Friday, January 30, 2015

သူေဌးျဖစ္နည္းသင္တန္း (အမွတ္ ၃)

မ်က္မွန္ဆိုင္ေတြမွာ ၾကားရတတ္တဲ့စကားတစ္ခုက အေဝးမႈန္လား၊ အနီးမႈန္လား၊ဟူ၍ျဖစ္၏။ တစ္ခိ်ဳ႕က အနီးမႈန္ျဖစ္ၿပီး၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အေဝးမွႈန္ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
ေလာကမွာလည္းထို႔အတူပါပဲ။ အနီးမႈန္လည္း မေကာင္း၊ အေဝးမႈန္လည္း မေကာင္းပါဘူး အနီးေရာ၊ အေဝးပါ အျမင္ရွင္းရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ရွိ ႏိုင္ငံျခားသား အမ်ားစုဟာ အနီးမႈန္ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။ သို႔ေသာ္ အေဝးကိုေတာ့ မမႈန္ၾကပါဘူး။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူတို႔ေတြဟာ ရည္မွန္းခ်က္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပန္းတိုင္ေတြကို ခ်ီတက္ၿပီးရင္း ခ်ီတက္ဆဲျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ မိမိတို႔အေနျဖင့္ မျဖစ္သာအဆံုး အနီးမႈန္ခ်င္ မႈန္ပါေစ။ အေဝးကေတာ့ မမႈန္ၾကဖို႔ အထူးအေရးႀကီးပါတယ္။

မိမိတို႔ စက္ဘီးစီး၊ ဆိုင္ကယ္စီး သင္ခါစက သူငယ္ခ်င္းေတြက သင္ေပးခဲ့တယ္။
အေဝးၾကည့္၊ အနီးကို သိပ္မၾကည့္နဲ႔၊ လဲသြားလိမ္႔မယ္တဲ့။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါတယ္။ အေဝးကိုလွမ္းၾကည့္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းနင္းသြားရံုျဖင့္ စက္ဘီးစီးတတ္ခဲ့ရပါတယ္။
ပစၥဳပၸန္ဆိုတာ မၾကာခင္ကုန္းဆံုးမွာျဖစ္ၿပီး အနာဂတ္နဲ႔ပဲေတြ႕ထိ ဆက္ဆံ ရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ခါက ျမန္မာတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာသာမတူသူတစ္ေယာက္တို႔ ဧရာဝတီတိုင္းရွိ ရခိုင္ရိုးမေတာင္စြယ္၊ေတာင္တန္းမ်ားမွာ လႊဆြဲအလုပ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးၾကပါတယ္။

ႏွစ္အနည္းငယ္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ မိုးထဲေလထဲမွာ မေမာႏုိင္၊မပန္းႏုိင္
ဝမ္းစာေရးအတြက္ လုပ္ကိုင္ဖူးသတဲ့။ အခ်ိန္အတန္ၾကာေတာ့ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကြဲကြာသြားခဲ့ၾကတယ္။ ျမန္မာကေတာ့ ေနာက္တစ္ေတာမွာ လႊဆြဲလုပ္ငန္းကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ ေနခဲ့ပါတယ္။
ႏွစ္အတန္ၾကာၿပီးေနာက္ စုေဆာင္းရရွိထားေသာ ခရီးစရိတ္ေလးနဲ႔ ပုသိမ္ဘက္ဆင္းၿပီး လႊတစ္စင္းဝယ္ရင္း ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ အမွတ္မထင္လူတစ္ဦးက မိမိနာမည္ကိုေခၚၿပီး ႏႈတ္ဆက္လာပါတယ္။ လူမွားေနၿပီ ထင္တယ္လို႔ေျပာေပမဲ့ သူကအခိုင္အမာေျပာေတာ့ အေတာ္စဥ္းစားေနရတယ္။ ကိုယ့္လူရယ္စဥ္းစားမေနပါနဲ႔ က်ေနာ္ကမင္းနဲ႔လႊဆြခဲ့ဘူးပါတယ္။ ယခုပုသိမ္မွာ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ လုပ္ေနပါၿပီ။ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာဆိုၾကၿပီးေနာက္ မိတ္ေဆြရဲ့ သူေဌးျဖစ္လာပံု အဆင့္ဆင့္ကို သိခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာမတူသူမိတ္ေဆြဟာ အနီးမႈန္ ျဖစ္ခဲ့ရေပမဲ႔ အေဝးမႈန္မဟုတ္ပါ။ သူဟာအေျမာ္အျမင္ႀကီးစြာနဲ႔ဘဝတိုးတက္ေရးကို စနစ္တက် စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ လႊဲဆြဲလို႔ ရလာတဲ့အရင္အႏွီးေလးနဲ႔ ကြမ္းယာဆိုင္၊ လဘက္ရည္ဆိုင္၊
စားေသာက္ဆိုင္၊ အေရာင္းအ၀ယ္မ်ိဳးစံုလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔နည္းစနစ္တစ္ခုက customer is the king ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိထားၾကပါတယ္။ မိမိရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို အထူးအေလးထား ဆက္ဆံတတ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတို႔သည္ မေလးႏိုင္ငံသားမ်ားႏွင့္တူပါတယ္။
အိတ္ေဖာင္းလာရင္ စိတ္ေျပာင္းသြားတတ္ပါတယ္။

ယေန႔တို႔ျမန္မာမ်ားဟာ ေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ အေဝးလည္းမမႈန္ၾကေစနဲ႔ ၊အနီးလည္း မမႈန္ၾကေစနဲ႔လို႔ သတိေပးၾကရပါမည္။ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းကို တစ္သက္လံုးႀကိဳးစား ေဆာင္ရြက္ေနရံုနဲ႔ မလံုေလာက္ေတာ့ပါ။
အေျခခံ Foundation အုတ္ျမစ္ကေလးေတြ ေတာင့္တင္းခိုင္မာေအာင္ လုပ္ရပါလိမ့္မည္။ တို႔ဗုဒၶဘာသာဝင္ တို႔ျမန္မာမ်ားဟာ Unity, Well Organized ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး ဘ၀နဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ၊လက္တြဲကူညီၾကဖို႔လည္းလိုအပ္ပါတယ္။ စီးပြါးေရးကို ဦးစားေပး စုေဆာင္းၾကဖို႔လည္း အခ်ိန္က် ေရာက္ေနပါၿပီ။ အရင္းအႏွီး၊နည္းပညာ ႏွင့္ အသိပညာရွိၾကရပါမည္။

ကုိယ့္ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္း အခ်ိန္မီ မကူညီၾကရင္ ကိုယ့္ညီမေလးေတြ၊ တူမေလးေတြ ၊ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ေတြ မေကာင္းတဲ့လုိင္္း၊ မေကာင္းတဲ့ေနရာေတြ ေရာက္သြားတဲ့
အခါက်မွ သနားသလို၊ မခံမရပ္ႏုိင္သလိုျဖစ္ၾကရမွာမို႔ ယေန႔ကပင္ စတင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္သင့္ပါတယ္။
“အရာရာမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာ ဘယ္ခါမွမရိုင္း”။ ကိုယ္ဟာ သူ႔ေနရာမွာေနၾကည့္ၿပီး ခံစားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။
ဥပမာ - စကၤာပူ၊ မေလးရွားေရာက္တဲ့ ျမန္မာတစ္ဦး အလုပ္အကိုင္လည္း မရႏုိင္ေသး။ အဲဒီကိုထြက္လာဖို႔အတြက္ ရင္းႏွီးခဲ့ရတာက အရင္းအႏွီးကမေသးပါ။ အဝင္ဗီဇာ တစ္လအတြင္း အလုပ္မရႏုိင္ေသး၊ Online-Visa သက္တမ္းတိုးတဲ႔အခါ Reject ထိတယ္ဆိုပါေတာ့။ သူဟာဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလ က်ေတာ့ ဝင္တစ္လ၊ တိုးတစ္လ အတြင္းမွာ အလုပ္ေတာ့ခ်ိတ္မိပါရဲ႕။S-pass၊EP approve မျဖစ္ႏိုင္ေသး၊ ရက္အနည္းငယ္လိုေနတယ္။
မိမိႏုိင္ငံျပန္သြားရရင္ ေနာက္ထပ္အကုန္အက် ဘယ္ေလာက္မ်ားသြားမလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ သိႏုိင္ပါ တယ္။ အဲဒီလို လိုအပ္တဲ့ Assistants ေလးေတြ လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္း အသိုင္းအဝိုင္းကို ေလးစားသင့္ပါတယ္။ ယခုအခါ ျမန္မာတို႔ Community ေတြလည္း ႀကီးထြားလာတာနဲ႔အမွ် အကူအညီေပးႏုိင္တဲ့ အေထာက္အကူျပဳ အဖြဲ႕အစည္းေတြလည္း လိုအပ္လာပါတယ္။

ျမန္မာေတြလုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတာက အလုပ္သမားေတြဆီက အလွဴ ေငြမ်ား ေကာက္ခံတာေတြ၊ ရသမွ်လည္းစုေဆာင္းၿပီး ကိုယ့္နဲ႔သဟဇာတက်တဲ႔ ေနရာေတြ ေထာက္ပံ့တာေတြ လုပ္ေလ့ရွိ ၾကပါတယ္။ ဒီမွာ အလုပ္အကိုင္အဆင္မေျပတဲ့ သားပ်ိဳ၊ သမီးပ်ိဳမ်ားကို ဘဝအေျခက်ဖို႔ ့ အကူအညီေပးတာ ေတြလုပ္ေပးၾကဖို႔လည္း မေမ့သင့္ေပ။
ေလာကႀကီးမွာ စာေပဆိုတာ အရေကာက္တတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ဘဝဆိုတာလည္း ေနတတ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ တိပိဋကဆရာေတာ္တစ္ပါး
မိန္႔ေတာ္မူဖူးပါတယ္။ ပိဋကတ္ဆိုတာ အထူးက်ယ္ျပန္႕လြန္းေတာ့
အမ်ားစုဟာ မႏွံ႕စပ္ႏိုင္ပါ။ တစ္ပိုင္း တစ္စ ဒါနအေၾကာင္းေလးဖတ္မိၿပီးျမတ္စြာဘုရားဟာ ကိုယ္တိုင္ဒါနျပဳခဲ့ၿပီး။ သူမ်ား ကိုလည္းဒါနျပဳဖို႔ တိုက္တြန္းသြားခဲ့တယ္လို႔
ယူဆမိတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဒို႔ လည္း ဒါနျပဳမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ မွတ္ယူၾကပါတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕က သီလအေၾကာင္း ဖတ္ၿပီးေတာ့ သီလဟာ အဓိကပါပဲ။
သီလေဆာက္တည္ရင္ အကုန္ၿပီးတာပါပဲလို႔ မွတ္ထင္ကာ သီလအေၾကာင္း ေဟာေျပာက်င့္ၾကံေန ေတာ့တယ္။
တစ္ခိ်ဳ႕တစ္ေလ က်ျပန္ေတာ့ ဝိပႆနာမလုပ္ရင္ ဘဝမွာ အလကားပါလား။

ဒါေၾကာင့္ ဝိပႆနာ ပဲလုပ္ေတာ့မယ္။သူမ်ားကိုလည္း ဝိပႆနာေဟာမွျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ မွတ္ယူၾက ျပန္တယ္။ဘုရားလက္ထက္ေတာ ္ကလည္းလူတိုင္း၀ိပႆနာ လုပ္ျဖစ္ၾက လိမ့္မယ္မထင္ပါဘူး။
အသင့္ေတာ္ဆံုးနဲ႔ ေလာကမွာေရာ၊ ဓမၼဘက္မွာပါ ေအာက္က်ေနာက္က် မျဖစ္ေလာက္တဲ့ သီအိုရီကေတာ့ပထမအရြယ္မွာပညာေကာင္းေကာင္းရေအာင္သင္ယူပါ။
ဒုတ္ိယ အရြယ္မွာပစၥည္း ဥစၥာစုေဆာင္းပါ။

တတိယ အရြယ္မွာ ေကာင္းမႈနဲ႔ ၀ိပႆ နာတရားအာထုတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
သက္တမ္းေစ့မေနရသူအတြက္က ျခြင္းခ်က္ပဲဆိုပါေတာ့။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏တရားေတာ္မ်ားသည္ ဧရာမေဆးဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္နဲ႔ တင္စားလိုက္လွ်င္ မမွားႏုိင္ပါ။ ေဆးဆိုင္ဆိုေတာ့ ေဆးမ်ိဳးစံုရွိပါတယ္။ အနာနဲ႔ေရာဂါကိုက္ေအာင္ ခ်င့္ခ်ိန္ေရြးၿပီး ဝယ္ရပါတယ္။ ေရာဂါတိုင္းကို မ်က္စဥ္းေဆးနဲ႔မကုသႏုိင္ပါ။ တစ္ခါက ကပြဲတစ္ခုမွာ လူရႊင္ေတာ္တစ္ဦးက ဆရာဝန္အျဖစ္နဲ႔ေဆးခန္းဖြင့္ၿပီး ေဆးမ်ိဳးစံုေတာ့ တင္မထားပါ။ သူ႔မွာေဆးတစ္မ်ိဳး ပဲရွိပါတယ္။ အဲဒါကဘာေဆးလည္းဆိုေတာ့ မ်က္စဥ္းေဆးပုလင္းပါ။ မၾကာခင္ လူနာ တစ္ဦးေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ဆရာဝန္ကေမးတယ္ ဘာေရာဂါ ျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ ခလုတ္တိုက္လို႔ ေျခသည္းကြာသြားတာပါ။ အနာကို ေဆးရည္လိမ္းၿပီး ပတ္တီးစည္းခ်င္တယ္ေျပာေပမဲ့ ဆရာ၀န္က အိပ္ရာမွာ လွဲခိုင္းၿပီးမ်က္စိကို မ်က္စဥ္းခပ္ေပးတယ္။ လူနာကေျပာေပမဲ့ ဆရာဝန္က ဘာမွလုပ္မေပးေတာ့ဘဲ ျပန္ခိုင္းပါေတာ့တယ္။

အဲ့ဒီဆရာဝန္ေျပာလုိက္တာ ကေတာ့ျဖင့္ လူနာဟာ မ်က္စိမေကာင္းလို႔ျဖစ္ရတာတဲ့။ ေခါင္းကိုက္သူ လူနာလာ ေတာ့လဲ မ်က္စဥ္းေဆးခပ္ေပးတယ္။ ဗိုက္နာသူလာရင္လည္း မ်က္စဥ္းေဆး ခပ္ေပးတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားက တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဘဝသံသရာမွာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ က်င္လည္တတ္ေအာင္လည္း ေဟာထားတာေတြ ေတြ႕ရတတ္ ပါတယ္။
မဟာကရုဏာရွင္ ျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ သတၱဝါေတြကို ခ်မ္းသာ ေစခ်င္တာ အမွန္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက .. “ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတို႔ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႕ အတြက္….
(၁) အတၳိသုခ - ပိုင္ဆိုင္မူေတြ ရွိသင့္တာေတြရွိေအာင္ႀကိဳးစားရမယ္။
(၂) ေဘာဂသုခ - သံုးေဆာင္ခံစားေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ရမယ္။
(၃) အာနဏ်သုခ- အေၾကြးအၿမီေတြကင္းေအာင္ျမန္ျမန္ဆပ္ၿပီး စိတ္ေအး လက္ ေအး ေနႏိုင္ေအာင္လုပ္ရမယ္။
(၄) အနဝဇၨသုခ - ဘယ္ေနရာမွာမဆို ဘယ္သူနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျပစ္ကင္းၿပီး ခ်စ္ခ်စ္ ခင္ခင္ သဟဇာတက်ေအာင္ ေနတတ္ရမည္။” ဟုမိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။
(ဆက္ရန္)

Wednesday, January 28, 2015

သူေဌးျဖစ္နည္းသင္တန္း (အမွတ္ ၂)




တရုတ္လိုရွာ၊ ကုလားလိုစု၊ ဗမာမသံုးနဲ႔၊ ရခိုင္လို မျဖဳန္းနဲ႔။
ေမာင္ေတာေဒသကို ေရာက္လာခဲ့ေသာ ဘာသာမတူသည့္
မိသားစုသည္ မိမိပိုင္ဆိုင္ေသာ လယ္ေျမ၌ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးေနေတာ့သည္။

သူတို႔သည္ ေကာက္လွ်င္စပါး သို႔မဟုတ္ ေကာက္လတ္စပါးကိုသာ
ဦးစားေပးစိုက္ၾကသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေကာက္လွ်င္ သို႔မဟုတ္ ေကာက္လတ္စပါးတို႔သည္ သက္တမ္းတို၍ ရာသီမကုန္ခင္ ေနာက္တစ္သီးစိုက္ပ်ိဳးႏိုင္ေသး၍ျဖစ္သည္။
ထိုမိသားစုသည္ သီးလာေသာစပါးကိ္ု မုန္႔ဆန္းေထာင္းကာ
တဖက္ႏိုင္ငံကို တင္ပို႔ေရာင္းခ်သည္။

Export မုန္႔ဆန္းေပ့ါ။ေႏြေရာက္လာျပန္ ေတာ့လည္း အက္စပို႔စပါးအျဖစ္
တဖက္ႏိုင္ငံကို တင္ပို႔ေရာင္းခ်ျပန္သည္။ ေျမႀကီးမွ ေရႊသီးေတြ
သီးေနေလေတာ့သည္။
စပါးသိမ္းၿပီးျပန္ေတာ့ ေဆာင္းသီးႏွံ အျဖစ္စိုက္ျပန္သည္။
ေဆာင္းသီးႏွံစိုက္ပ်ိဳးရန္ လယ္ခြက္၏ ေထာင့္တစ္ေနရာ၌
ႏွစ္ေပ ပတ္္လည္ခန္႔ ေရတြင္းတစ္တြင္းတူးပါသည္။
အနက္ ၅ ေပပင္ တူးစရာမလိုဘဲ ေရကိုလိုသေလာက္ရရွိႏိုင္သည္။ထိုေရကို လယ္ကြက္ထဲ ေလာင္းထည့္ၿပီး အညာေရက်ေအာင္ထိ စိုက္ပ်ိဳးျပန္သည္။
ေႏြဦးရာသီ၌ ဖရဲသီး၊ သခြားသီး၊ ၾကက္သြန္၊ ငရုတ္၊ မံုညင္း စသည္တို႔ကို နတ္သိၾကားဖန္ဆင္းသည့္အလား စိုက္သမွ် အလြယ္တကူျဖစ္ထြန္းေနေလသည္။

ထိုနည္းျဖင့္ မိုးမက်မခ်င္း ဘာသာမတူသူ မိသားစု၏
လယ္ကြင္းကေလးသည္ ျဖူ နီ ျပာ ၀ါ အသီးအႏွံမ်ိဳးစံုျဖင့္
လွပေ၀ဆာေနေလေတာ့သည္။

တဖက္၌ဘာသာမတူမိသားစုသည္ ရသမွ် စီးပြားဥစၥာ
ေရႊ ေငြ ရတနာမ်ားကိုစုေဆာင္းေနေပသည္။
ရခိုင္လူမ်ိဳးမ်ားသည္ ဘုရားပြဲ၊ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲမ်ား၊ ဇာတ္ပြဲ အၿငိမ့္ပြဲမ်ား ၊
ရာသီပြဲေတာ္မ်ား က်င္ပြဲမ်ား က်င္းပလွ်က္ရွိရာ ဘာသာမတူသူမ်ားက
ေဈးပြဲေတာ္က်င္းကာ စီးပါြးျဖစ္ၾကျပန္သည္။
ဘာသာမတူမိသားစုမ်ားက ရခိုင္တို႔၏ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈတို႔
အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
သူတို႔သည္သားသမီးတို႔ကို အစိုးရ ေက်ာင္းမထားေပ၊
ဘာသာေရးေက်ာင္းကို ပို႔ကာ အာရဗီစာ သင္ယူၾကသည္။
ပညာဒါနပင္ျဖစ္သည္။ သမီးေတြကိုလည္း အရြယ္ေရာက္ခါစ၌ပင္
ေမာင္းထုကာ အိမ္တြင္း၌ေနေစေတာ့သည္။သူတို႔သမီးမ်ားသည္
ခိုးရာလိုက္ေျပးသည့္ အစဥ္အလာမရွိေပ။ တစ္ႏွစ္တြင္ ၃၆၄ ရက္ကိုေငြစု၍ တစ္ႀကိမ္သာ ေငြအကုန္ခံေပသည္။၄င္းကိုဧည့္ေန႔ဟုေခၚပါသည္။

ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့မ်ားကိုလည္း သားသမီးႏွင့္ဇနီးရွိသေလာက္ ခြဲတမ္းရရွိၾကေသးသည္။ ေနာင္တခ်ိန္တြင္ မိမိတို႔ စုေဆာင္းထားေသာေရႊေငြ
ရတနာမ်ားျဖင့္ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႔ေတာ္အလယ္ မဂိုလမ္း ေခၚ
ရႊဘံုသာလမ္း၌တိုက္ခန္း၀ယ္ကာ အေျခခ်လိုက္ေတာ့သည္။ အသင့္အတင့္သာ တတ္ႏိုင္သူမ်ားက ကန္ေတာ္ကေလးႏွင့္တာေမြ မအူကုန္းတို႔၌ အိမ္၀ယ္ယူကာ အေျခခ်လိုက္ပါသည္။
တစ္ခ်ိန္က ဗိုလ္တစ္ေထာင္၊သိမ္ျဖဴ လမ္းမေပၚရွိ မဂၤလာရာမေက်ာင္းတိုက္၊ ပညာရာမိကေက်ာင္းတိုက္ႀကီးမ်ားအနီး၌ ျမန္မာမ်ားေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။
ရဟန္းသံဃာမ်ား ဆြမ္းခံၾကြေလ့ရွိခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာတို႔သည္ အိမ္ရာေျမေဈးတက္လာေသာအခါ ဘာသာမတူသူတို႔ကို ေရာင္းခ်ကို ေတာင္ဥကၠလာႏွင့္ေျမာက္
ဥကၠလာတို႔ကို ေရႊ႔လိုက္သည္။
ေရာက္ခါစတုန္းက ေပ ၄၀ ×၆၀ အက်ယ္အ၀န္းရွိၾကသည္။
ေနာက္ပိုင္း၌ သားသမီးမ်ားကို မွ်ေ၀ေပးလိုက ေပ ၂၀ ကိုျဖတ္ေရာင္းလိုက္သည္။
တစ္ခ်ိဳ ႔က သားသမီးကို ႏိုင္ငံျခားကို ပို႔ရန္ ေပ ၂၀ ကိုျဖတ္ၿပီးေရာင္းတတ္ၾကသည္။ တစ္ခ်ဳိ႔က ေနာက္ပိုင္း၌ ၁၀ ေပကိုျဖတ္ေရာင္းျပန္သည္။
၁၀ ေပကို ျဖတ္ေရာင္း၍ မရေသာအခါ ေတာင္ဒဂံုႏွင့္ေျမာက္ဒဂံုဘက္ကို ေျပာင္းေရႊ ႔လိုက္သည္။
တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ေတာင္ဒဂံုမွအိမ္ကို ေရာင္းခ်ကာ
သံလ်င္ရွိ သဘာ၀ဓမၼရိပ္သာဆရာေတာ္၏ ရိပ္သာ၌
အၿပီးတိုင္ ေနရာယူလိုက္ေတာ့သည္။
(ဆက္ရန္)

သူေဌးျဖစ္နည္းသင္တန္း (အမွတ္ ၁)


လူအမ်ားစုသည္ သူေဌးသူၾကြယ္ျဖစ္ခ်င္ၾကေပသည္၊
သူေဌးျဖစ္ခ်င္လွ်င္ သူေဌးျဖစ္နည္း သင္တန္းတက္ေရာက္ရပါသည္။
သင္တန္းမတက္ဘူးသူသည္ ဓမၼကထိကသင္တန္း မတက္ခဲ့ရေသာ ရဟန္းေတာ္ကဲ့သို႔
အလွဴအတန္း ပြဲလန္းသဘင္တို႔၌ တရားမေဟာတတ္၍ အခက္ႀကံဳရတတ္သကဲ့
လူဘ၀အလယ္၌ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ အသက္ေမြးေနရတတ္ပါသည္။
ဒါေၾကာင့္ သူေဌးျဖစ္ခ်င္သူသည္ သူေဌးျဖစ္နည္း
သင္တန္း တက္ကိုတက္ရမည္သာျဖစ္သည္။

သူေဌးျဖစ္နည္းသင္တန္းကို ေဟာေျပာမည့္ ဆရာသည္ တရုတ္ကုလားမ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္၀င္ထြက္သြားလာခဲ့ခြင့္ရရွိခဲ့သူျဖစ္၍ ယံုၾကည္စိတ္ခ် စြာ
လိုက္နာဖို႔လိုအပ္ပါသည္။
ထိုအခါ အသင္သည္သူေဌးျဖစ္ရန္ အလားအလာရွိသူျဖစ္လာမည္။
သူေဌးျဖစ္လိုသူသည္ ကံေကာင္းရန္သိပ္မလိုအပ္ပါ။
ကံေကာင္းသူျဖစ္ခဲ့ပါမူ ပို၍လြယ္ကူပါမည္။
၀င္ေငြမ်ား၍ ထြက္ေငြနည္းရပါမည္။
၀င္ေငြရရန္ အေသးအမႊားအလုပ္ကေလးမွစ၍ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္ရပါမည္။
နည္းသည္မ်ားသည္ ပဓာနမဟုတ္ေပ။
၀င္ေငြျဖစ္ဖို႔သာ အဓိကျဖစ္သည္။
ေရွးဦးစြာ မိမိ၏တစ္လတာ ကုန္ေငြကို တြက္ခ်က္ၾကည့္ပါ။
ၿပီးရင္ ဝင္ေငြကို အပိုရွာတတ္ရပါမည္။
ဥပမာ တစ္လလွ်င္ မိသားစုစားေရး ၊၀တ္ေရး၊ ေနေရး၊ စီးေရး အတြက္ကုန္ေငြ က်ပ္ ၃ သိန္းခန္႔ရွိသည္ဆိုပါစို႔၊သင္၏၀င္ေငြသည္ သံုးသိန္းထက္ မ်ားျပားေသာ ၀င္ေငြရွိရပါမည္။
ႏွစ္ဖက္ေသာမိဘေဆြမ်ိဳးကိုလည္း လိုအပ္သေလာက္သာ ေထာက္ပံ႔ရပါမည္။
မ်ားမ်ားေထာက္ပံ့လွ်င္ အသံုးအစြဲႀကီးလာတတ္ပါသည္။
တစ္လကုန္၍ ပိုလွ်ံေသာေငြကို အတိုးရေသာ လုပ္ငန္းမ်ား၊ အာမခံရွိေသာ ရွယ္ယာမ်ား၌ ရင္းႏွီးျမႈပ္ႏွံတတ္ရပါမည္။
ေစ်းကို သြားမည္ဆိုလွ်င္ အိမ္မွာရွိစဥ္ကပင္ တကယ္လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို
စာရင္ျပဳ စုၿပီးမွ ေစ်းကိုသြားရပါမည္။
ေတြ႔ရာျမင္ရာ ေလွ်ာက္မ၀ယ္ မိေအာင္သတ္ိျပဳပါ။
က်ပ္ တစ္ေသာင္းသံုးမည္ဟု စိတ္ကူးေသာအခါ တစ္ေထာင္ခန္႔ ဖယ္ထားလိုက္ပါ။ အိမ္ကို ေရာက္ေသာအခါ လံုၿခံဳေသာစုဗူး၌ စုေဆာင္းပါ။
ထိုကဲ့သို႔ထြက္ေငြကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးရပါလိမ့္မည္။
ေမာင္ေတာကို ေရာက္လာေသာ ဘာသာမတူသူမိသားစု တစ္စုႀကီးပြားတိုးတက္ေအာင္လုပ္နည္း
ကိုတင္ျပလိုပါသည္။
ထိုဘာသာမတူသူသည္ တဖက္ႏိုင္ငံမွ ဝင္လာခဲ႔စဥ္ မွတ္ပံုတင္ကို ေတာင္းသည့္ေစ်းျဖင့္ ေပးကာ၀ယ္လာခဲ့သည္။
(သူသည္ဘဝမဆံုးခင္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္မဂို
လမ္း ေခၚေရႊဘံုသာလမ္း၌
အေျခခ်မည္ျဖစ္သည္။)
ေမာင္ေတာေဒသဟူသည္ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေဒသကဲ့သို႔ အထူးေျမၾသဇာေကာင္းသည္။
ရခိုင္မ်ားဆီက လယ္ေျမကို ေတာင္းသည့္ေစ်းထက္ အပိုေပး၀ယ္ယူလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ အိမ္သူသက္ထားကို ခေလးမ်ားႏွင့္ အိမ္၌ေနေစကာ ခင္ပြန္းသည္ တစ္ေယာက္တည္း မိုးထဲေလထဲမွာ တစ္ေနကုန္ထြန္ယက္ စိုက္ပ်ိဳးသည္။ ဗိုက္ဆာလွ်င္အနားမယူဘဲ ခါးမွာခ်ိတ္ဆြဲယူလာေသာ ထမင္းထုပ္ကို လယ္ထြန္ယင္း စားသည္။ လယ္ကြင္းထဲမွ ေရကိုေသာက္သည္။
ၿပီးလွ်င္ ခင္ပြန္းသည္ကိုယ္တိုင္ ေကာက္စိုက္သည္။

Tuesday, January 27, 2015

အသဲကဲြေတာင္ထိပ္ေပၚက သူရဲေကာင္းပုံျပင္


အသဲကဲြေတာင္ထိပ္ေပၚက သူရဲေကာင္းပုံျပင္ 
   တရုပ္ျပည္တေနရာမွာ အသဲကြဲေတာင္ထိပ္လို႔ေခၚတဲ့ ေတာင္တန္းတစ္တခုရွိပါတယ္။
အဲ့ဒီေတာင္တန္းရဲ့ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ေတာင္တန္းႀကီးဟာဆိုရင္ ေတာင္ထိပ္ကေန ေအာက္ေျခေရာက္တဲ့အထိ ဓါးနဲ႔ခြဲထားသလို ႏွစ္ျခမ္းကြဲေနပါတယ္။
အဲဒီလို ပိုင္းျခားထားတဲ့ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းဟာ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ (၁ဝ)မီတာေလာက္ ေဝးပါတယ္။
ကြဲကြာေနတဲ့ ေအာက္ေျခေနရာမွာေတာ့ အင္မတန္မွေရစီးတန္တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းက ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာင္တန္းေပၚမွာေတာ့ ေတာင္ဆိတ္ေတြ က်က္စား ေနထိုင္ၾကတဲ့ေနရာေလးျဖစ္ပါတယ္။
ေတာင္ဆိတ္မ်ားဟာ ရိုးရုိးေတာင္ဆိတ္ထက္ အေကာင္အားျဖင့္ ႀကီးမာၿပီး အထီးေရာ အမပါ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ ဦးဂ်ိဳပါ ရွိၾကပါတယ္။
အထူးျခားဆုံးကေတာ့ ခုန္တဲ့ေနရာမွာ အင္မတန္ေတာ္တဲ့ သတၱဝါ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔ေတြဟာ (၆)မီတာထိေအာင္ ခုန္ႏိုင္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး သူခုန္လို႔ က်တဲ့ေနရာမွာ ေျခစုံရပ္ဖို႔မလိုပဲ ခြာတစ္ခ်က္ခ်ဖို႔ရတာနဲ႔ မနားပဲ ဆက္တိုက္ခုန္ႏိုင္စြမ္းလည္း
ရွိပါတယ္။
ရွားပါးၿပီး ေဆးဖက္ဝင္တဲ့ သတၱဝါမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း မုဆိုးလုပ္သူမ်ားဟာ ခက္ခက္ခဲခဲရွာေဖြ ဖမ္းဆီး
ရပါတယ္။
ေတာင္ေစာင္းေတာင္ထိပ္မ်ားမွာသာ က်က္စားေလ့ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း ဖမ္းဆီးဖို႔ကိုမဆိုထားနဲ႔ ေတြ႔ရဖို႔
ေတာင္အင္မတန္မွ ခက္ခဲလွပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုဆိုးတစ္ေယာက္ပါ။
ဒါေၾကာင့္ ခုလိုရွားပါတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ကိုပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးႏိုင္ဖို႔ရန္ အသဲကြဲေတာင္ၾကားကို သြားခဲ့ပါတယ္။
ခက္ခဲစြာနဲ႔ ေတာင္ဆိတ္ေတြရွိရာအသဲကြဲေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္တက္လာခဲ့ပါတယ္။
ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေတာင္စြန္းတစ္ေနရာမွာ စုေဝးေနတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ေတြကို ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ဟာ ေတာင္ဆိတ္ေတြ ထြက္ေပါက္ေနရာေတြ အားလုံကို ပိတ္ဆိုးထားလိုက္ပါတယ္။ ထြက္ေပါက္ဆိုလို႔ ထက္ခ်မ္းကြဲေနတဲ့ ေတာင္တစ္ဖက္ကမ္း သာလွ်င္ရွိပါေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာင္ဆိတ္ေတြဟာ သူတို႔အသက္အႏၲရယ္ကို ေၾကာက္လန္႔ေနတာေၾကာင့္ ပ်ာယာခက္ေနပါတယ္။ သူတို႔လြတ္ေျမာက္ဖို႔ဆိုတာ တစ္ဖက္ကမ္းျခားေနတဲ့ ေတာင္ေစာင္းတစ္ဖက္တည္းသာလွ်င္ ရွိပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ပစ္ကြင္းထဲေရာက္ေနတဲ့သားေကာင္ကို စိတ္ႀကိဳက္ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးဖို႔ရန္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာပဲ အ
သက္အႏၱရယ္ကိုေၾကာက္ေနတဲ့ ေတာင္ဆိတ္တစ္ေကာင္ဟာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိရာကို တစ္ရွိန္ထိုးေျပး
ထြက္ဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေသနတ္ေအာက္မွာပဲ အသက္စေတးလိုက္ရပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေကာင္က ေၾကာက္လန္႔စြာနဲ႔ တစ္ဖက္ကမ္းပါးကိုႀကိဳးစားၿပီးခုန္ကူးေပမဲ့ လိုရာခရီးကိုမေရာက္ပဲ ေတာင္
ၾကားကို ျဖတ္စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းထဲကို က်ေရာက္ေသဆုံးသြားရပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေသနတ္ကို ေနာက္ထပ္အသုံးမျပဳမိေအာင္ ဂရုစိုက္ေနရပါေတာ့တယ္။
ေသနတ္သံေၾကာင့္လည္းေတာင္ဆိတ္ေတြဟာပိုၿပီးပ်ာယာခတ္ေနပါေတာ့တယ္။
ေၾကာက္လန္႔စိတ္နဲ႔ ေတာင္တစ္ဖက္ကမ္းကိုသာခုန္ကူးမယ္ဆိုရင္ စမ္းေခ်ာင္းထဲေမွ်ာပါၿပီး ဆုံးရႈံးကုန္မွာကို ကၽြန္
ေတာ္တို႔ မလိုလားပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲထဲမွ တစ္ဖြဲကို ေတာင္ေျခကို ျပန္ဆင္းခိုင္းၿပီး စမ္းေခ်ာင္းတစ္ေနရာမွာ စမ္းေခ်ာင္းထဲ
 ေသဆုံးေမ်ာပါလာတဲ့ အေကာင္ေတြကို ဆည္ယူႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ၾကပါတယ္။
သူတို႔အဆင္သင့္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ အခ်က္ေပးလိုက္ဖို႔နဲ႔ သူတို႔အခ်က္ေပးခ်ိန္က်မွ စတင္ပစ္ခတ္ၾကဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကပါတယ္။
ေတာင္ေျခကို ျပန္ဆင္းသြားတဲ့ အဖြဲ႕ရဲ့ အခ်က္ေပးသံကို ေစာင့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ဟာ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အျဖစ္ တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ပ်ာယာခက္ေနတဲ့ မ်ားစြာေသာ ေတာင္ဆိတ္ေတြထဲမွာ တည္ျငိမ္စြာနဲ႔ရပ္ေနတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ပါလို႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေဘးနားမွာရွိေနတဲ့ အေဖာ္က "ဆရာ ဟိုမွာၾကည့္ပါအုံး"..။
တစ္ျခားေကာင္ေတြနဲ႔မတူပဲ ဟိုတစ္ဖက္ကမ္းကိုတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ႀကီးတစ္ေကာင္
က ထူးျခားလွခ်ည္လားလို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒါဟာ ေတာင္ ဆိတ္ေတြရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မွန္းသိလိုက္ပါၿပီ။
 မၾကာခင္မွာပဲ အဲ့ဒီေတာင္ဆိတ္က တစ္ခ်က္ေအာ္ လိုက္ တယ္ ဆိုရင္ပဲခုနက ေယာက္ယက္ခက္ေနတဲ့ ေတာင္
ဆိတ္ေတြဟာ ၿငိမ္သက္သြားပါေတာ့တယ္။
ေတာင္ဆိတ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟာ ေတာင္ဆိတ္ေတြရဲ့ အလယ္မွာ ဝင္ရပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ အသံတစ္ခ်က္ ထပ္ေပး လိုက္ခ်ိန္ မွာေတာ့ သူတို႔တစ္ေတြဟာ အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႕ကြဲထြက္သြားတာကို ထူးဆန္းစြာေတြ႕ လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒီထက္အံၾသဖုိ႔ ေကာင္းတာက တစ္ဖက္က အဖြဲဟာ အသက္ႀကီးတဲ့မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း အုပ္စုနဲ႔ တစ္ဖက္ မွာေတာ့ အသက္ငယ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ အုပ္စု ျဖစ္ေနတာကိုပါ။

ေနာက္ေတာ့ ေတာင္ဆိတ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟာ အသက္ငယ္တဲ့ အဖြဲ႔ထဲကအေကာင္ႏွစ္ေကာင္ကို စိုက္ႀကည့္လိုက္
ေတာ့ အဲ့ဒီမ်ိဳးဆက္သစ္ျဖစ္တဲ့အေကာင္ႏွစ္ေကာင္ဟာ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့အုပ္စုဆီ သြားေရာက္ ပူးေပါင္းလိုက္
ပါတယ္။
သေသခ်ာခ်ာ ႀကည့္လိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီႏွစ္ေကာင္ တစ္ဖက္အုပ္စုကို ေရာက္ သြားေတာ့မွ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ဟာ အေကာင္အရည္အတြက္ တူညီသြားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့မွ အုပ္စုႏွစ္စုဟာ တစ္ဖက္ကမ္းကို မ်က္ႏွာမူလွ်က္ ခုန္ကူးဖို႔ အသင္ျ့ဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

ေခါင္းေဆာင္ဆိတ္မွ အခ်က္ေပးေအာ္လိုက္သံစတယ္ ဆိုရင္ပဲ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းဖက္မွ တစ္ေကာင္နဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္
ဖက္မွ တစ္ေကာင္တြဲၿပီး တရွိန္ထိုးအား စိုက္ခုန္ပါ ေတာ့တယ္ဗ်ာ။
လွ်င္ျမန္တဲ့မ်ိဳးဆက္သစ္က ခုန္ၿပီးလို႔ စကၠန္႔ပိုင္းမွ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းခုန္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက တစ္ေကာင္တည္း ခုန္မခ်ရဲလို႔ ႏွစ္ေကာင္စီတြဲ ခုန္ဆင္းၾကတယ္လို႔ ထင္မိခဲ့တာပါ။
ျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေလးကေတာ့ ပထမမ်ိဳးဆက္သစ္အေကာင္ေလးခုန္လို႔ အရွိန္ကုန္ၿပီးျပန္အက်မွာ ေနာက္က
ဆက္တိုက္ခုန္လိုက္လာတဲ့ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းဆိတ္ႀကီးက မ်ိဳးဆက္သစ္ရဲ့ေနာက္ေျခအစုံကို သူ႔ရဲ့ဦးေခါင္းနဲ႔ ခံေပး
လိုက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆိတ္ငယ္ေလးဟာ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းရဲ့ ဦးေခါင္းကိုေျခစုံကန္ အားၿပဳၿပီး ထပ္ခုန္
လိုက္ေတာ့ သူလိုရာ တစ္ဖက္ကမ္းဆို႔တဲ့ ေနရာသစ္ေလးကိုေရာက္လို႔ သြားပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။
မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆိတ္ေလးဟာ သူလိုရာ ခရီးေရာက္သြားလို႔ ဝမ္းသာတဲ့ အသံနဲ႔ ေအာင္ၿပီလို႔ ဟစ္ေအာ္ လိုက္ခ်ိန္မွာ
ေတာ့ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့ဆိတ္ႀကီးကေတာ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းထဲကို က်ဆင္းလို႔ ေသပြဲဝင္သြားပါေတာ့
တယ္။
မ်ိဳးဆက္သစ္နဲ႔ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းတြဲတြဲၿပီး ခုန္လိုက္တုိင္းခုန္လိုက္တုိင္းမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြေနရာသစ္ရဖို႔အတြက္ လိုရာပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းဆိတ္ေတြမွာ သူတို႔ဦးေခါင္းကိုလမ္းသဖြယ္အနင္းခံ အကန္ခံရင္း တစ္
ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ မရဏစမ္းေခ်ာင္းထဲ အသက္ေတြကို ေပးဆက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္စမ္းေခ်ာင္းမွာ အေပၚကေနပစ္ခ်လို႔ က်လာမဲ့ဆိတ္ေတြကို ဆည္ယူဖို႔သြားေစာင့္တဲ့အဖြဲ႔က စတင္
ပစ္ခက္ဖုိ႔ရန္ အခ်က္ေပးလုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီဖက္ကမ္းမွာ ေတာင္ဆိတ္ဆိုလို႔ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ေတာင္ဆိတ္ႀကီး
တစ္ေကာင္တည္းသာ က်န္ရစ္ေနပါေတာတယ္။

 ကၽြန္ေတာ္တို႔ အံၾသလို႔မွ မဆုံးခင္ ေတာင္ဆိတ္ႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စိုက္ႀကည့္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို တစ္
လွမ္းခ်င္း လွမ္းလို႔ လာေနခဲ့ပါတယ္။
သူမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ လိုရာပန္းတိုင္ကို ေရာက္သြားလို႔ပဲလား သူနဲ႔တန္းသူ႔မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းေတြ က်ဆုံးသြားလို႔လား
ဆိုတာေတာ့ မသိပါ။
သူဟာ သူ႔သက္ကို အေလးမထားေတာ့ပါ။
သူ႔အတြက္ ေသျခင္းနဲ႔ ရွင္ျခင္းဆိုတာ သူနဲ႔ မဆိုင္ေတာ့သလိုပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ ျမင္လိုက္ရတဲ့ သူမ်က္လုံးေတြနဲ႔ သူသ႑န္မွာေတာ့ ရဲဝ့ံတဲ့ အားမာန္ေတြ အျပည့္နဲ႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေသနတ္ခလုတ္ကို ဆြဲဖို႔အင္အား မရွိ႕ေတာ့ပါဖူး။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ဆိတ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တိုးေဝွ႔ခုန္ေက်ာ္သြားသလား? ကၽြန္ေတာ္တို႔ကပဲ လမ္း
ဖယ္ေပးလိုက္ၾက သလား ဆိုတာကိုေတာင္ မသိလိုက္ေတာ့ပါဘူ။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာျမင္ေနတာက ေတာင္ဆိတ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဖူး။

လူေတြလုပ္ႏိုင္ခဲတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္သြားၾကတဲ့ တကယ္သူရဲေကာင္းေတြပါ။ စမ္းေခ်ာင္းထဲအသက္စေတးလိုက္က်တဲ့ တကယ့္ သူရဲေကာင္းေတြ မ်ိဳးဆက္ သစ္ေတြ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ မရဏ
လမ္း ခင္းေပးလိုက္ၾကတဲ့ သူရဲေကာင္း... တကယ့္သူရဲေကာင္းႀကီးေတြ ။
ေအာ္...သူတို႔ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္က်တဲ့ အသဲကြဲေတာင္ကမ္းပါးတစ္ေနရာက စမ္းေခ်ာင္း
ထဲမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြေနရာသစ္ပန္းတိုင္ကို အေရာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ အသက္ကိုစြန္႔လြတ္သြားၾကတဲ့ တကယ့္သူရဲ
ေကာင္းေတြပါဗ်ာ..... ။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူတို႔ကိုဂုဏ္ၿပဳ႕ေသာ အားျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေတာင္ဆိတ္ေတြကို ဖမ္းဆီး ျခင္း မလုပ္ေတာ ့ပါဘူးလို႔ ခုိင္ခိုင္မာမာပဲ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွာေတာ့ ဘယ္ေတာင္ဆိတ္ကိုမွ မျမင္ရေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ အာရုံထည္းမွာ ျမင္ေနရတာက ...... သူရဲေကာင္းေတြရဲ့ ရဲဝံ့တဲ့ လုပ္ရပ္ သူရဲေကာင္းေတြရဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ့ ပုံရိပ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။။။။။။

 ၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရုပ္ သူရဲေကာင္း ပုံျပင္မွ စိတ္ကူးပုံေဖာ္ထားပါသည္၊

 ေလးစားလွ်က္...... DaBoeDwe


Monday, January 26, 2015

ဗုဒၶဘာသာတရားကို မယံုၾကည္လို႔ေမးေသာေမးခြန္းမ်ားကို တိက်ေသာေျဖရွင္းခ်က္


(၁) - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
(၂) - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။
(၃) - ဗုဒၶဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ။
(၄) - ဗုဒၶဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို ပစ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္
တာ၀န္မဲ့ရာ မေရာက္ဘူးလား။
(၅) - ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။
(၆) - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား (God) လား။
(၇) - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြက ရွိခိုးကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ။
(၈) - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕လူမ်ားက ေျပာတာ ၾကားဘူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
(၉) - တ႐ုတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ထဲမွာ စကၠဴပိုက္ဆံေတြကို မီး႐ႈိ႕တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း လုပ္ၾကတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္ၾကပါသလဲ။
(၁၀) - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကတာ သိပ္မၾကားမိပါဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။
(၁၁) - ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနပါသလဲ။
(၁၂) - သင္က ဗုဒၶဘာသာကိုအလြန္အထင္ႀကီးတာပဲ။သင္ဟာသင့္ဘာသာတရားကိုမွန္တယ္လို႕ ယူဆၿပီး တျခားဘာသာ အားလံုးကို မွားတယ္လို႕ ယူဆပံုရတယ္။


(၁၃) - ဗုဒၶဘာသာဟာ သိပၸံနည္း က်ပါသလား။

(၁) ေမး - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
ေျဖ - “ဗုဒၶဘာသာ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ “ဗုဒၶိ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွ လာတာပါ။ “ဗုဒၶ“ ဆိုတာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ႏိုးၾကားေရး အေတြးအျမင္ (ဒႆန) ပညာပါပဲ။ ဒီဒႆနပညာကို ေဂါတမႏြယ္ဖြား သိဒၶတၳ မင္းသားကေန ဘုရား ျဖစ္လာတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စတင္ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာသက္ေတာ္၃၅ႏွစ္မွာ(ကိေလသာတည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) ႏိုးလာၿပီးလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္လို႕ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေပါင္းသန္းသံုးရာေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္အထိေတာ့ဗုဒၶဘာသာဟာအေရွ႕တိုင္းဒႆနပညာရပ္တစ္ခုအျဖစ္သာတည္ရွိခဲ့ပါတယ္။သို႕ေသာ္လဲယခုအခ်ိန္မွာဥေရာပႏွင့္အေမရိကတိုက္ရွိ ႏိုင္ငံေပါင္း မ်ားစြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဦးေရတျဖည္းျဖည္း တိုးပြါးေနပါတယ္။
(၂) ေမး - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။



Saturday, January 24, 2015

အခ်ိန္မရေလာက္ေတာ့ဘူးတဲ့၊

တစ္ႏွစ္က အသက္အရြယ္ရွိတဲ့ မိခင္ႀကီးတစ္ေယာက္ေျပာဘူးတယ္။
တရားအလုပ္ တကယ္လုပ္မယ္ဆိုရင္ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရေလာက္ေတာ့ဘူးထင္တယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ျပန္ၿပီး တရားအလုပ္အားထုတ္ဖို႔သြားေတာ့မယ္တဲ့။
သူေျပာသလိုပါပဲ အလုပ္တစ္ခုကို တကယ္လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ဘယ္လိုမွ မလံုေလာက္ဘူး။ တစ္ရက္ဆိုတာခဏေလးပဲ၊ အထူးသျဖင့္စကၤာပူ၊ ဂ်ပန္တို႔လို တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ေနထိုင္သူေတြအဖို႔ တစ္ေန႔ဆိုတာ ခဏေလးနဲ႔ကုန္သြားတာပါပဲ။

မနက္ 5:45 am ေလာက္မွာ အိပ္ရာထတယ္၊ ဘုရားရွိခိုးၾကတယ္၊
အာရံုဆြမ္းစားတယ္၊အျပင္ကဖိတ္ရင္ ၾကြေပးတယ္။ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ရင္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔အခ်ိန္ေပးႏိုင္ရင္ ခဏထြက္ၾကတယ္။

ျပန္ေရာက္ရင္ အိပ္ရာ ေနရာ ေက်ာင္း၀န္းက်င္ ဘုရားခန္းစသည္ကို သန္႔ရွင္းေရး
လုပ္ၾကတယ္၊ သံဃာေတာ္ေတြကို ၀ိပႆ နာနည္းနည္းသင္ျဖစ္ရင္ သင္ေပးပါတယ္။
ၿပီးရင္ေန႔ဆြမ္းကိစၥအတြက္ ခ်က္ျပဳပ္စီမံ ခင္းက်င္းၾကျပန္တယ္။ အျပင္က ဖိတ္ရင္ၾကြေပးတယ္။
၁၂ နာရီေနာက္ပိုင္းမွာ ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးရင္ ေခတၱခဏအနားယူသူယူတယ္၊

တခ်ိ ဳ ႔က ကုလားထိုင္ၿပီးစာၾကည့္တယ္၊ တခ်ိ ဳ ႔က သတင္းစာဖတ္တယ္၊
အာဂႏၱဳ သံဃာေတြက ၿမိဳ႔ထဲကို ေလ့လာေရးထြက္တဲ့အခါ ထြက္တယ္။
ေက်ာင္းတိုက္မွာတခ်ိ ဳ ႔ကတရားစခန္းကို တာ၀န္ယူေပးတယ္။
လာေရာက္လည္ပတ္သူမ်ားကို ဧည့္ခံေတြ႔ဆံု စကားေျပာသူက ေျပာတယ္။
မၾကာခင္မွာ ညေနဆည္းဆာကို ေရာက္လာျပန္တယ္။

ေရမိုးခ်ိ ဳ းၿပီး ညေန ၇ နာရီမွာ ဘုရား၀တ္ျပဳ အေနကဇာတင္ ေမတၱာဘာ၀နာပြားမ်ား အားထုတ္ၾကတယ္။
ၿပီးရင္ ၿငိမ္သက္စြာ အနားယူၾကတယ္၊ အင္တာနက္မွာ သတင္းေတြ ဗဟုသုတေတြေလ့လာခ်င္သူက ေလ့လာတယ္။ မေတာ္မေလွ်ာ္တဲ့ သတင္းႏွင့္ ပံုေတြၾကည့္ခြင့္မျပဳပါဘူး။

အသိညာဏ္ရရံုသက္သက္ပါပဲ၊ေကာင္းတဲ့အက်င့္သီလရွိၾကပါတယ္။
မၾကာခင္မွာ ညဥ့္နက္လာၿပီး သတ္မွတ္ထားေသာ အိပ္ရာေတြမွာ ေနရာယူအနားယူၾကပါတယ္။ မေကာင္းမႈလုပ္ဖို႔ ေျပာဖို႔ ႀကံစည္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ဆိုတာ ဘာမွမၾကာဘူး၊ တစ္ပါတ္ဆိုတာ ခဏေလးပါပဲ။
တစ္လဆိုတာလည္း ဘာမွ မၾကာဘူး၊ တစ္ႏွစ္ဆိုတာေကာ ဘယ္ေလာက္ၾကာလို႔လဲ၊
တစ္သက္ဆိုတာလည္း ထိုနည္းတူစြာ ဘာမွ မၾကာဘူးေနာ္။ မၾကာခင္ မရဏမင္းက ဘြားခနဲေပၚခ်င္ေပၚလာမယ္။ ဘယ္မသာမွ အဆင္သင့္မျဖစ္ၾကဘူးတဲ့။
ေ၀ဘန္ဖို႔နဲ႔ ဆင္ျခင္ဖို႔ပါပဲ။ အသိနဲ႕သတိရွိၾကပါေစ။

Thursday, January 22, 2015

အေမရိက အလည္လိုက္မယ္ဆိုရင္ (အပိုင္း ၁)



 နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ ရွိ လူလတ္တန္းစားမ်ားေနရာ Queens ရပ္ကြက္ကိုေတြ႔ရစဥ္








အတိတ္တစ္ခ်ိန္က ကုန္ေဘာင္(၁)ရြာတြဲဖက္အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ပညာသင္ခဲ့စဥ္က ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွ ေရာက္ရွိလာေသာဆရာတစ္ဦးေျပာဆိုတာကို မွတ္မိပါေသးသည္၊
ျမန္မာနိဳင္ငံမွာေနမယ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို တက္ျဖစ္ေအာင္တက္ၾကပါ၊

ဒါမွတိုင္းျပည္ႏွံ႕မွလူေပါင္းစုံႏွင့္ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ရရွိျပီး တိုင္းက်ိဳးျပည္က်ိဳး သယ္ပိုးႏိုင္သူျဖစ္လာနိဳင္သူျဖစ္လာႏိုင္မယ္တဲ့။
သို႕ေသာ္လည္း အေရးအခင္းကာလမ်ားႏွင့္ႀကဳံေတြၾက၍ မိမိတို႕တစ္ေထြရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ တက္ခြင့္မရရွိခဲ့ၾကေပ မျဖစ္မေနႀကိဳးစားၾက၍သာ B.Aဘြဲ႕ကေလးကိုခက္ခက္ခဲခဲရရွိခဲ့ေပသည္၊

ေနာင္တစ္ခ်ိ္န္တြင္ဘ၀ခရီးလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလဲသြားကာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထက္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာျပည္တြင္းတကၠသိုလ္မ်ား၊သင္တန္းေက်ာင္းမ်ား၌လက္ေရြးစင္သင္တန္းသားျဖစ္ခြင့္ရ၍ ပညာတတ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

အာရွနိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားကို အလည္အပတ္ေရာက္ရွိခဲ့ဖူးေသာအခါအဂၤလန္၊အေမရိကန္ ၊ၾသစေၾတးလ်စေသာေဒသႀကီးမ်ားကိုေရာက္ဖူးခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚမိခဲ့ပါသည္။မိတ္ေဆြအခ်ိဳ႕ကလည္းကမၻာေပၚမွာ
အေမရိကန္ေရာက္ဖူးမွအေတြ႕အႀကဳံဗဟုသုတအေတာ္ျပည့္စုံမယ္လို႕ထင္ျမင္ေၾကာင္းေျပာ ဆိုလာျပန္ပါသည္။

မႏွစ္က စင္ကာပူမွေလယာဥ္(၁၀)နာရီခြဲစီးရေသာေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံ ဂ်ိဳဟင္းနစ္ဘန္းျမိဳ႕၊ ပရီတိုးရီးယားျမိဳ႕စသည့္ျမိဳ႕ႀကီးမ်ားေရာက္ ရွိခဲ့စဥ္ကလည္း အေမရိကကိုလည္းသြားလည္ဖို႕တစ္ခ်ိဴ ႔ကတိုက္တြန္းၾကပါေသးသည္။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အေမရိကန္ကုိ အေရာက္သြားဦးမည္ဟုသာစိတ္ကူးထားခဲ့ေလသည္။

ဘယ္ေန႕ဘယ္အခ်ိန္ဆိုတာကအလုပ္မ်ား၍မအားလပ္ေသာမိမိတို႕အဖို႕အထေျမာက္ဖို႕မလြယ္ကူပါ၊
၂၀၁၄ခုဇြန္လဆန္း(၉)ရက္ေန႕တြင္မိသားစုတစ္စုအလွဴလုပ္ရင္းအေမရိကန္ႏိုင္ငံတကၠဆျပည္နယ္အိုစတင္ျမိဳ႕ ကိုေျပာင္းေရႊ႕မည္ျဖစ္ေၾကာင္း(၁၄-၆-၂၀၁၄)စေနေန႕တြင္ထြက္ခြါမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေမရိကကို လာေရာက္လည္ပတ္ေစ လာေစခ်င္ေၾကာင္း ဖိတ္ေခၚၾကပါသည္။ေနာက္ႏွစ္ေလာက္ ဆိုရင္ေတာ့စီစဥ္ၾကည့္ပါမည္ဟုေျပာဆိ္ုခဲ့ၾကသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္မၾကာခင္ကေနာင္ေတာ္ဆီမွ
ဖိတ္ေခၚလာပါသည္။

အေမရိကကိုသြားၾကစို႔လား၊သြားခ်င္ရင္လိုအပ္တာေတြစီစဥ္ၾကမည္၊ စသည္အမွတ္မထင္ဖိတ္ေခၚျခင္းကိုခံရပါသည္၊လိုက္ႏိုင္မည္ဆိုရင္ အျမန္စီစဥ္ရန္လိုအပ္ေၾကာင္း၊

သူမွာရန္ကုန္ၿမိဳ႔ ရွိ US သံရုံး၌ Appointment ေခၚအင္တာဗ်ဴးကို July (၂၂)ရက္ေန႔တြင္ရရွိထားျပီျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလာပါသည္။

USႏွင့္ပတ္သက္၍တစ္ခါမွအေတြ႕အႀကံဳမရွိေသာမိမိအဖို႕ျဖစ္ႏိုင္သမွ်
အျမန္စီစဥ္ရပါေတာ့သည္၊အေမရိကမွေနာင္ေတာ္ဆီမွစာတစ္ေစာင္
လက္ခံရရွိျပီးေနာက္Onli
neေပၚမွာေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႕ျပင္ဆင္ၾကည့္သည္၊ရွည္လွ်ားေသာ
အခ်က္အလက္Datas မ်ားလိုအပ္သည္ကိုသတိထားမိပါသည္၊

၁။ႏွစ္လက္မပတ္လည္ေနာက္ခံအျဖဴႏွင့္ဓါတ္ပုံရိုက္ရမည္၊
၂။Standard Charter Bank ၌ဗီဇာအမ်ိဳးအစားအလိုက္ေငြသြင္းရမည္။
B2 အမ်ိဳးအစားျဖစ္ပါက ($208) သြင္းရမည္။
ထို လိုအပ္ခ်က္မ်ားျပည့္စုံျပီးပါ အေမရိကန္သံရုံး၀ဂ္ဘဆိုက္ကိုဖြင့္ကာ
Appointment Form စတင္ျဖည့္စြက္ရပါမည္။မိနစ္ ၂၀ ခန္႔ၾကာပါသည္။

၁။အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကလိပ္စာပညာသင္ႏွစ္
၂။ျပည္တြင္းတကၠသိုလ္ႏွင့္လိပ္စာပညာသင္ႏွစ္
၃။ျပည္ပတကၠသိုလ္ႏွင့္လိပ္စာပညာသင္ႏွစ္
၄။မိဘႏွစ္ပါးအမည္ေမြးသကၠရဇ္အလုပ္အကိုင္ေမြးခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း
၅။ေရာက္ဖူးေသာႏိုင္ငံမ်ားစာရင္း
၆။တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသူျဖစ္ပါက လက္ရွိအခ်ိန္ထိအၾကမ္းဖ်င္း
ေရးသားတင္ျပရမည္။


မွတ္ခ်က္။ ။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ Form တင္ဖူးျပီးပါက မိမိ Profile ျဖစ္သြားမည္ျဖစ္၍ ေနာင္အခါလိုအပ္ပါက ထပ္သံုးရန္အေသအခ်ာသိမ္းဆည္းထားရန္လိုအပ္ပါသည္။
Standard Charter Bank မွေငြသြင္းခ်လန္နံပါတ္ တုိ ့ျဖည့္စြက္ရပါမည္။
အထက္ပါအခ်က္အလက္မ်ားကိုမိမိကိုယ္တိုင္ခံ၀န္ခ်က္ျဖင့္မွန္မွန္ကန္ကန္ျဖည့္စြက္ျပီးအင္တာနက္မွ တင္လိုက္လွ်င္ AppointmentDate ကိုတစ္ပါတ္အတြင္းေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါတယ္။


မိမိစေနေန႕တြင္ Appointment form တင္သြင္းလိုက္ရာ ၾကာသပေတးေန႕နံနက္( 7:45Am)ကိုအင္တာဗ်ဴ :လုပ္ရန္
ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္၊အမွန္မွာအင္တာဗ်ဴးရန္(6:00)နာရီခန္႕ကပင္သြားေရာက္ကာတန္းစီသင့္ပါသည္။အေစာဆုံးေရာက္ရွိသူငါးဦးကိုအရင္ဆုံးေခၚပါမည္၊အီလက္ထရြန္နစ္ပစၥည္းမ်ားယူေဆာင္ခြင့္မရွိပါ၊အင္တာဗ်ဴးေအာင္ျမင္ပါက ေငြထပ္သြင္းရန္(U$32)မျဖစ္မေနယူသြားရပါမည္။အေမရိကန္သံရုံးဆိုတာမိမိတို႕သံရုံးကဲ့သို႕မဟုတ္ပါ၊ အတြင္း၌အေတာ္လမ္းေလွ်ာက္၀င္ရပါသည္၊အထဲကိုေရာက္သြားလွ်င္ Queue တန္းစီ နံပါတ္ယူကာထိုင္ေစာင့္ေနျပီး မၾကာခင္အလွည့္က်ပါမည္၊


အထူးေဖၚေရႊေသာ Officer ကိုေတြ႕ရမွာျဖစ္ျပီး-
DS.160 ေဖါင္၊
Appointment Bank ခ်လန္၊
ပစ္စပို႔မူရင္းမိတၱဴ EP, S-pass PR မူရင္းမိတၱဴ ၊
(ရဟန္းျဖစ္ပါက)ေက်ာင္းေထာက္ခံစာ၊အလုပ္သမားျဖစ္ပါကCompany letter
Bank Statement ေအာင္လက္မွတ္မူရင္း၊ မိတၱဴ စနစ္တက် File တြဲျပီး မာတိကာႏွင့္တြဲကာျပင္ဆင္ထားသင့္ပါသည္၊

ကိစၥတစ္ခုေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ေအာင္ျမင္ျပီးေျမာက္ဖို႕အတြက္ မွန္ကန္တိက် စနစ္က် စမတ္က်က် ဖို႕လိုအပ္မည္ထင္ပါသည္။

ပထဆုံးေခၚယူျခင္းသည္ လူေရာက္မေရာက္ စာရြက္စုံမစုံ စစ္ေဆးျခင္းသာျဖစ္၍ ျပန္ထိုင္ရန္ညြန္ၾကားပါလိမ့္မည္။
မူလQueue နံပါတ္ကိုကိုင္ကာေစာင့္ေနလွ်င္မၾကာခင္မွာေနာက္ေကာင္ တာတစ္ခုမွေခၚပါမည္၊ထိုအခါအင္တာဗ်ဴးဖို႕အဆင္သင့္ပတ္စပို႕ႏွင့္စာရြက္စာတန္း
အဆင္သင့္အင္တာဗ်ဴးမည္၊Counter မွအရာရွိအတြက္လည္းအင္တာန က္စာမ်က္ႏွာတြင္စီစဥ္ျပီးသားျဖစ္ေနမည္ထင္ပါသည္၊တတိယအႀကိမ္ေခၚျခင္းသည္ အင္တာဗ်ဴးရန္ေခၚျခင္းျဖစ္ပါသည္၊


Why do you want to go to USA?
How do you know inviter?
How long do you stay here (Singapore)?
How long will you stay in USA?
Will you accept money from USA?


ေ  ေက်ာင္း (သို႕ မဟုတ္) ကုမၼဏီေထာက္ခံပါက စသည္မ်ားအျပင္ ပညာေရးဆိုင္ရာေအာင္လက္မွတ္မ်ား Bank ေငြေၾကးအသုံးစရိတ္ဘယ္သူေပးမလဲ?ပါတီစြဲ လူမ်ိဳးစြဲ အစိုးရအစြဲမ်ားကင္းရွင္းမႈရွိ၊မရွိ
Bank Statement ပါလားစသည္ျဖင့္ေက်နပ္အားရကာယုံၾကည္ေအာင္ထိေမးျမန္း
ပါလိမ့္မည္၊ေအာင္လက္မွတ္မူရင္းကို ျပန္ေပးကာမိတၱဴကိုသာယူပါလိမ့္မည္၊
သေဘာတူလက္ခံေသာအခါ All Right .You need to pay extra U$ 32 ဟု
ေတာင္းပါမည္ ျပီးမွပတ္စပို႕န႔ဲဗီဇာကို သုံးရက္အတြင္းလာပို႕မည္ဟုေျပာျပီး
ျပန္လြတ္လိုက္ပါလိမ့္မည္။


စေနေန႔ ေန႔လည္သံရံုးမွ ၀န္ထမ္းတစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ပတ္စပို႔ ဗီဇာလာပို႔သြားပါသည္။
ယေန႔ခရီးသြားမည့္ ကိစၥအတြက္ အားလံုးျပင္ဆင္ ၿပီးစီးေနပါေတာ့သည္။
20 July 2014 Sunday (10:35 PM Singapore to Korea. Encheon at 5:55 AM.)
Korea to New York (10:05 AM to nextday 11:20 AM). Then fly to Taxas, LA



ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ပင္နီဆြဲလာ ပလာဇာရွိ ေတာ္ဝင္ဦးဆိုင္မွကိုးရီးယား ေလေၾကာင္းလိုင္း လက္မွတ္ကို $2630 ေပးကာသြားေရာက္ ၀ယ္ယူခဲ့သည္။

ဇူလိုင္ ၂၀ (တနဂၤေႏြေန႔) ညဥ့္ ၁၀ နာရီခန္႔တြင္ စင္ကာပူမွ ထြက္ခြာရမည္ ျဖစ္သည္။ ဗီဇာႏွင့္ေလယာဥ္လက္မွတ္ လမ္းစရိတ္စသည့္လိုအပ္ခ်က္မ်ားအဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေသာ မိမိသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔၌ ေနထိုင္လ်က္ေသာ ဆရာေတာ္ကို သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ခဲ့ပါသည္။

သူ႕ ေမြးေန႔ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေန၍ အထူးပင္ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ အခမ္းအနားတစ္ခုကို ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခြင့္ ရရွိပါသည္။

ထိုအခမ္းအနား၌တိပိဋကဆရာေတာ္မ်ား ရန္ကုန္ၿမိဳ႔အႏ႔ွံမွ သာသနာျပဳဆရာေတာ္မ်ား၊ မ်က္စိေ၀ဒနာရွင္ဆရာေတာ္မ်ား စသည္ျဖင့္ သံဃာေတာ္မ်ား ၁၀၀ ခန္႔ ဖူးျမင္ခဲ့ရပါသည္။ ေဇကမၻာကုမၸာဏီပိုင္ရွင္သူေဌးႀကီး ဦးခင္ေရႊက ပြဲေတာ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကမကထျပဳကာသိန္း ၂၀၀၀-အကုန္အက်ခံေၾကာင္း သိရွိရသည္။ တိပိဋက ဆရာေတာ္တစ္ပါးလွ်င္ န၀ကမၼအလွဴေငြက်ပ္ (၅) သိန္း၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႏွင့္နီးစပ္ရာမွ ပင့္သံဃာဆရာေတာ္တစ္ပါးလွ်င္ က်ပ္ေငြတစ္ သိန္းႏွင့္ ကာကရသံဃာ၊ ေဆး၀ါးကုသရန္ ၾကြေရာက္လာေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို န၀ကမၼ ၃ ေသာင္းစီလွဴဒါန္းႏိုင္တာကို ေတြ႕ရွိခဲ့ပါသည္။

မိမိသည္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ စီမံေဆာင္ရြက္စရာမ်ား၊ ေဆာက္လုပ္ဆဲအေဆာက္အဦးမ်ားကို ၾကည့္ရွဴခဲ့ျပီး စေနေန႔တြင္ စင္ကာပူကို ပုန္းဆိုျပင္းရြာဇာတိဦး၀ရသာမိႏွင့္အတူ လာခဲ့ၾကသည္။

မစီးျဖစ္တာ ၾကာျပီးျဖစ္ေသာ MAI ေလယာဥ္ျဖင့္ ျပန္လာခဲ့၍ စင္ကာပူကို ေန႔လည္ပိုင္း ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

စကၤာပူေရာက္လွ်င္ ေနာက္ေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ညဥ့္ခရီးထြက္ရန္ အသံုးအေဆာင္မ်ား ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ရဟန္းဒကာမႏွင့္ ေက်ာင္းဥကၠ႒တို႔ ပစၥည္းမ်ား မက်န္ရေလေအာင္ ကူညီထုပ္ပိုးေပးၾကသည္။

ထံုးစံအတိုင္း တနဂၤေႏြေန႔ တာ၀န္မ်ား ထမ္းေဆာင္ေနခဲ့ပါေသးသည္။ ည (၇) နာရီခြဲခန္႔တြင္ ေက်ာင္းဥကၠ႒၊ ဦးသာရိႏ၊ၵ ကိုေက်ာ္စြာလင္း၊ ကိုဇာဂနာတို႔က အထူးေမတၲာျဖင့္ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ေပးၾကသည္။ ကိုးရီးယားေလယာဥ္သည္ Terminal 2 မွ ထြက္ခြာမည္ျဖစ္၍ လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သူမ်ားကို ေလဆိပ္၌ အဆာေျပေကၽြးေမြးဧည့္ခံၾကေသးသည္။ ၉ နာရီခန္႔တြင္ ေလဆိပ္ထဲကို ၀င္သြားခဲ့ပါသည္။ စကၤာပူမွ ကိုရီးယားႏိုင္ငံအန္ခၽြန္း (Enchion) ၿမိဳ႔ကို နံနက္ ၆ နာရီခန္႔တြင္ ေရာက္ရွိမည္ဟု သိရသည္။ (ဆက္မည္)