၱရစ္ = တိုင္းစြန္ျပည္ဖ်ား လမ္းပန္းခက္ခဲေသာ အရပ္၊ လူ၇ိုင္း ေဒသ၊
၆။ မိစာၦဒီဌိ = မွားယြင္းေသာ အယူ၀ါဒရွိသူ၊
၇။ ဒုပဗည = ဥာဏ္မြဲ၍ လူစဥ္မမီသူ
၈။ သာသနာပကာလ = ဘုရားမပြင့္ေသာ အခါ ။
ဤ အရပ္တို႔ ၌ ျဖစ္လာသူမ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရား ၏ တရားေတာ္ မ်ားကို နားၾကားခြင့္ မရ ၊ နာၾကားရလွ်င္ လည္း အဓိပၸါယ္မသိ ၾကေခ်။
ရန္သူမ်ိဳး (၅) ပါး = ေရ ၊ မီး ၊ မင္း ၊ သူခိုး ၊ အေမြခံဆိုး ။
ေရလႊမ္းမိုးေသာ ေဘးရန္ ၊ မီးေလာင္ျခင္း ေဘးရန္၊ ရာဇ၀တ္ျပစ္ဒဏ္ ခံရျခင္း ေဘးရန္ ၊ ခိုး၀ွက္ လူယက္ျခင္း ခံရေသာ ေဘးရန္ ၊ မိဘ ပစၥည္း ကို ျဖဳန္းတီး၍ မိဘ ကို ႏွိပ္စက္ တတ္ေသာ သားဆိုး၊ သမီးဆိုး ေဘးရန္ တို႔ ျဖစ္သည။္
၀ိပတၱိ တရား (၄) ပါး = ေဖာက္ျပန္ခၽြတ္ယြင္း ျခင္းတရား
၁။ ဂတိ၀ိပတၱိ = လားရာဂတိ ေဖာက္ျပန္ျခင္း ၊ အပါယ္ အံု ၌ျဖစ္ျခင္း။
၂။ ဥပဓိ၀ိပတၱိ = ရုပ္ေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ ရုပ္ဆင္း အဂၤ ါ ခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္း ၊
၃။ ကာလ၀ိပတၱိ = ေခတ္ပ်က္ျခင္း။ တရားဥပေဒ ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳကင္းမဲ့ ေသာအခါ ကာလာ
၄။ ပေယာဂ၀ိပတၱိ = အားထုတ္မွဳ မမွန္ကန္ျခင္း။ အကုသိုလ္ အမွဳမ်ား ၌ အားထုတ္ျခင္း ၊ အျပစ္က်ဴးလြန္ျခင္း
ဗ်သနတရား (၅) ပါး = ပ်က္စီးျခင္း တရား ၅ မ်ိဳး
၁။ ဥာတိဗ်သန = ေဆြမ်ိဳး ပ်က္စီးျခင္း
၂။ ေဘာဂဗ်သန = စည္းစိမ္ ဥစၥာပ်က္စီးျခင္း
၃။ ေရာဂဗ်သန = ေရာဂါ ႏွိပ္စက္၍ ပ်က္စီးျခင္း
၄။ သီလဗ်သန = အက်င့္သီလ ပ်က္စီးျခင္း
၅။ ဒိဌိဗ်သန = အယူလြဲမွား ၍ ပ်က္စီးျခင္း
သီလ ဗ်သန ႏွင့္ ဒီဌဗ်သန သည္ ဤ ဘ၀ ၌ သာ မက ေနာင္ဘ၀ မ်ားစြာ တို႔ ၌ လည္း ဆင္းရဲျခင္း ကိုျဖစ္ေစသည္ အပါယ္ သို က်ေရာက္ေစပါသည္။
မဂ္တရား = ေလာဘ စေသာ ကိေလသာ ကို ပယ္သက္၍ နိဗၺာန္ သို႔ သြားေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ တရားလမ္း
ေသာတပတၱိမဂ္ ၊ သကဒါဂါမိမဂ္ ၊ အနာဂါတ္မိမဂ္၊ အရဟတၱမဂ္ ဟူ၍ မဂ္ ( ၄ )ပါး ရွိပါသည္။
ဖိုလ္တရား = မဂ္၏ အက်ိဳးတရား ၊ နိဗာန္ ခ်မ္းသာ ကို ခံစား ေစႏိုင္ေသာ ဥာဏ္၊ ေသာတာပတၱိဖိုလ္၊ သကဒါဂါမိဖိုလ္၊
အနာဂါမိဖိုလ္၊ အရဟတၱဖိုလ္ ဟူ၍ ဖိုလ္ (၄) ဖိုလ္ ရွိပါသည္။
နိဗာန္တရား = ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ တို႔ ကုန္ရာ ျဖစ္၍ ထာ၀ရ ၿငိမ္းေအးခ်မး္သာ ေနျခင္းသေဘာ၊
ကန္ေတာ့ ျခင္း ၏ အက်ိဳး
ကန္ေတာ့ ျခင္း သည္ မိမိ ၏ မာန္မာန ကို ခ်ိဳးႏွိမ္ ၍ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ ေသာ အမွဳ ျဖစ္သည္၊ ေထာင္လႊား ၀င့္ၾကြားျခင္း ၊ မာန သည္ သူ တစ္ပါး တို႔ အျမင္ ကပ္စရာျဖစ္ၿပီး အပါယ္ဘံု သို႔ ပစ္ခ် တတ္၏၊ မာန္မာန ကို ဖယ္၍ ဦးခ် ကန္ေတာ့သည့္ အခါ ကုသိုလ္ စိတ္မ်ားျဖစ္သည္၊ ထုိ ကုသိုလ္ စိတ္မ်ားက ေကာင္းက်ိဳးမ်ားစြာကိုေပးစြမး္ႏိုင္ပါသည္။



Thursday, February 25, 2016

သာသနာတြင္း ခ်မ္းသာျခင္းတရားေတာ္ (ပါရဂူ အရွင္ရာဟုလာ)


သာသနာတြင္း ခ်မ္းသာျခင္းတရားေတာ္ (ပါရဂူ အရွင္ရာဟုလာ)
======================
(”အႏုပုဗၺသူေဌး”အေၾကာင္း)
(၁)
ယေန႔ ဓမၼ မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔အား ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း မရွိေအာင္၊ စိတ္ဆင္းရဲျခင္း မရွိေအာင္ တရား တစ္ပုဒ္ေရြးထုတ္ေဟာျပပါမယ္ေနာ္။ အာရံုစိုက္နာယူၾကပါ။

တစ္ခါတုန္းက သာဝတၳိၿမိဳ႕က အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္သည္ ဆရာရဟန္းထံကို ေရာက္လာ၍-
အရွင္ဘုရား!
"" ဘုရားတပည္႔ေတာ္သည္ ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းလုိပါတယ္၊
ဒုကၡလြတ္ၿငိမ္းေၾကာင္း နည္းလမ္းကုိ သနားေစာင့္ေရွာက္ ခ်ီးေျမွာက္ေသာအားျဖင့္ ေဟာမိန္႔ေတာ္မူပါဘုရား "" လုိ႔ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

“ဒါယကာ! ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းလုိပါလွ်င္ မိမိရဲ႕ စိတ္ကုိထိန္းေပါ့၊
စိတ္ကုိ ဘယ္လုိ ထိန္းရမွာလဲဘုရား”ဒါနျဖင့္ စိတ္ကုိ ထိန္းေပါ့၊

မွန္လွပါဘုရား၊ တပည္႔ေတာ္ အတတ္ႏုိင္ဆုံးႀကိဳးစားၿပီး စိတ္ကုိထိန္းပါမည္ဘုရား။
ဒီလိုနဲ႔ ဒါယကာသည္ ထုိေန႔မွစ၍ မေပးခ်င္ မလွဴခ်င္ ဝန္တုိတဲ႔ မစၦရိယစိတ္ကုိ သဒၶါတရားျဖင္႔ ထိန္းခဲ႔တယ္။ မေပးလုိ မလွဴ လုိ ဝန္တုိတဲ့ စိတ္ဝင္လာရင္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္းျဖင့္ ဝန္တုိတဲ့ စိတ္အညစ္အေၾကးကုိ ဖယ္ရွားၿပီးထိန္းခဲ့ပါတယ္။

“ပင္ကုိယ္စိတ္ကုိ ဝန္တုိမႈ ဝင္မလာေအာင္ ဒါနျဖင့္ ထိန္းခဲ့ပါတယ္။
စာေရးတံဆြမ္းလွဴဒါန္းၿပီး ဒါနျဖင္႔ စိတ္ကုိ ထိန္းခဲ႔တယ္။
ဆယ့္ငါးရက္ တစ္ႀကိမ္ ဆြမ္းလွဴဒါန္းၿပီး ဒါနျဖင္႔ စိတ္ကုိ ထိန္းခဲ့တယ္။

ဒါနျဖင့္ထိန္းလုိက္ေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မစၦရိယ အညစ္အေၾကး အေႏွာက္အယွက္ေတြ မကပ္ႏုိင္ဘူး၊ မဝင္ႏုိင္ဘူးေပါ့။
ဝါဆုိ သကၤန္းလွဴဒါန္းၿပီး စီဝရ ဒါနျဖင့္ စိတ္ကုိ ထိန္းခဲ့ပါတယ္။
ဒါနျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းထားေတာ့ စိတ္ကေလးသည္ ၾကည္လုိ႔၊ ရြင္လုိ႔၊ ႏူးညံ့လုိ႔၊သိမ္ေမြ႔လုိ႔၊ ျဖဴ စင္လုိ႔ ေနပါတယ္။ ပုည ကုသုိလ္စိတ္ဆုိတာ ၿဖဴစင္တာပါပဲ။
ကထိန္သကၤန္း၊ ထီး၊ ဖိနပ္အစရွိေသာ ပစၥည္းေတြလွဴဒါန္းၿပီး စိတ္ကုိ ျဖဴစင္ေအာင္ထိန္းခဲ့ပါတယ္။
ထိန္းတဲ့အတုိင္းလည္း စိတ္ကေလးသည္ ေလာဘျဖစ္စရာအာရုံ၊ ေဒါသ ျဖစ္စရာအာရုံ
အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ မေပါင္းမိေတာ့ပဲ ျဖဴစင္ဝင္းသစ္လုိ႔ေနပါတယ္။
(၂)

ကုသုိလ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့စိတ္ေတြကသာ ခႏၶာကုိယ္ကုိ ႀကီးစုိးအုပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ေနေလေတာ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ အနီးအနားေတာင္ မကပ္ႏုိင္ပါဘူး။
ေလာဘ၊ ေဒါသေတြမကပ္ႏုိင္ေတာ့လည္း စိတ္ကေလးသည္ ဆင္းရဲမႈမွ လြတ္ကင္းေနတယ္ေပါ့။

တျဖည္းျဖည္း ကုသုိလ္ျပဳရင္း၊ ဒါနလုပ္ရင္းျဖင့္ သဒၶါတရားေတြ တစ္ေန႔တျခားတက္လာတယ္။
လွဴၿပီးရင္း လွဴခ်င္ရင္း၊ လွဴၿပီးရင္း လွဴခ်င္ရင္း ျဖစ္ေနတယ္။ မလွဴ ဖူးတဲ့ သူကေတာ့ လွဴ ရမွာ ေၾကာက္ေနတတ္တယ္၊
ရွိတဲ့ပစၥည္းလွဴလုိက္ရင္ ဆင္းရဲကုန္မွာလား၊
ဒုကၡေရာက္မွာလား ဆုိတဲ့ ဆုတ္နစ္တဲ့ သံသယစိတ္ေတြ
ဆုံးျဖတ္ခ်က္မခ်ႏုိင္တဲ့စိတ္ေတြ ဝင္ဝင္လာတတ္တယ္။
ဝင္ေတာ့ မလွဴျဖစ္ဘူး၊ မလွဴျဖစ္ေတာ့ ကုသုိလ္မရဘူး ကုသုိလ္မရေတာ့ အကုသုိလ္ျဖစ္စရာ ေလာဘ၊
ေဒါသေတြ ဝင္လာေတာ့တာပဲ။ စိတ္ဆုိတာ
တစ္စိတ္ပဲေပၚရတာ ႏွစ္ စိတ္ၿပဳိင္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊
ဒါေၾကာင့္ ကုသုိလ္စိတ္မျဖစ္ရင္ အကုသုိလ္စိတ္ျဖစ္ေနတာေပါ့။

(၃)
သာဝတၳိၿမဳိ႔သား ဒါယကာ ကေတာ့ လွဴ ရင္း လွဴ ရင္းနဲ႔ သဒၶါစိတ္ေတြ ထက္သန္လာၿပီး သူပုိင္ဆုိင္တဲ့ စီးပြားဥစၥာေတြကုိ တစ္ပုံက စီးပြားလုပ္ကုိင္ဖုိ႔၊ ေနာက္တစ္ပုံက သား မယားေကၽြးေမြးဖုိ႔၊ က်န္တစ္ပုံက သာသနာျပဳလွဴဒါန္းဖုိ႔ ဆုိၿပီး သုံးပုံ သုံးစု ခြဲေဝ ပုံခဲ့ပါတယ္။

ေဆာင္ပုဒ္----
တစ္ပုံ စီးပြား၊ တစ္ပုံစား၊ က်န္ကားလွဴဒါန္းမယ္။
ေလာကသာသနာ၊ ထုိနည္းသာ၊ ျပဳတာေကာင္းဖုိ႔ကြယ္၊
တုိ႔သူ ငါ လည္း၊ထုိနည္းပဲ၊ သုံးစြဲ က်င့္သင့္တယ္။
ေလာက တာဝန္လည္းေက်၊ သာသနာ့တာဝန္လည္းအဆင္ေျပေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ့တယ္ေပါ့။

တစ္ခ်ဳိ႔ ေလာကတာဝန္သာေက်ၿပီး၊ သာသနာ့တာဝန္ မေက်ၾကဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးမေက်ၾကဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႔ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးေက်ၾကတယ္။ ေလာက တာဝန္ သာသနာ့တာဝန္ ႏွစ္မ်ဳိးလုံးေက်ရင္ေတာ့ ေလာက ဝတၱရားလည္း မပ်က္ကြက္သျဖင့္ ေလာကအျပစ္ကင္းျပန္တယ္။
သာသနာ့ ဝတၱရားလည္း မပ်က္ကြက္သျဖင့္ ဓမၼ အျပစ္လည္းကင္းျပန္တယ္။

ဓမၼအျပစ္ကင္းေတာ့ သံသရာခရီးအတြက္ ခရီးဆက္ဖုိ႔ရာ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ ကုသုိလ္ရိကၡာေတြ လုံလုံေလာက္ေလာက္နဲ႔ သြားရ လာရတာ အေတာ့္ကုိ အဆင္ေျပတယ္။

ရိကၡာမပါရင္ သိကၡာက်မယ္၊ မ်က္ႏွာငယ္ရမယ္။ သူတစ္ပါးစားခ်ိန္မစားရ၊ ဝတ္ခ်ိန္မဝတ္ရ၊ နားခ်ိန္မနားရ၊ ဒုကၡခ်ာခ်ာလည္လိမ့္မယ္။ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းတုိ႔ျဖင့္ စိတ္ကုိယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေအာင္ ထိန္းၿပီး သုခ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။

ဆင္းရဲမႈတစတစ နည္းပါးၿပီး ခ်မ္းသာမႈေတြ မ်ားလာပါတယ္၊ က်င့္စဥ္မွန္လုိ႔ေပါ့။ ဒါနမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းရတာ ေအာင္ျမင္မႈသရဖူေဆာင္းႏုိင္တဲ့အခါ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ စိတ္ထိန္းကိရိယာလုပ္ငန္း ရွိပါေသးသလားဟု ဆရာရဟန္းထံ ေလွ်ာက္ထားေတာ့ သရဏဂုံ ေဆာက္တည္ၿပီး စိတ္ကုိ ဒုကၡမွ လြတ္ကင္းေအာင္ထိန္းပါ။
သီလ ေဆာက္တည္ၿပီး စိတ္ကုိ ဆင္းရဲမႈမွလြတ္ကင္းေအာင္ထိန္းပါဟု အမိန္႔ရွိပါတယ္။

(၄)
သရဏဂုံသီလေတြျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းလုိက္ေတာ့ ပုိၿပီးေအာင္ျမင္လာတယ္။ ဒါနက ေလာဘ ကုိ ဖယ္ရွားႏုိင္တယ္၊ သရဏဂုံက အႏၱရာယ္ကုိ ကာကြယ္ႏုိင္တယ္၊ သီလ က ေဒါသကုိဖယ္ရွားႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ အေႏွာက္အယွက္ အႏၱရာယ္မွ လြတ္ကင္းၿပီး ေလာဘ အညစ္အေၾကး၊ ေဒါသ အညစ္အေၾကးတုိ႔ႏွင့္လည္း မဆက္သြယ္မိပဲ ျဖဴစင္ သန္႔ရွင္း အျပစ္ကင္းတဲ့စိတ္ကုိ ပုိင္စုိးထားႏုိင္ေတာ့ ဒုကၡေဘးမွ လြတ္ကင္းၿပီး ခ်မ္းသာမႈ ရခဲ့တာေပါ့။

သီလအရာမွာ ငါးပါးကေန ဆယ္ပါးထိေအာင္ထိန္းၿပီး
ဒုကၡနယ္မွလြတ္ေအာင္ ႀကဳိးစားခဲ့ပါတယ္။
ဒါန စြမ္းအင္ေၾကာင့္ စီးပြားေရးေတြ တုိးတက္လာခဲ့တယ္၊
သရဏဂုံ စြမ္းအင္ေၾကာင့္ အလုပ္အကုိင္ အၾကံအစည္ေတြအဆင္ေျပေခ်ာေမာ ေအာင္ျမင္မႈရွိလာပါတယ္၊
အနာေရာဂါကင္းရွင္းၿပီး ခ်စ္သူ ခင္သူ မိတ္ေဆြ သဂၤဟေတြလည္း
ေပါမ်ားလာပါတယ္။
ဘက္စုံဖြံ႔ၿဖဳိးတုိးတက္လာၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ
”အႏုပုဗၺသူေဌး”ရယ္လုိ႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားလာပါတယ္။
(၅)

ေလာက ဘက္မွာလည္း တာဝန္ေက် သာသနာဘက္မွာလည္း လုိေလေသးမရွိရေအာင္ ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းၿပီး ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္လည္းျပည့္စုံေအာင္ လက္ေတြ႔က်င့္သုံးအေကာင္အထည္ေဖၚ ေဆာင္ရြက္လုိက္တဲ့အခါ စီးပြားေရးေတြ တစ္ေန႔တျခားဒီေရအလားကဲ့သုိ႔ မ်ားျပားတုိးတက္ ခ်မ္းသာခဲ့တယ္ေပါ့။
သာမန္ပုဂၢဳိလ္ ဘဝ ကေန သာဝတၳိၿမဳိ႔မွာ သူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ သူေဌးျဖစ္ေတာ့လည္း အာရုံေတြျပား စိတ္မမ်ားဘဲ အထက္တန္းစားအက်င့္ေတြကုိ က်င့္ၾကံႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ သံသာရ ဝဋၬ ဒုကၡေတာ ေမာစနတၳာယ ပဗၺဇၨံ ယာစာမိ ဆင္းရဲဝဋ္မွ ကၽြတ္ခ်င္ လြတ္ခ်င္ရင္ ရဟန္းျပဳရမယ္ဟု ဆရာရဟန္းဆုံးမတဲ့အတုိင္း လူ႔ေဘာင္ကုိစြန္႔ခြာၿပီး ရဟန္းဝတ္ခဲ့ပါတယ္။
(၆)

ဇနီးမယား သမီး သား ႏွင့္တကြ စီးပြားဥစၥာေတြကုိ စြန္႔ခြာၿပီး ရဟန္းျပဳတယ္ဆုိတာ ဆင္းရဲဝဋ္မွ ကၽြတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ျပင္းျပထက္သန္ျခင္းအေၾကာင္းသာျဖစ္တယ္၊ ဆရာသမားေတြကလည္း သြန္သင္ဆုံးမ နည္းလမ္းျပၾကပါတယ္။
နိသွ်ည္းဆရာက အဘိဓမၼာေဆာင္ဆရာဆုိေတာ့ အဘိဓမၼာ သေဘာေတြ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါကရုပ္ ဒါကနာမ္ မ်က္စိနဲ႔ အဆင္း ဆုံရင္ ျမင္စိတ္ေပၚတယ္။

နား နဲ႔ အသံ ဆုံရင္ ၾကားစိတ္ေပၚတယ္။
ႏွာေခါင္းနဲ႔ အနံ႔ ဆုံရင္ နံစိတ္ေပၚတယ္။
လွွွ်ာ နဲ႔ အရသာ ဆုံရင္ စားစိတ္ေပၚတယ္
၊ကုိယ္နဲ႔ ထိစရာဆုံရင္ ထိစိတ္ေပၚတယ္။ စိတ္နဲ႔အေတြးအာရုံဆုံရင္ ေတြးစိတ္ေပၚတယ္ စသည္ျဖင့္ သင္ျပေပးတာေပါ့။

ဥပဇၩာယ္ဆရာက ဝိနည္းေဆာင္ဆရာဆုိေတာ့ ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြ သင္ျပေပးတာေပါ့။
ၾကမ္းပုိး၊ျခင္ တုိ႔သတ္ရင္ ပါစိတ္အာပါတ္သင့္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ေဒသနာၾကားရင္ အျပစ္ေက်တယ္။ ဆရာႏွစ္ပါး တစ္ပါးတစ္မ်ဳိးစီသင္ေပးေတာ့ ရဟန္းသစ္ခမ်ာ စိတ္ေတြညစ္ညူးလာတယ္။
ဟုိဟာလုပ္ရရင္ေကာင္းမလား၊
ဒီဟာလုပ္ရရင္ေကာင္းမလား သံသယေတြ ဝင္လာခဲ့တယ္။ အဘိဓမၼာနည္းအရ ျခင္ကုိသတ္ရင္ အကုသုိလ္ျဖစ္တာပဲ။ ဝိနည္းအရ ျခင္ကုိသတ္ၿပီးေဒသနာၾကားရင္ အျပစ္မရွိဘူးဆုိေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဘိဓမၼာလုိ က်င့္ရမွာလား ၊ ဝိနည္းလုိေနရမွာလား စိတ္ကုိမဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

(၇)
လူ႔ဘဝျဖင့္ေနတာက ဒါန၊သီလ ေဆာက္တည္ခြင့္ရသျဖင့္
ေတာ္ပါေသးတယ္။ ရဟန္းဘဝေရာက္မွ စိတ္ညစ္ညူးစရာေတြေပၚေပါက္ခဲ့ရပါၿပီ။
စိတ္ညစ္ၿပီး သာသနာ့ေဘာင္ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး၊ လူထြက္ၿပီး ဒုကၡဝဋ္မွကၽြတ္ေအာင္ ႀကဳိးစားခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လုိ႔ေနၿပီ။
ကမၼဌာန္းလည္းမစီးျဖန္း၊ စာလည္းမက်က္ေတာ့ပဲ
ေတြးေတာ ေငးမႈိင္ေနတယ္။
စားလုိ႔လည္းမဝင္ အိပ္လုိ႔လည္းမေပ်ာ္
စိတ္ေသာကေရာက္ၿပီး ခႏၶာကုိယ္ေသးသိမ္ပိန္ခ်ဳံးလာတယ္။

ရွင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ေတြက အရွင္ဘုရား
-အရွင္ဘုရား ကုိၾကည္႔ရတာ ခါတုိင္းလုိမဟုတ္ဘူး၊ တစ္ေန႔တျခားခႏၶာကုိယ္ပိန္လာတယ္၊က်န္းမာေရးမ
ေကာင္းလုိ႔လား စသည္ျဖင့္ ေမးေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။
တပည့္ေတာ္ သာသနာ့ေဘာင္မွာမေပ်ာ္ေတာ့ဘူးဘုရား၊
ဘာေၾကာင့္ မေပ်ာ္တာလဲ ၊
အရွင္ဘုရားတုိ႔ သာသနာက အဘိဓမၼာက တစ္မ်ဳိး ၊
ဝိနည္းက တစ္ဖုံ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာလုပ္ရမွန္းနားမလည္ေတာ့ဘူးဘုရား၊
တပည့္ေတာ္ စိတ္ရႈပ္တယ္၊ လူထြက္ေတာ့မယ္ဘုရား၊
ရွင္ငယ္၊ ရဟန္းငယ္ေတြက အက်ဳိး အေၾကာင္း ဆရာႏွစ္ပါထံေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။

(၇) ဘုရားရွင္နဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ-

ဆရာႏွစ္ပါးက သာသနာေတာ္ မေပ်ာ္တဲ့ရဟန္းကုိ ဘုရားရွင္ထံေခၚသြားၿပီး အက်ဳိး အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။
ဘုရားရွင္က ခ်စ္သားရဟန္း သာသနာေဘာင္ေနတယ္ဆုိတာက
ဝိနည္းပညတ္ေတာ္ကုိလည္း မေက်ာ္လြန္ရဘူး၊ အဘိဓမၼာပရမတ္ကုိလည္း မေဖာက္ဖ်က္ရဘူး၊ ႏွစ္ပါးလုံးကုိ ထိန္းႏုိင္မွ အဆင္ေျပတယ္ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

ဝိနည္းပညတ္ေတာ္ကုိ ေက်ာ္လြန္ရင္ သီလပ်က္တယ္၊
အဘိဓမၼာပရမတ္ကုိ ေဖာက္ဖ်က္ရင္ ပညာပ်က္တယ္၊
သီလ ပ်က္ေတာ့ ေျခေထာက္က်ဳိးတာပဲ၊
ပညာပ်က္ေတာ့ ေခါင္းျပတ္တာပဲ။
သီလ ေျခေထာက္လည္း မက်ဳိးေစနဲ႔ ၊
ပညာ ေခါင္းလည္း မျပတ္ေစနဲ႔။
မက်ဳိးေအာင္ မျပတ္ေအာင္ မထိန္းႏုိင္ရင္
သူမ်ားပါးစပ္ လမ္းဆုံးၿပီး ဝါဂြမ္းျဖစ္ၿပီ၊
ဝါဂြမ္းသည္ ေတာင္ဘက္က ပါးစပ္နဲ႔ မႈတ္လုိက္ေတာ့ ေျမာက္ဘက္လြင့္၊ ေျမာက္ဘက္က ပါးစပ္ေလနဲ႔ မႈတ္လုိက္ေတာ့ ေတာင္ဘက္ကုိလြင့္။
မတည္ျမဲဘူး၊ ဒီအတုိင္းပဲ သူမ်ာေျပာတာ ေလ်ာက္လုပ္ေနတဲ့
ပုဂၢဳိလ္သည္ ဝါဂြမ္း ျဖစ္ေနတာပဲ။

ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ပါ၊၊
သူမ်ား ဘယ္လုိ ေျပာေျပာ ကုိယ္တုိင္အလုပ္သေဘာႏွင့္
တုိင္းတာၾကည့္လ်င္ အေျဖမွန္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ ေလတုိက္ရင္ ဝါဂြမ္းဆုိတာ လြင့္စၿမဲပဲ၊ ေလဆုိတာလည္း သူ႔သဘာဝအတုိင္းတုိက္မွာပဲ။
ဒီေတာ့ ေလဘယ္ေလာက္တုိက္တုိက္ ကုိယ့္ဝါဂြမ္းမလြင့္ဖုိ႔ရာ အေရးႀကီးတယ္။ ဝါဂြမ္းမလြင့္ေအာင္ ေက်ာက္ဖိထားလုိက္ေပါ့။

(၈)
ဒီအတုိင္းပါပဲ၊ စိတ္ကေလးသည္ ဝါဂြမ္းနဲ႔တူတယ္၊ စိတ္ဆုိတဲ့ဝါဂြမ္ းမလြင့္ေအာင္ သတိေက်ာက္တုံးဖိထားလုိက္ရင္ ၊ဝိနည္းပညတ္ေလတုိက္တုိက္ ၊အဘိဓမၼာေလတုိက္တုိက္မလြင့္ေတာ့ပါဘူး။
*စိတ္ကုိ သတိႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ သမာဓိႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ ဝီရိယ ႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ ပညာႏွင့္ ဖိ၊
စိတ္ကုိ သဒၶါ ႏွင့္ ဖိ ထားလုိက္၊
ဘယ္အာရုံေလေတြတုိက္တုိက္ မလြင့္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
စိတ္တစ္ခုကုိ သတိျဖင့္ထိန္းထားရုံျဖင့္ ဝိနည္းပညတ္ေတာ္ကုိလည္း လုိက္နာၿပီးသားျဖစ္တယ္
၊အဘိဓမၼာပရမတ္ကုိလည္း ေစာင့္ေရွာက္ၿပီးသားျဖစ္တယ္
စိတ္တစ္ခုကုိထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ကာမွ်ျဖင့္ သီလေျခေထာက္လည္းေကာင္း၊
ပညာ ဦးေခါင္းလည္းေကာင္းၿပီး၊
နိဗၺာန္ၿမဳိ႔သုိ႔ အေရာက္သြားႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
စိတ္တစ္ခုကုိ ထိန္းႏုိင္ရင္ အားလုံးကုိထိန္းရာေရာက္တယ္။ အားလုံးကုိ
ထိန္းရာေရာက္သျဖင့္ ဒုကၡဝဋ္မွလည္း ကၽြတ္လြတ္ႏုိင္ပါတယ္။

စိတ္ကုိ သတိပညာ ဦးေဆာင္ၿပီးထိန္းထားႏုိင္ရင္ ခ်မ္းသာမႈဆုိတာ ရမွာအမွန္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဘုရားရွင္က ေဟာၾကားလုိက္ပါတယ္။
ရဟန္းေတာ္သည္ သတိ ပညာ ျဖင့္ စိတ္ကုိထိန္းၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ဝင္လုိက္တဲ့အခါ စိတ္ကေလးၿငိမ္ဝပ္ၿပီးသြားတယ္။ စိတ္ေပၚတုိင္း သိတယ္၊
စိတ္ရဲ့ျဖစ္ ပ်က္ကုိ ျမင္ပါမ်ားေတာ့ စိတ္ကုိမုန္းလာတယ္၊
မုန္းေတာ့ ဆုံးၿပီး ဒိ႒ိ ႏွင့္ ဝိစိကိစၦာကြာေတာ့ ေသာတာပန္တည္ခဲ့ပါတယ္။
စိတ္ကုိထိန္းလုိက္ေတာ့ အပါယ္ဒုကၡမွ လြတ္ၿငိမ္းသြားတာေပါ့။
စိတ္ကုိထိန္းဖုိ႔ရာ အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။
သတိ ပညာ မရွိပဲ မထိန္းႏုိင္ပါဘူး။ စိတ္ေပၚတုိင္း သတိထားပါ။
စိတ္ေပၚတုိင္း ပညာျဖင့္သိပါ။
စိတ္ကုိ ထိန္းႏုိင္ရင္ ဒုကၡၿငိမ္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒုကၡၿငိမ္းေအာင္ စိတ္ကုိ ထိန္းႏုိင္ၾကပါေစဟု
ဆုေတာင္းေမတၱာပုိ႔ၿပီး တရားသိမ္းၾကရေအာင္…(သာဓု ၃)

Monday, February 15, 2016

Wednesday, February 10, 2016

ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ ေထရဝါဒလား ေဖၚရိႈးလား၊? (စာေပပါရဂူတစ္ဦး)


ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟူသည္ ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူ
ထားခဲ့ေသာ ဘာသာေရးက်င့္၀တ္မ်ားကိုစနစ္တက်လိုက္
 နာက်င့္သုံးေနၾကသူမ်ားကိုဆိုလိုေပသည္။
မ်ားစြာေသာဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔သည္မိဘ
ဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္ကဗုဒၶဘာသာကို
ကိုးကြယ္ေနၾကရုံမွ်ျဖင့္ပင္မိမိတို႔သည္လည္း
ထိုမိသားစုမွဆင္းသက္လာေသာေၾကာင့္အလို
အေလ်ာက္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ေနၾကၿပီဟု
မွားယြင္းစြာထင္ျမင္ယူဆၾကေလသည္။

အမွန္ကဗုဒၶဘာသာမိသားစု ဆင္းသက္လာေသာ္လည္း
ဘုရား၊တရား၊ သံဃာတို႔ကို စနစ္တက် မကိုးကြယ္တတ္ပါက
အလိုအေလ်ာက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္မျဖစ္ႏိုင္ေပ။
ထို႔ေၾကာင့္ '''ဗုဒၶၶံ (ဓမၼံ၊သံဃံ) ဥပါသတီတိဥပါသေကာ''' -
ဟူေသာစကားအရ- ဘုရား၊တရား၊သံဃာကို
ကိုးကြယ္ရာ၊အားထားရာ၊မွီခိုရာဟုခ်ဥ္းကပ္ပူေဇာ္
ကိုးကြယ္တတ္သူကိုသာလ်င္စစ္မွန္ေသာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳႏိုင္ေပသည္။
`ဤသေဘာကို ေကာင္ခ်က္ခ်လိုက္ပါက-
""ဘုရား၊တရား၊ သံဃာတို႔ကို စနစ္တက်ကိုးကြယ္တတ္ကာ၊
ဘာသာေရးက်င့္၀တ္မ်ားကို အၿမဲလိုက္နာက်င့္သုံးေနသူသည္
တျခားဘာသာမွဆင္းသက္လာေသာ္လည္းစစ္မွန္ေသာ
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္ပါေပသည္။""""
ဗုဒၶဘာသာ၀င္၏ အေျခခံက်င့္၀တ္မွာရတနာသုံးပါးကို
ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ တတ္ေသာ သရဏဂုံတည္
ေနသူျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။
ထိုသရဏဂုံတည္သူကိုသာဗုဒၶဘာသာ၀င္အျဖစ္
အသိအမွတ္ျပဳၾကေလသည္။
ဘုရားရွင္လက္ထက္က ဘာသာမဲ့မ်ားျဖစ္ၾကေသာအာဠာ၀ကဘီလူး၊
အဇာတသတ္မင္းႀကီးစသူတို႔သည္ ဘုရားရွင္ကိုအၾကြင္းမဲ့ၾကည္ညို
မိေသာအခါ၌တပည့္ေတာ္ကိုယေန႔မွစ၍ဘုရား၊ တရား၊သံဃာကိုအသက္ထက္ဆုံးကိုးကြယ္ဆည္း ကပ္အသိအမွတ္ျပဳတတ္သူဗုဒၶဘာသာ၀င္ဥပါသကာဟူ၍
အသိအမွတ္ျပဳေတာ္မူပါဘုရားဟုေလွ်ာက္ထားကာဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျဖစ္ခံယူခဲ့ၾကေသာသာဓကမ်ားလည္းရွိခဲ့ေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္စစ္မွန္ေသာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအဖို႔ကေတာ့
ဘုရား၊တရား၊ သံဃာဟူေသာ ရတနာသုံးပါးမွတစ္ပါး
အျခားကိုးကြယ္ရာဟူ၍ မရွိႏိုင္ေတာ့ေပ။ ရတနာသုံးပါးကိုသာလ်င္ အသက္ထက္ဆုံးကိုးကြယ္လဲေလ်ာင္းပုန္းေအာင္းမွီခိုရာ၊
အားကိုးရာဟူ၍မွီ၀ဲဆည္းကပ္တတ္ေသာ သရဏဂုံတည္
သူမ်ားျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္မိမိတို႔သည္လည္းစစ္မွန္ေသာဗုဒၶဘာသာ၀င္
ျဖစ္ေစရန္သရဏဂုံတည္ၿမဲၾကရေပလိမ့္မည္။
အထူးသတိျပဳရမွာက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟူသည္
သရဏဂုံပ်က္သည္ႏွင့္ဗုဒၶဘာသာ၀င္အျဖစ္မွလည္း
ပ်က္စီးသြားေလသည္။
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္၏ သရဏဂုံသည္
အဇာတသတ္မင္းၾကီးခံယူ သကဲ့သို႔ အာပါနေကာဋိက
သရဏဂုံမ်ိဳးျဖစ္သင့္ေပသည္။
အာပါနေကာဋိကသရဏဂုံ ဟူသည္မိမိဦးေခါင္းကို
တစ္စုံတစ္ေယာက္ကထက္လွစြာ
ေသာသံလ်က္ျဖင့္ပိုင္းျဖတ္မည္ေျပာလာေသာ္လည္းဘုရားရွင္ကို
ဘုရားမဟုတ္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊တရားေတာ္ကိုတရားမဟုတ္
ဟူ၍လည္းေကာင္း၊သံဃာေတာ္ကိုသံဃာမဟုတ္ဟူ၍
လည္းေကာင္းမေျပာဆိုမူ၍မိမိအသက္ကိုစြန္႔လႊတ္ကာ
 ခိုင္ၿမဲစြာခံယူေဆာက္တည္ထားျခင္းျဖစ္ေပသည္။
စင္စစ္အားျဖင့္ မိမိခံယူထားေသာသရဏဂုံကို
ေန႔စဥ္မွန္မွန္ဆန္းစစ္ကာ သရဏဂုံတည္ၿမဲႏိုင္
ေစရန္က်င့္သုံးၾကရေပလိမ့္မည္။
ထိုသရဏဂုံတည္သူမ်ားကို သမၼာေဒဝ နတ္ျမတ္၊
နတ္ေကာင္းတို႔ကလည္းအၿမဲတမ္း
ေစာင့္ေရွာက္ေလ့ရွိၾကေလသည္။

Wednesday, February 3, 2016

သူေတာ္ေကာင္း သူျမတ္ေလာင္း ေပၚထြန္းေလ့ရွိတဲ့ မိမိတို႔ ရမၼာဝတီ။

သူေတာ္ေကာင္း သူျမတ္ေလာင္း ေပၚထြန္းေလ့ရွိတဲ့ မိမိတို႔ ရမၼာဝတီ။ ================================== (ပတၱျမားေဒဝီ ဇာတ္လမ္း ဗီြဒီယိုကို မၾကည့္ရႈမီ အမွာစကား) ဗမာဘုရင္ဘိုးေတာ္ဘုရား(ေမာင္ဝိုင္း) မက်ဴးေက်ာ္ခင္ကလ လြန္ခဲ့တဲ့ရာစုနွစ္အနည္းငယ္က မိမိတို႔ရြာအနီးကန္ဒုိင္းနယ္ (ရြာရင္းရြာ) ဆိုတဲ့ ရြာကေလး မွာ ပါရမီရွင္မိန္းကေလးတစ္ဦး ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကပင္စိတ္ေနစိတ္ထား၊ အက်င့္စာရိတၱ အလြန္ေကာင္းမြန္ၿပီး ဘာသာေရးမွာ စိတ္ဝင္းစားေလ့ရွိေတာ့ လူႀကီးမ်ားႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔သြားၿပီး ဥပုသ္သီလေဆာက္တည္ေလ့ရွိတယ္။ အသား နည္းနည္းညိဳတာမို႔ ေစာမဲၾကည္(ရခိုင္လို ေစာမဲက်ီ) လို႔ပဲေခၚၾကတယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္း မ်ားႏွင့္ ရြာအနီးမွေတာအုပ္ကေလးမွာ ထင္းေခြဖို႔သြားရာမွ အျပန္ေခ်ာင္းကေလး တစ္ခုမွာ ေရခ်ိဳးၾကပါသတဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႕မိန္းခေလးေတြက ယက္သဲ့ကေလးျဖင့္ ငါးဖမ္းသလို ကစားၾကတာကိုျမင္ေတာ့ မေစာမဲၾကည္လည္း လိုက္လုပ္ပါတယ္။ သူ႔မရဲ့ယက္ သက္ထဲကို ေက်ာက္ခဲတစ္လံုး ခဏခဏဝင္လာလို႔ အဲဒီေက်ာက္ကို အိမ္သို႔ယူလာခဲ့တယ္။ ေက်ာက္ကေလးက ညအေမွာင္ထဲမွာ ေရာင္တစ္ဖိမ့္ဖိမ့္ ေတာက္ေနေတာ့ အံ့ၾသၾကရတယ္။ အမွန္က ပါရမီရွင္တို႔ဆီ ေရာက္လာတတ္ေသာ ပတၱျမားမ်က္ရွင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားဆိုသလုိပါပဲ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရခုိင္ဘုရင္ဆီ သတင္းေရာက္သြားခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရမၼာဝတီၿမိဳ႕စားမွ တဆင့္ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕ကို အေရာက္ပို႔ကာဆက္သေစတယ္။ နန္းေတာ္ ေရာက္ေတာ့ ပတၱျမားေက်ာက္ထည့္ယူလာတဲ့ ေသတၱာကေလးထဲမွာ ဘာမွွ မေတြ႔ရေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရခိုင္ဘုရင္ကိုယ္တုိင္ခ်ီတက္လာၿပီး ပတၱျမား ေက်ာက္ကိုေရာ ေစာမဲၾကည္ကိုပါ သိမ္းယူသြားခဲ့တယ္။ “ရတနာရွိရာ ရတနာလာတယ္”ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ေစာမဲၾကည္မိဖုရားျဖစ္လာေတာ့ ေျမာက္ဦး ေနျပည္ေတာ္ႀကီးဟာ ပိုၿပီးစည္ကားလာခဲ့တယ္။ ရခိုင္ဘုရင္အိႏၵိယကိုစစ္ခ်ီ ရခိုင္ဘုရင္ဟာ စစ္ေရးစစ္ရာစြမ္းရည္ ႀကီးမားလာေတာ့ ယေန႔ ဘဂၤလားေဒ့ခ်္ေဒသနွင့္ အိႏၵိယ(မဇၥ်ိမေဒသ)အထိေအာင္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။တစ္ေန႔မွာ ေစတီၿပိဳတစ္ဆူမွ ေရာင္ျခည္ေတာ္မ်ား ကြန္႔ျမဴး၍ တူးေဖၚရာမွ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္၏ ဓာတ္ေတာ္၊ ေမြေတာ္မ်ားစြာကို ရရွိေလသည္။ ၄င္းဓာတ္ေတာ္၊ ေမြေတာ္မ်ားကုိ ေျမာက္ဦးသုိ႔ ပင့္ေဆာင္လာခဲ့တယ္။ ေျမာက္ဦးေရာက္ေတာ့ မိဖုရားေစာမဲၾကည္ရဲ့ သီလ၊ အဓိဌာန္ေတြနဲ႔ ဘုရားပံုေတာ္ ပန္းခ်ီကားေပၚမွာ ဓာတ္ေတာ္ ေမြေတာ္ ေတြကိုျဖန္႔ၾကဲပူေဇာ္လိုက္တာနဲ႔ ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္ရဲ့ အဂၤါအစိပ္အပိုင္း အလိုက္ ကိန္းဝပ္ေတာ္မူၾကေလ၏။ထုိဓာတ္ေတာ္၊ ေမြေတာ္မ်ားကိုေရႊအုပ္ေတြနဲ႔ သီးသန္႔စီခဲြေဝပူေဇာ္ကာ ကမၺည္းေရးထုိးၾကတယ္။ တိုင္းျပည္အႏွံ႔မွာ ေစတီေတြ တည္ထားကိုးကြယ္ၾကဖို႔ စီမံကိန္းေပၚလာတဲ့အခါ မိဖုရားေလးကပဲ တာဝန္ယူ ႀကီးၾကပ္ရပါတယ္။ မိဖုရားက သူ႔ရဲ့ငယ္ကၽြမ္းေဆြ ပန္းရံဆရာကိုေရႊသီးကုိ ေစတီတည္ထားေရးစီမံကိန္း၌ ဦးေဆာင္ဦးရြက္လုပ္ဖို႔ အစီအစဥ္မ်ား ေရးဆြဲခ်ေပး လိုက္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္အႏွံ႔ အဓိကၿမိဳ႕ရြာမ်ားမွာ မိဖုရားေစာမဲၾကည္၏ ေကာင္းမႈေတာ္ေစတီပုထိုး ေျမာက္မ်ားစြာ တည္ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေျမာက္ဘက္ အဆံုး ေျမာက္ဦးေနျပည္ေတာ္မွသည္ ေတာင္ဘက္အဆံုး သံတဲြခရိုင္ထိပါပဲ။ ထုိဘုရားမ်ားဟာ ယေန႔တိုင္တည္ရွိဆဲပါပဲ။ သူ႔ရဲ့ဇာတိရြာက ေစတီကို နားေမြး ေတာ္ေစတီ၊ မိမိတို႔ရြာကေစတီိကိုညွပ္ရိုးေတာ္ေစတီ၊ ကန္းခ်ဳပ္ျပင္ရြာ အနီးကေစတီကိုေတာ့ ကန္ေကာက္ေတာ္ေစတီစသည့္ အမည္မ်ားျဖင့္ တည္ရွိ ဆဲပါ။ ထုိဘုရားသမိုင္းမ်ားကို သီသန္႔စာအုပ္မ်ား ထုတ္ေဝထားပါသည္။ သူမရဲ့ဇာတိရြာက နားေမြးေတာ္ဘုရားပဲြကို နွစ္စဥ္နွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲက်င္းပတုန္းပါပဲ။ သၾကၤန္အတက္ေန႔ ညေနပိုင္းကပင္ ရပ္ေဝးရပ္နီးမွ ဘုရားဖူးဧည့္သည္မ်ား စုရံုးေရာက္ရွိလာတတ္ၾကပါတယ္။ ေန႔ခင္းပိုင္းမွာ ရိုးရာ က်င္ပဲြ၊ ေဘာလံုးပဲြမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ဇာတ္ပဲြ မ်ား၊ ဗီြဒီယုိျပပဲြမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံၾကပါတယ္။ မိဖုရားေစာမဲၾကည္ဦးေဆာင္တဲ့ ေစတီပုထိုးတည္ထားေရးစီမံကိန္းဟာ နွစ္အေတာ္ၾကာၿပီးမွၿပီးစီးဖို႔အခ်ိန္နီးကပ္လာခဲ့ရာေျမာက္ဦးၿမိဳ႕အနီးမွာဓာတ္ေပါင္းစု ေစတီတည္ထားရန္စီမံကိန္းအတြက္ညွိႏႈိင္းတုိင္ပင္ေနတုန္းကာလပန္းရံဆရာ ကုိေရႊသီး ဟာမိဖုရားဆီအဝင္အထြက္မ်ားလာေတာ့မနာလိုမရႈစိမ့္တဲ့ သူတစ္ခိ်ဳ႕က ဘုရင္ဆီကိုဂံုးတိုက္ေလွ်ာက္ထားၾကတယ္။တုိက္ဆိုင္တာလား၊ လုပ္ၾကံတာလား ေတာ့မသိေစတီရဲ့ပံုေတာ္ကအမ်ိဳးသမီးရဲ့ရင္သားနဲ႔တူေနလို႔ဆိုၿပီးပန္းရံ ဆရာႀကီး ကုိဘုရင့္အမ်က္ေတာ္ထြက္ကာကြပ္မ်က္လိုက္ပါတယ္။ ကိုေရႊသီး ကြပ္မ်က္ခံရၿပီး ေနာက္မိဖုရားကိုလည္းမူးမတ္မ်ားက ဘုရင္ႀကီးကုိစည္းရံုးကာ မိဖုရားအက်င့္စာရိတၱမေကာင္းဟူ၍ ဂံုးေခ်ာေလွ်ာက္ထား ၾကျပန္သည္။ ထုိစြပ္စဲြခ်က္ျဖင့္ပင္ မိဖုရားကိုကြပ္မ်က္ရန္ အမိန္႔ေတာ္ ထြက္လာ ျပန္သည္။ မိဖုရားသည္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈ အလ်ဥ္းမရွိဘဲ ရဲဝံ့စြာရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ပါ ေတာ့သည္။ မိဖုရားကသူ႔ဇာတိကန္ဒိုင္းရြာသုိ႔ အေရာက္ပို႔ေပးၿပီးမွ ကြပ္မ်က္ရန္ ေတာင္းပန္ရွာတယ္။ ထုိ႔ေနာက္မိဖုရားေစာမဲၾကည္ကို ကုန္းတစ္တန္၊ ေရတစ္တန္ျဖင့္ မင္းခစားေယာက်္ားမ်ားက ေဝါယာဥ္ျဖင့္ သယ္ယူလာခဲ့ၾကသည္။ မိဖုရားရြာကိုေရာက္တဲ့အခါ ပထမဆံုးသြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္တာက မိဖုရားႀကီး ျမတ္ႏိုးၾကည္ညိုတဲ့ နားေမြးေတာ္ဘုရားပါပဲ။ အဲ့ဒီအနီးမွာ ဆုေတာင္းအဓိ႒ာန္ျပဳၿပီး အားငယ္တြန္႔ဆုတ္ျခင္း၊ စိုးရိမ္ျခင္းအလ်ဥ္းမေတြ႕ၾကရဘဲ ရာဇဝတ္သားမ်ားကုိ ႀကိဳက္သလို စီမံၾကဖို႔ခြင့္ျပဳလိုက္ေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီဘုရားမွတစ္ဆင့္ မိဖုရားႀကီး၏ ပတၱျမားရရွိရာ ေရခ်ိဳးဆိပ္အနီး ကမ္းစပ္နားမွာပဲ မိဖုရားဟာ ဝါးညွပ္ျဖင့္ လည္ပင္းကုိညွပ္ကာ အသတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ မိဖုရားႀကီးအေလာင္းကုိ ဝါးေဖါင္ျဖင့္ ေရေမွ်ာၾကေသာအခါ မိဖုရားႀကီးသစၥာဆိုအဓိ႒ာန္ျပဳခဲ့တဲ့အတိုင္း မိဖုရားႀကီးရဲ့ အေလာင္းဟာ ေရဆန္တက္၍ သူမ၏ျမင့္ျမတ္စင္ၾကယ္မႈကို သက္ေသျပခဲ့တယ္။ အေလာင္းကုိေရထဲကဆယ္ယူၿပီး အဲ့ဒီကမ္းစပ္အနီးမွာ ဂူသြင္းသၿဂၤိဳဟ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီဂူေလးကိုယေန႔တိုင္ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ေဝါယာဥ္ေခၚ(ထန္းစင္)ကိုေတာ့ မိမိတို႔ရြာအနီး မိဖုရားရဲ့ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမ ကန္ဒိုင္းအတြင္းျပင္ရြာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေဟာင္းမွာ ယေန႔တိုင္ေအာင္ သိမ္းထားၾကပါတယ္။ မိဖုရား ငယ္စဥ္အပ်ိဳေပါက္စအရြယ္က သံုးခဲ့ေသာ ေရခပ္တဲ့ ေရအိုးကေလးေတြ၊ အလွဴအတန္းမွာ အသံုးျပဳတဲ့ အဆင္တန္ဆာေတြကိုေတာ့ မိဖရားရဲ့ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ထိန္းသိမ္းထားၾကပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ နန္းသူ၊နန္းသားေတြ လာေရာက္ၿပီး အမွတ္တရေစတီတစ္ဆူကို တည္ထားကာ ေစာမဲၾကည္မိဖုရားအတြက္ ေကာင္းမႈ ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။