Tuesday, August 23, 2016

ပုပၸါးေတာင္ သမုိင္းေၾကာင္း (ေတာင္ကလပ္)


ပုပၸါးေတာင္ကလပ္

ပုပၸားေတာင္ သမိုင္းေႀကာင္း
*****ပုပၸားဟူသည္*****
အေနာက္တိုင္းသားတို႔က နတ္တို႔ေပ်ာ္စံရာ အိုလံပတ္စ္ေတာင္ (Mt. Olympus, an abode of the Gods ) ႏွင့္တူသည္ဟူ၍လည္းေကာင္း အာရွတုိက္သားအခ်ိဳဳ႕က ဖူဂ်ီေတာင္ (Mt. Fuji) ႏွင့္တူသည္ ဟူ၍လည္း -ေကာင္း တင္စား ေျပာဆိုႀကသည္။
ပုပၸားႏွင့္ပတ္သက္၍ အဆိုႏွစ္ခု ရွိသည္။ ပထမအဆိုမွာ ပုပၸားသူသည္ ပုဗၺ-အေရွ႕အရပ္ဟူေသာ စကားမွ ဆင္းသက္လာျပီး ယင္းအေရွ႕အရပ္မွာ ခရစ္ႏွစ္ ၁၀၇-ခု၊ သမုဒၵရာဇ္မင္းသည္ ယုန္လႊတ္ကၽြန္း၌ ရြာေပါင္း ၁၉-ရြာျဖင့္ ပုဂံကိုတည္ေထာင္ေသာ ေခတ္ဦးပုဂံ ျဖစ္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ရာဇ၀ံသဇာလိနီက်မ္းအဆုိအရ ယုန္ လႊတ္ကၽြန္းသည္ ဧရာ၀တီျမစ္နံေဘး ေျခာက္မိုင္ခန္႔အကြာရွိ တုရင္ေတာင္အေရွ႕ဖက္တြင္ရွိ၏-ဟု ဆုိေသာေႀကာင့္ ပုဗၺဟူေသာအဆို မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒုတိယအဆိုမွာ ပုပၸားဟူသည္ ပုပၹဟူေသာစကားမွ ဆင္း သက္လာျပီး ဓာတုပဋိသႏၶာရက်မ္းနိဒါန္းတြင္ ပုပၹာ၀နပဗၺတ-ပန္းေတာေတာင္-ဟုလည္း ဆုိထားသည္ ။
ေရွးစာေဟာင္းတို႔တြင္ ပုပၹ ပသေ၀တိ ဇေနတီတိ ပုပၸား-ဟု ဆုိေသာ၍ အဓိပၸာယ္မွာ ပန္းတို႔ကို ျဖစ္ေစ တတ္ေသာေႀကာင့္ ပုပၸားဟူ၍ျဖစ္သည္။ ယေန႔ေခတ္တြင္လည္း ပုပၸားေဒသသည္ အပူပုိင္းေဒသျဖစ္ေန ပါလ်က္ စိန္းလန္းစုိေျပကာ ရာသီအလုိက္ ပန္းတို႔ျဖင့္ ေ၀ေ၀ဆာဆာရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရႏုိင္ေသာေႀကာင့္ ပုပၹဟူေသာစကားမွာ လကၡ့ံႏုိင္ဖြယ္စကားျဖစ္ေတာ့သည္။
ပုပၸားေတာင္သည္ မႏၱေလးတုိင္း၊ ျမင္းျခံခရုိင္၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕နယ္အတြင္း
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕ အေရွ႕ေျမာက္ဖက္ ၁၀-မုိင္ခန္႔အကြာတြင္ တည္ရွိျပီး ပဲခူးျမိဳ႕၏ ေျမာက္ဖက္ျခမ္းတြင္ သီးျခားတည္ ရွိေနေသာ ေတာင္တန္းႀကီးျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္ႏွင့္ပုပၸားျမိဳ႕သည္ ၄၀၅-မုိင္ကြာေ၀း၍ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕၊ ျမင္းျခံျမိဳ႕၊ ပုဂံေညာင္ဦးျမိဳ႕တို႔မွ သြားေရာက္ႏုိင္ေသာ ပုပၸားေတာင္မႀကီး၏ အေနာက္ေတာင္ေျခတြင္တည္ရွိသည့္ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႕ေလး တစ္ျမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ပထမပုဂံ၏ ခုနစ္ဆက္ေျမာက္မင္းဆက္ျဖစ္သည့္ ေသလည္ေႀကာင္မင္း (ခရစ္ ၃၄၄)သည္ သီရိပစၥယာျမိဳ႕ေတာ္သစ္ကို ထူေထာင္ခဲ့သည္။
အေစာဆုံးမွတ္တမ္းအရ ဒုတိယပုဂံေခတ္ ေသ လည္ေႀကာင္မင္း (ခရစ္ ၃၄၄-၃၈၇)သည္ ဧရာ၀တီျမစ္တစ္ေလွ်ာက္ တေကာင္းမွပုဂံသို႔ ေမ်ာလာေသာ စကားပင္တုံးႀကီးကို ဆယ္ယူကာ နတ္ေမာင္ႏွမရုပ္တု ထုလုပ္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပုပၸားေတာင္သို႔ပုိ႔ကာ နတ္ကြန္းေဆာက္၍ ပူေဇာ္ခဲ့သည္။ ယင္းမွ ပုပၸားျဖစ္တည္ခဲ့သည္ဟုဆို၏။ ယင္းေသလည္ေႀကာင္မင္း လက္ထက္တြင္ ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ပုပၸားနတ္ေတာင္လကၤာသည္ အေစာဆုံးျမန္မာကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ ခဲ့ျပီး ေက်ာ္ႀကားခ့ဲသည္။
ပုပၸားႏွင့္ပတ္သက္ႀကသူမ်ားကို အမ်ားအျပား ေတြ႔ရသည္။ အေနာ္ရထာဘုရင္ သည္ အမိ၀မ္းကြဲေတာ္စပ္သူ ေနာင္ေတာ္စုကၠေတးမင္းကို ပုန္ကန္စဥ္က ပုပၸားတြင္ ေျခကုပ္ယူကာ ေန ထုိင္ခဲ့ျပီး ေအာင္ျမင္ေသာအခါ ေရႊေအာင္ဇံေစတီကို တည္ထားခဲ့သည္။ ပထမပုံဂံမင္း၏ ၂၀-ဆက္ေျမာက္ ပုပၸားေစာရဟန္းမင္းသည္ ပုပၸားနယ္သားျဖစ္သည္။ သူရဲေကာင္းေလးဦးထဲမွ ငလုံးလက္ဖယ္သည္ ပုပၸား နယ္သားျဖစ္သည္။
ပုပၸားသည္ မည္သည့္အခ်ိန္က ေပၚေပါက္ခဲ့သည္ဟု အတိအက်ဆိုရန္ ခက္ခဲေသာ္ျငား ျမန္မာမွတ္တမ္းမ်ားတြင္ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံျပီး ႏွစ္ေပါင္း၁၀၁-တြင္ ပုပၸားေတာင္ေျမမွ စုန္႔စုန္႔ေပၚလတၱံ႔ဟု ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ရွိခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံခ်ိန္သည္ ဘီစီ၅၄၅-ျဖစ္၍ ယင္းအဆုိအရ ဘီစီ ၄၄၄-ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
မွတ္တမ္းတစ္ေစာင္တြင္ ၄၄၂-ဟုဆိုသည္။
ဘူမိေဘဒပညာရွင္တို႔ကမူ ပုပၸားေတာင္သည္ ေရွးကမီးေတာင္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ျပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ေပါက္ကြဲ ခဲ့ကာ ေနာက္ပိုင္းမွ မီးေသေတာင္ျဖစ္ခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။
သုေတသနျပဳခ်က္အရ သက္ေႏွာင္းကပ္ (Cenozoic Era)၏ မိုင္အိုဆင္းယုဂ္ (Miocene Period) ေႏွာင္းပုိင္း လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ေပါင္း ၁၅-သန္းခန္႔က ပုပၸားမီးေတာင္ ေပါက္ကြဲဆဲျဖစ္ျပီး စတုတၳကပ္ ပလိုင္စတိုဆင္းယုဂ္ (Pleistocene Period) အလြန္ ႏွစ္ တစ္သန္းမွ ငါးေသာင္းကာလအတြင္းထိ မီးေသေတာင္မျဖစ္ေသးပဲ ေက်ာက္ေခ်ာေခတ္ (Neolithic Age) အစ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္ခုနစ္ေထာင္ခန္႔ေရာက္ေသာအခါမွ မီေသေတာင္ျဖစ္သည္-ဟု ခန္႔မွန္းရသည္ဆို၏။
ထိုအခ်ိန္က ပုပၸားတ၀ုိက္ ေက်ာက္ေခတ္လူသားတို႔ ေနထိုင္ေနျပီ-ဟု အေမရိကန္ပညာရွင္ Hellmut De Terra ႏွင့္ Hellam movius တို႔က ဆိုသည္။ အေထာက္အထားမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။
ပုပၸားေတာင္ကို အေနာက္ဖက္မွႀကည့္လွ်င္ ေတာင္ထြတ္ႏွစ္ခုကိုျမင္ရျပီး
ေျမာက္ဖက္မွႀကည့္လွ်င္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရွိ ဖူဂ်ီရာမ (Mt. Fuji) ကဲ့သို႔ မီးေတာင္တစ္ခုကိုသာ ေတြ႔ရပါမည္။ ပုပၸားေဒသ၏ အပူခ်ိန္မွာ ၁၀၈ံ-ဖာရင္ဟုိက္ရွိျပီး အနိမ့္ဆုံးအပူခ်ိန္မွာ ၅၅ံ-ဖာရင္ဟုိက္ရွိကာ ႏွစ္စဥ္ပ်မ္းမွ်မုိးေရခ်ိန္မွာ ၄၅-လက္ မျဖစ္သည္။ မုိ္းရာသီတြင္ မုတ္သုန္ေလသည္ အေနာက္အရပ္မွတုိက္ေလ့ရွိ၍ ေႏြရာသီတြင္ အေရွ႕ေျမာက္ အရပ္မွ တိုက္ေလ့ရွိသည္။
*****ရာဇ၀င္ထဲကပုပၸား*****
၁။ပုဂံေခတ္
မဟာဂီရိနတ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရသည္ ပထမပုဂံ၏ ၇-ဆက္ေျမာက္ သီရိပစၥယာျမိဳ႕တည္ ေသလည္ေႀကာင္ မင္းလက္ထက္ကတည္းက ေပၚေပါက္ေနျပီျဖစ္သည္။
ျမန္မာရာဇ၀င္က်မ္းမ်ား၏ အဆုိအရမူ ဒုတိယ ပုဂံေခတ္ ေသလည္ေႀကာင္မင္း (၃၄၄-၃၈၇) လက္ထက္တြင္ ဧရာ၀တီျမစ္ေႀကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ တေကာင္းမွပုဂံသို႔ေမ်ာလာေသာ စကားပင္တုံးႀကီးကို ဆယ္ယ္ကာ နတ္ေမာင္ႏွမရုပ္ထုလုပ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ပုပၸားသို႔ပို႔ကာ နတ္ကြန္းေဆာင္ေဆာက္လုပ္၍ ပူေဇာ္ခဲ့သည္ဟုဆို၏။ ေသလည္ေႀကာင္မင္း လက္တြင္ ပုပၸားနတ္ေတာင္လကၤာေပၚထြက္ခဲ့သည္။
ပုပၸားနတ္ေတာင္လကၤာ
သုိးကေလး။ ။ ပုပၸားနတ္ေတာင္၊ အေခါင္ျမင့္ဖ်ား၊ စုံေတာ္ျပား၀ယ္၊ နံ႔ရွားႀကိဳင္လြင့္၊ ခါတန္ပြင့္သည္၊ ေရႊႏွင့္ယုိးမွား၊ ပန္းစံကား။
သိုးကေလး။ ။ စကားပြင့္ႏွင့္၊ ႏိုင္းတင့္ႏုိးသည္၊ ရဲမ်ိဳးသမီး၊ ေမာင္ႀကီးႏွမ၊ ညက္လွျပာစင္၊ မဲ့သည္ပင္သည္၊ ခရီးသား။
သိုးကေလး။ ။ ျမိတ္လြတ္စုလည္း၊ အငယ္တည္းက၊ ကၽြမ္း၀င္ႀကသည္၊ ေမြးဘတူရင္း၊ မ်ိဳးသည္မင္းႏွင့္၊ ခ်စ္ျခင္းစုရုံး၊ သက္ထက္ဆုံးသည္၊ ႏွလုံးမျခား၊ ေစာင့္တရား။
ေဆြမိမင္း။ ။ မ်က္သုတ္နီစဥ္၊ ရထည္းဖ်င္ႏွင့္၊ က်ိဳင္းစင္ျမ၀ါ၊ မတ္ႀကီးလ်ာကို၊ မယ္သာႀကိဳက္မိ၊ တုမရွိ။
ပုဂံပထမမင္းဆက္ ၂၀-ဆက္ေျမာက္ ေစာရဟန္းမင္း(၆၄၀)သည္ ပုပၸားအရပ္သားျဖစ္သည္။ အေနာ္ရထာ မင္းသည္ ဘုရင္မျဖစ္မီ ေနာင္ေတာ္စုကၠေတးမင္းကို တုိက္ခို္က္ရန္ ပုပၸားအရပ္ကို ေျခကုပ္ယူစခန္းခ်ခဲ့ သည္။
သူရဲေကာင္းေလးဦးတြင္ တစ္ဦးအ၀င္အပါျဖစ္သည့္ ငလုံးလက္ဖယ္သည္ ပုပၸားအရပ္သားျဖစ္သည္။ က်န္စစ္သားမင္း (၁၀၈၄-၁၁၁၃)သည္ မဟာဂီရိနတ္ႏွင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္စကားေျပာဖူးသည္ဟု ျမန္မာ ရာဇ၀င္က်မ္းမ်ားတြင္ဆိုသည့္အျပင္ ေျမးေတာ္အေလာင္းစည္သူ (၁၁၁၃-၁၁၆၀)၏ ဆရာမ်ားစာရင္းတြင္ မဟာဂီရိနတ္အမည္ပါ၀င္ေနသည္။
နရပတိစည္သူမင္း (၁၁၇၄-၁၂၁၁)လက္ထက္ေက်ာက္စာတြင္ မႏုဟာမင္း၏သားေတာ္ သုဓမၼရာဇ္၊ သုဓမၼရာဇ္၏သား အသ၀ဏ္ဓမၼာသည္ နရပတိစည္သူမင္း ၏ ေရႊေလာင္းေလွေတာ္ကို ပုပၸားအရပ္၍ သြားေရာက္အပ္ထားသည္။ ထို႔ေနာက္ျပန္လည္ အပ္ႏွံရာမွ အသ၀ဏ္ဓမၼာ၏သားေတာ္ နာဂသမန္းသည္ ဘုရင့္သမီးေတာ္ႏွင့္လက္ဆက္ခြင့္ရခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။
ျမန္ မာရာဇ၀င္က်မ္းမ်ား၏ ဥဇနာမင္း(၁၂၄၉-၁၂၅၆)လက္ထက္ မွတ္တမ္းတြင္ ဥဇနာမင္း၏မိဖုရားေစာသည္ ပုပ႔ားအရပ္သူျဖစ္သည္။ ပုပၸားအေႀကာင္း၊ မဟာဂီရိအေႀကာင္းကို ျမန္မာရာဇ၀င္တြင္ မ်ားစြာဆို ထားေသာ္ျငား ပုဂံေခတ္ေက်ာက္စာတုိ႔တြင္ တစ္ခြန္းမွ် မဆိုထားျခင္းသည္ လြန္စြာသတိျပဳဖြယ္ျဖစ္ေတာ့ သည္။
၂။ပင္းယ၊အင္း၀ေခတ္
ပင္းယေခတ္တြင္ ေနာင္ေတာ္သီဟသူသည္ စစ္ကိုင္းအသခၤယာေစာယြမ္းမင္းကို လုပ္ႀကံရန္ ငခင္ညိဳကို နန္းတြင္းသို႔ တိတ္တဆိတ္လႊတ္လုိက္ရာ အခြင့္မသာသျဖင့္ အခ်ိန္ႀကာခဲ့သည္။
တစ္စုံတစ္ရာမစားရေသး ရကား ဆာဆာရွိသည္ေႀကာင့္ ဗလိနတ္စာကိုစားမိသျဖင့္ တစ္လုပ္စားဖူး သူ႔ေက်းဇူးကို သိတတ္သူျဖစ္ သည့္အေလ်ာက္ မသတ္ပဲျပန္လွည့္လာခဲ့သည္။ ဤတစ္ခ်က္သာေတြ႔ရသည္။ အင္း၀ေခတ္တြင္ ေတာင္ ပုပၸား စံကားပြင့္ဟူေသာ အဲခ်င္းလကၤာတစ္ပုဒ္ေပၚခဲ့သည္။
***ေတာင္ပုပၸား စံကားပြင့္***
ပုပၸားေတာင္သည္၊ ေရႊေတာင္တည့္ေလ၊ ေရႊေတာင္ပတ္လုံး၊ စံကားပင္ႏွင့္
ပန္းပင္ဖုံး၊ ေတာင္လုံးရနံ႔ ႀကိဳင္စြေလ။
ပုပၸားေတာင္တြင္၊ နတ္ရွင္ႏွစ္ပါး၊ ရႊင္စံစား၊ ဘုံျခားဗိမၺာန္၊ ျမိဳင္စြေလ။
လိႈင္စြေလ၊ လိႈင္စြေလ၊ လိႈင္စြေလ၊ လိႈင္စြစံကား၊ ေတာင္ပုပၸား၊ စံကားပ်ံ႕ႀကိဳင္မွ်၊
ပန္းလိႈင္စြေလး။
ေမာင္ေတာ္ေရထက္၊ မယ္မုတ္ေရ၊ ဆယ္ေလးသာစြေလ။
ဗိမၺာန္နန္းမွာ၊ ထီးစႀကၤာျဖန္႔ကာ၊ အုပ္မိုးကာစြေလး။
အင္း၀ေခတ္ အရွင္မဟာရ႒သာရႏွင့္ အရွင္မဟာသီလ၀ံသ
တို႔က နတ္ကိုးကြယ္မႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ဗုဒၶ ဘာသာသာသနာေတာ္
ညိႈးႏြမ္းမည္ကို
မလိုလားေသာေႀကာင့္ ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်ေရးသားခဲ့ႀကသည္။
မဟာဂီရိ၏အဓိပၸာယ္မွာ ေတာင္ႀကီးဟူေသာအဓိပၸာယ္ျဖစ္သည္။
ေရွးက သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ ကို ေႀကာက္ရြံ႕မႈေႀကာင့္
သစ္ပင္ေတာေတာင္မ်ားကို ကိုးကြယ္ျခင္းအေလ့ရွိခဲ့သည္ကိုလည္း
သတိျပဳရာပါသည္။
၃။ေတာင္ငူေခတ္
အင္း၀ေခတ္တြင္
မည္မွ်ပင္ေရးသားခဲ့ေစကာမူ ေတာင္ငူေခတ္မတိုင္မီထိ ပုပၸားနတ္ကို
ကၽြဲႏြားစသည္ သတ္ျဖတ္ပသႀကဟန္တူသည္။
ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး(၁၅၅၀-၁၅၈၁)သည္ နတ္ကိုးကြယ္မႈကို
အမိန္႔ေတာ္ထုတ္ျပန္လွ်က္ တားျမစ္ခဲ့သည္ကို
တြင္းသင္းမဟာရာဇ၀င္သစ္(ဒုတိယတြဲ)တြင္ ေတြ႔ရသည္။
၄။ေညာင္ရမ္းေခတ္
ကသည္းေစာ္ဘြားတစ္ဦးသည္ ၁၅-ႏွစ္မွ်သာရွိေသးေသာ
ကသည္းမင္းသမီး ႏွင္းလုံခံကို စေနမင္း(၁၆၉၈-
၁၇၁၄)ထံ ဆက္သခဲ့သည္။ ဘုရင္မွ မင္းသမီးကို ပုပၸားျမိဳ႕စားအရာ
အပ္ႏွင္း၍ ကိုယ္လုပ္ေတာ္အရာ
ထားခဲ့သည္။ ေညာင္ရမ္းေခတ္ေႏွာင္း အင္း၀ေနာက္ဆုံးမင္းဆက္
မဟာဓမၼရာဇာဓိပတိမင္းကို မဏိ
ပူရေစာ္ဘြားဟုံသည္ အသက္ ၁၂-ႏွစ္သာရွိေသးေသာ
သမီးေတာ္ကသည္းမင္းသမီးကို ဆက္သခဲ့သည္။
ဘုရင္မွ ပုပၸားျမိဳ႕စားအရာအပ္ႏွင္းခဲ့သည္။ စိႏၱေက်ာ္သူဦးႀသ၏
က၀ိလကၡဏာသတ္ပုံက်မ္းတြင္
မိစၧာအားလုံး၊ လႊမ္းပိတ္ဖုံး၊ ေတာင္ျပဳံးညီေနာင္မင္း-ဟု
စပ္ဆိုခဲ့သည္။
၅။ကုန္းေဘာင္ေခတ္
အေလာင္းေတာ္မင္းတရားႀကီးသည္
ပုပၸားမဟာဂီရိနတ္ရုပ္မ်ားမွ ႏွမေတာ္နတ္ရုပ္၏ ဦးေခါင္းကိုငုံ၍ ေရႊ
ခ်ိန္ငါးပိႆာကို ဆက္သခဲ့သည့္အျပင္
နတ္ထိန္းခုနစ္အိမ္ေထာင္ကိုလည္း ခန္႔အပ္ေတာ္မူခဲ့သည္။
ဘိုးေတာ္ဘုရား(၁၇၈၂-၁၈၁၉)ကို ၁၇၈၄-ခုတြင္
ပုပၸားနယ္သားငဘုန္းသည္ ပုန္ကန္ခဲ့သျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး
ပရိယာယ္ေႀကာင့္ေလာမသိ မဟာဂီရိနတ္ေမာင္ႏွမတို႔ကို
ခ်ီးေျမွာက္ျခင္းအဆက္သြယ္ရွိခဲ့သည္။ ခရစ္ ၁၇၈၅-တြင္ ေရႊစင္
၅၅-က်ပ္သားဆက္သခဲ့သည္။ မင္းထုန္းမင္းသည္လည္း
ပဥၥမသဂၤါယနာတင္မင္းတစ္ ပါးျဖစ္ေသာ္ျငား
ပုပၸားကိုစည္းရုံးေရးအသြင္ျဖင့္ ပုပၸားေဒသခံ
ဦးမႈံကို ျမိဳ႕အုပ္ရာထူးအပ္ႏွင္းခဲ့သည္။ သီေပါ မင္းလက္ထက္
နန္းသက္ခုနစ္ႏွစ္တြင္ ပုပၸားႏွင့္ပတ္သက္၍
ထူးျခားသည့္ဆက္ႏြယ္မႈမရွိခဲ့ေပ။
၆။ကိုလိုနီေခတ္
သီေပါမင္း ပါေတာ္မူျပီးေနာက္ ပုပၸားေဒသမွ
ဗုိလ္နက္ေက်ာ္သည္လည္း တြန္းလွန္တုိက္ခိုက္သူမ်ားအျဖစ္
ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၀-တြင္ ေဂါပကလူႀကီး ဦးသာတင္ဆိုသူက
ပုပၸားေတာင္ကလပ္ေပၚသို႔ တက္ေရာက္ႏုိင္ ရန္ လူသြားလမ္းကို
ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းခဲ့သည္။
၁၉၂၁-တြင္ က်ိဳက္ထီးရိုးဆရာေလး ဦးပန္းေအးသည္
- ေတာင္ကလပ္ေပၚတြင္ ေစတီတစ္ဆူတည္ထားခဲ့ျပီး ၁၉၂၄-တြင္
၁၈-ေပျမင့္ေသာ တံခြန္တိုင္ကို - ေမာေနယ်ကိုယ္ေတာ္၏
ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ေတာင္ကလပ္ေပၚတြင္ စုိက္ထူခဲ့သည္။ ၁၉၂၅-တြင္
ပထမဆုံး ဘာသာေရးပြဲေတာ္အျဖစ္ အေနကဇာတင္ပြဲကို
က်င္းပခဲ့သည္။ ေတာင္ကလပ္သို႔တက္ရာတြင္ သံေလွ ခါးျဖင့္
တက္ႏုိင္ရန္ ဆရာေတာ္ဦးေကာသလႅဦးေဆာင္ခဲ့သည္။
၇။ဂ်ပန္ေခတ္
မဟာမိတ္တပ္မ်ား ပုပၸားရြာသို႔ခ်ီတက္ေသာအခါ ေျမသားလမ္းအျဖစ္
ခ်ဲ႕ထြင္ေဖာက္လုပ္ခဲ့သည္။
၈။လြတ္လပ္ေရးေခတ္
ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ၄-၁-၁၉၄၈-တြင္ ျဗိတိသွ်အစိုးရလက္ေအာက္မွ
လြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေရး ရျပီးေနာက္
ထင္ရွားသည့္အေဆာက္အဦအျဖစ္
ပုပၸားအနီး၀န္က်င္ရွိ ေတာင္ကုန္းမ်ားတြင္ အ၀င္ အပါျဖစ္ေသာ
သီလေတာင္ေပၚတြင္ ဥာဏ္ေတာ္ ၂၇-ေပျမင့္ေသာ
ဗ်ာဒိတ္ေပးရုပ္ပြားေတာ္တစ္ဆူကို ၁၉၅၉-တြင္
ဆရာေတာ္ဦးကုမာရႏွင့္ ဦးသာတင္တို႔က ညွိႏုိင္းကာ
တည္ထားခဲ့သည္။
*****အံ့ဖြယ္ပုပၸား*****
၁။သံသတၳဳမထြက္ဟုဆုိသည္။
ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္ႏွင့္ ႏွမမင္းရာ(မင္းျမတ္လွ)သည္ ပန္းပဲဖိုျဖင့္ ဖိုက်င္ထိုးလုပ္ႀကံစီရင္ျခင္း ခံခဲ့့ရသူမ်ားျဖစ္၍ ၄င္းတို႔ကတားျမစ္ထားေသာေႀကာင့္ ယင္းအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးသူမ်ား မႀကီးပြားႏုိင္ဟုဆိုသည္။ သုိ႔ေသာ္ ပုပၸားေဒသသည္ သံသတၳဳထြက္ရာအရပ္မဟုတ္ သျဖင့္ မထြန္းကားျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။
၂။ေျမအို္းေျမခြက္လုပ္၍ မႀကီးပြားႏုိင္ဟုဆုိသည္။
သို႔ေသာ္ ပုပၸားေဒသသည္ ေရွးကမီးေတာင္ျဖစ္ခဲ့၍ အုိးလုပ္ရန္ သင့္ေတာ္ေသာ ရႊံ႕ေစးေျမမ်ိဳးမေတြ႔ရေသာေႀကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။
၃။ပန္းပဲေမာင္တင့္တယ္ေမာင္ႏွမတို႔၏ ေႀကကြဲဖြယ္
ဇာတ္လမ္းေႀကာင့္ ဇာတ္၊ရုပ္ေသး၊ပြဲ သဘင္ေထာင္ျခင္းျဖင့္ မထြန္းကားႏုိင္ဟုဆိုသည္။ သုိ႔ေသာ္ ပုပၸားေတာင္သည္ သူေတာ္စင္တို႔ႏွစ္ သက္ေသာ ဆိတ္ျငိမ္ရာအရပ္ျဖစ္သည္ကိုလည္းေကာင္း ပုပၸားေတာင္ႏွင့္ ၁၁-မုိင္ခန္႔မွ်သာေ၀းေသာ - ေက်ာက္ပန္းေတာင္းတြင္ ဇာတ္ေထာင္သူမ်ား၊ သဘင္ဂီတအႏုပညာရွင္မ်ား မ်ားစြာေပၚထြန္းခဲ့သည္ ကိုလည္းေကာင္း သတိျပဳသင့္ပါသည္။
၄။ေဆးဖက္၀င္အပင္တို႔ ေပါမ်ားသည္။ သက္ရင္းႀကီးေခါက္ကုိ အစဥ္သုံးသျဖင့္ ဆရာေတာ္ဦးနႏၵသည္ သက္ေတာ္၁၂၁-ႏွစ္ရွည္ခဲ့သည္ကိုလည္းေကာင္း ဘႀကီးေတာ္မင္းနန္းတက္စ ၁၁-၁၂-၁၈၁၉-တြင္ ဘုရင့္ ထံ ေဆးဖက္၀င္အပင္မ်ား စာရင္းတစ္ေစာင္ ဆက္သခဲ့ဖူးသည္ကိုလည္းေကာင္း သာယာ၀တီမင္းလက္ ထက္ ၄-၁-၁၈၄၁-တြင္ ယြန္းစု၀န္ႀကီးမင္း မဟာမင္းေက်ာ္စည္သူဦးစီး၍ အမတ္ႀကီးမဟာေဇယ်သႀကၤန္က ပုပၸားအရပ္မွ ေဆးမ်ိဳး ၇၄၈-မ်ိဳး၊ ေဆးအမည္ ၁၀၇၄-ပါး ပါ၀င္ေသာ ေဆးဖက္၀င္အပင္မ်ား ထပ္မံဆက္ သြင္းခဲ့သည္ကိုလည္းေကာင္း ၁၈-၂-၁၈၅၇-တြင္ နတ္အုပ္က၀ိေဒ၀ေက်ာ္သူ၏ မင္းတုန္းမင္းထံသို႔ ဆက္ သြင္းရေသာ စစ္တမ္းတြင္ ပုပၸားေတာင္မွ ေဆးဥ၊ေဆးျမစ္၊နတ္ေရစင္မ်ားကို လႊတ္ေတာ္တြင္ဆက္သြင္း ရျမဲျဖစ္ေႀကာင္း ပါရွိသည္ကိုလည္းေကာင္း ယင္းတို႔ကိုေထာက္ေသာအားျဖင့္ လကၡံရပါမည္။
၅။ပန္းမ်ိဳးစုံေပါသည္။ ပုပၨ-ဟူေသာစကားမွ ပုပၸားသို႔ျဖစ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္၍ ပန္းမ်ိဳးစုံေပါျခင္းသည္ မဆန္းပါ၊ ဗ်တၱပန္းဆက္သမားႏွင့္ ပန္းစားဘီလူးမ မယ္ကု၀ဏ္တို႔ဇာတ္လမ္းပင္ ေပၚထြက္ခဲ့ေသးသည္။ ပုပၸားေတာင္ ၏ ပန္းမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဒြးခ်ိဳး၊ေတးထပ္ကဗ်ာမ်ားစြာလည္း
ေပၚထြက္ခဲ့သည္။
ေဒြးခ်ိဳး = ပန္းပန္လွ်င္၊ နန္းဆန္တဲ့စကား၊ ပန္ခ်င္သူ ဤေတာင္ထြတ္က၊ ပန္းဆြတ္လို႔သြား။
ေတးထပ္ =
ဘယ္ဘယ္ဆီ မမွန္းတတ္ျပီဘု
ပန္းကလပ္ေတာင္စြယ္
သန္းဒဟပ္ေခ်ာင္က်ယ္တြင္
ေယာင္လည္လည္ေနလို႔
ႀကိဳလွည့္ေပါ့ ဆိုတဲ့သံရယ္
ငိုမဲ့ဟန္ေလးႏွင့္ကရို႕
လူးလြန္႔တဲ့ ဖူးညြန္႔ပ်ံမွာ
ျမဴးကြန္႔ဟန္တစ္ခ်ိဳ႕၊
ခူး၀ံ့ရန္ တစ္တို႔ႏွင့္
အစုိ႔စုိ႔ခုိင္ဆုိင္၊
ပန္း၀တ္မႈံ ကုကၤုမံေတြက
ထုံရနံ႔ သင္းလို႔ႀကိဳင္ႀကိဳင္
နယ္ရွစ္ရပ္ ရွစ္ထပ္လိႈင္သည္
ရွစ္ပတ္တိုင္ ေလေဗြဆန္းျပန္ေတာ့
ေရႊေငြတန္း စမ္းႀကျဖဴျဖဴ
ပန္းကႀကဴႀကဴ
ေမွ်ာ္တဲ့လို႔ ေခၚလွည့္ဆူတယ္
ေဖာ္မဲ့သူ ကူအုံးတဲ့ေလး…..။
၆။နတ္ျမင္းရွိသည္ဟုဆိုသည္။
အေထာက္ထားမေတြ႕ေသာ္ျငား ေမာင္ေတာ္နတ္ကြန္း
အေနာက္ေဆာင္နားဆီမွ အရွည္ ၁၁-ေပ၊ အျမင့္ ၆-ေပရွိသည့္ သဘာ၀ေက်ာက္ႏြားတစ္ေကာင္ႏွင့္ အရွည္ ၁၇-ေပ၊ အျမင့္ ၁၀-ေပရွိသည့္ သဘာ၀ေက်ာက္ႏြားတို႔ကို ဆိုလုိျခင္းျဖစ္ႏုိင္ရာသည္။
၇။သဘာ၀စိမ့္စမ္းေရ ေပါမ်ားသည္။
အစဥ္လာမွတ္သားခ်က္အရ ၉၉-ခုရွိ၍ ဘိုးေတာ္ဘုရား (၁၇၈၂- ၁၈၁၉) လက္ထက္ ဆက္သေသာရတုအရဆိုပါလွ်င္ အေရွ႕အရပ္မ်က္ႏွာတြင္ ၈၇-ခု၊ အေနာက္ဖက္တြင္ ၄၆-ခု၊ ေတာင္ဖက္တြင္ ၁၉-ခု၊ ေျမာက္ဖက္တြင္ ၂၃-ခု၊ ေပါင္း=၁၇၅-ခု ရွိသည္။ လက္ေတြ႔ရွာေဖြသူတို႔ အဆိုအရမူ ၁၃၂-ခုေတြ႔ရျပီး ထပ္မံစစ္ေဆးေသာအခါ ထို႔ထက္ပင္နည္းသြားေလျပီျဖစ္သည္။
၈။နတ္က်ားရွိသည္ဟုဆိုသည္။
မင္းမဟာဂီရိကုိ မရုိမေသျပဳသူတို႔ကို ျပသေလ့ရွိျပီး မင္းမဟာဂီရိေမာင္ -ႏွမကို မရိုမေသျပဳသူတို႔၏ ကၽြဲ၊ႏြားတို႔ကို ဖမ္းယူစားေသာက္တတ္သည္ဟုဆိုသည္။ ျမင္ဖူးသူမရွိေသာ္ လည္း ေျခရာကို ေတြ႔ရတတ္သည္ဆို၏။ ေတာတြင္းရွိ သာမန္က်ားေျခရာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
၉။ေျမြဆိုးမရွိဟုဆုိသည္။
ရာသီဥတုႏွင့္ မီးေတာင္ေျမသဘာ၀အေနထားအရ အဆိပ္ျပင္းေျမြ မရွိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။
*****သုေတသီတို႔ ေလ့လာစရာ*****
၁။ပုပၸားေတာင္ဥယ်ာဥ္ (Popa Mountain Park) = ၁၉၈၃-တြင္ တည္ေထာင္ျပီး ၁၉၉၃-တြင္ သဘာ၀အေျခခံ ခရီးသြားလုပ္ငန္းအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၄၉.၆၃ စတုရန္းမိုင္ရွိျပီး ကိုလိုနီေခတ္ ၁၉၀၂-တြင္ ေဘးမဲ့ေတာအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၄-၅၅-တြင္ ထိန္းသိမ္းကန္႔သတ္နယ္ေျမအျဖစ္ သတ္မွတ္ျပန္သည္။
၂။ပုပၸားေတာင္ အပန္းေျဖဟိုတယ္ (Popa Mountain Resort) = ၉-၂-၁၉၈၈-တြင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။
၃။မီးေတာင္ေဟာင္း = ဘီစီ ၄၄၂-တြင္ ေပါက္ကြဲခဲ့ျပီး ယခုအခါ မီးေသေတာင္ျဖစ္ေနေပျပီ။ ဤမီးေတာင္ေဟာင္း ေပါက္ကြဲရာမွ မီးေတာင္၏အဆို႔ (Volcanic Plug) သည္ ပုပၸားေတာင္ကလပ္ ျဖစ္ခဲ့ သည္ဟူေသာ အဆိုတစ္ရပ္လည္းရွိသည္။
၄။ပညာေပးျပခန္း (Environmental education Centre
၅။ေဆးဖက္၀င္အပင္မ်ားစုိက္ခင္း = (Popa Medical Plants) = ေဆးဖက္၀င္အပင္မ်ိဳးေပါင္း ၃၅၀- ခန္႔ ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။
၆။စႏၵကူးေတာ = သစ္ခြစသည့္ ေဆးဖက္၀င္အပင္မ်ား မ်ိဳးေလးဆယ္ခန္႔ကို ေလ့လာႏိုင္သည္။
၇။စုိက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္း
၈။ငွက္ႀကည့္ျခင္း = ပုပၸားတြင္ ငွက္မ်ိဳးေပါင္း ၁၃၀-ေက်ာ္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည္။ ထို ၁၃၀-တို႔သည္ ျမန္မာ ငွက္တို႔အျပင္ ႏုိင္ငံျခားငွက္မ်ားလည္း အ၀င္အပါျဖစ္သည္။ ေဒသခံငွက္မ်ိဳး ၇၀ခန္႔ရွိျပီး ႏုိင္ငံျခားငွက္မ်ိဳး ၃၀ေက်ာ္ခန္႔ ရွိသည္။
၉။လိပ္ျပာႀကည့္ျခင္း = ကမၻာေပၚတြင္ လိပ္ျပာမ်ိဳးရင္း (Family) ၁၀-မ်ိဳးရွိျပီး အမ်ိဳးအစားမွာ ၁၇၅၀၀-ရွိသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မ်ိဳးရင္း ၉-ခု၊ အမ်ိဳးအစား ၁၀၀၄-ခုရွိသည္။ ျမန္မာတြင္ ကမၻာ့ရွားပါးလိပ္ျပာ ၆-မ်ိဳးရွိသည္။ ယင္းတို႔မွာ
1.Apollo
2.Kaiser.
3.4.The Common Birdwing ႏွစ္မ်ိဳး
5.6.The Golden Birdwing ႏွစ္မ်ိဳး
တို႔ျဖစ္သည္။
*****ပုပၸားေတာင္ကလပ္*****
ပုပၸားေတာင္ကလပ္ကို
၁။ေတာင္ကလပ္
၂။နဂါးရစ္ေတာင္
၃။ပန္းေပးေတာင္
၄။ဘဇဂါမ္ေတာင္
၅။၀ဏၰ ယကၡေတာင္
၆။၀ိဇၨာဓရေတာင္ဟူ၍ အမည္ေျခာက္မ်ိဳးျဖင့္ ေခၚေ၀ၚႀကသည္။
နံပါတ္ေလးအမည္သည္ ေရွး အက်ဆုံးအမည္ျဖစ္သည္။ ျမင္းျခံေက်ာက္ပန္းေတာင္းသြား
ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းဆုံေနရာမွ ေတာင္ကလပ္သို႔ ၂-မုိင္ခရီးျဖင့္ ေရာက္ႏိုင္ပါသည္။ ေတာင္ကလပ္သည္
ေတာင္မႀကီးႏွင့္ ဆက္စပ္မႈမရွိပဲ သီးျခားတည္ရွိ ကာ ေတာင္မႀကီးႏွင့္ ႏႈိင္းစာလွ်င္ ထက္၀က္မွ်သာရွိသည္။
အျမင့္ ၂၄၁၇-ေပရွိျပီး ေစာင္းတန္း အတက္ လမး္တစ္ေလွ်ာက္ ေမ်ာက္မ်ားအစာေတာင္းႀကသည္
ကိုလည္းေကာင္း ေမ်ာက္စာေရာင္းႀကသူတို႔ကိုလည္းေကာင္း
ေတြ႔ရသည္။
ပုပၸားေတာင္ကလပ္၏ အေနာက္ေတာင္ဘက္ရွိ ေထာက္ရွာရိုးအထက္နားတြင္ ရွင္သာရဒရေသ့ေနထုိင္ ခဲ့ဖူးသည္ဟုလည္းေကာင္း ၄င္းရေသ့သည္ ေဒါက္ခ်ာဟူေသာ အသုံးအေဆာင္ကို စတင္သုံးစြဲခဲ့သည္ ဟု လည္းေကာင္း ဆုိႀကသည္။
ဦးသီလသည္လည္း ပုပၸားေတာင္သို႔အျမဲ ႀကြလာတတ္သည္ဆို၏။ ဘိုးမင္းေခါင္သည္ ပုပၸားေတာင္မႀကီး၏ အေရွ႕ေျမာက္ဖက္ စင္ျမင့္ရြာ၌ ဖြားျမင္ျပီး ပုပၸားတြင္ သာသနာျပဳ လုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္ရြက္ရင္းပင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ဦးခႏၱီသည္ ဘုိးမင္းေခါင္၏ တပည့္ျဖစ္ျပီး ဘိုးမင္းေခါင္ ထံ မႀကာခဏလာေရာက္ေလ့ရွိသည္ဆို၏။
စာေရးဆရာတင္ႏုိင္တိုး၏ ပုပၸားဟူေသာစာအုပ္မွထုတ္ႏႈတ္ေရးသားပါသည္။


Thursday, August 11, 2016

ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ ဂ်ပန္ျပည္

( ၁ )
အတိတ္တစ္ခ်ိန္က မိမိတို႔ေဒသမွာ ဂ်ပန္ေတြ (၃)ႏွစ္ေလာက္ ေနသြားခဲ့ၾကတယ္လို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘိုးဘြားေတြဆီမွ ခဏခဏ ၾကားဖူးပါတယ္။ သူတို႔ဟာ သိပ္ရဲရင့္ၾကတယ္၊ ရက္စက္ၾကတယ္။ ဒုတိယကမၻာ စစ္ျဖစ္ေတာ့ အဂၤလိပ္ေတြေခၚလာတဲ့ အိႏၵိယတပ္ေတြကို အႏုိင္ ယူပုံေတြ ေျပာျပၾကတယ္။ သူတို႔ ဘာပဲခ်က္ခ်က္ သၾကားနဲ႔ပဲ ခ်က္ၾကေလ့ရွိၾကတယ္။ ဂ်ပန္စကားကို လည္း ေဒသခံေတြ အလြယ္တကူ တတ္ေျမာက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိဳ႕ရြာေတြမွာေတာ့ သူတို႔နဲ႔ နီးစပ္ၿပီး စစ္ရံႈးလို႔ ျပန္သြားတဲ့အခါ လြမ္းေဆြး က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတဲ့ အပ်ိဳေလးေတြကို ကာလသား ေတြက ေနာက္ေျပာင္ၾကေၾကာင္း ၾကားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နီပြန္တို႔ ဌာေနကို ေရာက္ျဖစ္လိမ့္ မယ္လို႔ လံုးဝမထင္ထားခဲ့ပါ။
၂ဝဝ၉-ႏွစ္ဆန္းခ်ိန္မွာေတာ့ အေၾကာင္းအက်ိဳး တိုက္ဆိုင္လို႔ နီပြန္တို႔ဌာ ေန ဂ်ပန္ျပည္ ကို သြားေရာက္လည္ပတ္ဖို႔ အခြင့္အေရး ရရွိခဲ့ပါတယ္။စင္ကာပူႏိုင္ငံ၌ သားငယ္ကို ရွင္ျပဳရန္ ေရာက္ရွိလာေသာ ျမန္မာမိသားစုတစ္စု၏ ဖိတ္ေခၚမႈျဖင့္ ခရီးစဥ္ကို စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ သူတို႔ မိသားစုဆီက ေခၚစာႏွင့္အတူ ဘဏ္စာရြက္ စာတမ္းမ်ားကို ပို႔ေပးပါတယ္။စင္ကာပူႏိုင္ငံ Orchard အနီး၊ ဂ်ပန္သံ႐ံုးကို သြားေရာက္ၿပီး ဗီဇာေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။ ရက္အနည္းငယ္ အတြင္း ဂ်ပန္ဗီဇာကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။
တစ္သက္တစ္ခါ ဂ်ပန္ျပည္ကို ေရာက္ဘူးမည့္အေရးေတြးၿပီး ေပ်ာ္လြန္း၍ အိပ္ေတာင္ မေပ်ာ္ခဲ့ပါ။ မၾကာခင္ မိမိသည္စကၤာပူမွ ထိုင္းေလေၾကာင္းလိုင္းျဖင့္ တိုက်ိဳၿမိဳ႕အနီး နာရီတာေလဆိပ္ ကို ေရာက္ရွိ္ိသြားခဲ့ပါတယ္။စင္ကာပူကေန ဘန္ ေကာက္ၿမိဳ႕ကို အရင္သြားရပါတယ္။ ယင္းကမွ တစ္ဆင့္ ဂ်ပန္ျပည္ကို သြားရတာဆိုေတာ့ ၾကာခ်ိန္စုစုေပါင္း (၁ဝ)နာရီေက်ာ္ၾကာပါတယ္။ စင္ကာပူႏွင့္ ဂ်ပန္သည္ စံေတာ္ခ်ိန္ တစ္နာရီသာ ကြာျခားပါတယ္။ မိမိေရာက္သြားေသာ အခ်ိန္သည္ ေဖေဖၚ ဝါရီလ အလြန္ေအးေသာ ေဆာင္းရာသီျဖစ္ေန၍ အျပင္ထြက္ေသာအခါ တစ္ခါမွ မႀကံဳဘူး ေသာ အေအးမ်ိဳးကို ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္။
ေကာင္းကင္မွာေတာ့ (၇)နာရီ ေက်ာ္ၾကာပါတယ္။ နံနက္(၉)နာရီေလာက္မွာ နီပြန္တို႔ ဌာေန ဂ်ပန္ျပည္ရွိ နာရီတာေလဆိပ္ကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။
မိမိကို ဦးဝင္းၿမိဳ႕ မိသားစုက တိုက်ိဳၿမိဳ႕ နာရီတာေလယာဥ္ကြင္းမွာ လာႀကိဳ ဆိုပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြဟာ ထုံးစံအတိုင္းပါပဲ ပ်ဴငွါပါတယ္။ လဝက (Immigration) အရာရွိေရွ႕မွာ ခရီးသည္ေတြကို စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ေပးေနတာေတြကအစ ျမန္မာတို႔၏ ဟန္ပန္မူရာႏွင့္ တူပါတယ္။ အရာရွိႏွင့္ ေတြ႕တဲ့အခါ မိမိက ျမန္မာဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ ဖို႔လာတာလဲ၊ ဘယ္သူက ေခၚသလဲစသျဖင့္ ေမးပါ
တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးခန္းမွာ သြားထိုင္ရပါတယ္။ အျပင္ကေစာင့္ေနတဲ့ ဦးဝင္းၿမိဳ႕ကို
လွမ္းေျပာတယ္၊ ဒီမွာ မင္းတို႔ခရီးသည္ကို ေတြ႕တယ္။ ဂိတ္ေပါက္က ေစာင့္ေနပါ၊ ဒို႔လာပို႔မယ္
စသည္ျဖင့္ ဂ်ပနလ္ ို ေျပာလိကု ပ္ ါတယ။္ မမိ လိ ည္း ကိယု တ္ တထ္ ားတ့ဲ ဂ်ပနစ္ ကားေလးန႔ဲ ေျပာလိကု ္
ေသးတယ္။
(၁) အရိဂတိုး ကိုဇိုင္း မ(စ္) ၊ မဂၤလာပါ၊
(၂) အိုဟိုင္းေယာ့ ကိုဇိုင္းမ(စ္)၊ မဂၤလာပါဗ်ာ၊
(၃) ဒိုးဇို ယို႐ုိ ရွိကု၊ ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာလွပါတယ္။
စသည္ျဖင့္ေတြ႔သမွ် ဂ်ပန္ေတြကို မိမိကႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ အေအးပိုင္းေဒသဆိုေတာ့ လူတိုင္း
လူတိုင္းဟာ လန္းဆန္းတက္ ႂကြေနၾကပါတယ္။ ဝတ္ေကာင္း၊ စားေကာင္းေတြ ဝတ္ဆင္ထားၾက
ၿပီး လည္မွာ ပုဝါကေလးေတြကို စည္းကာ ဦးထုပ္ကေလးေတြ ကိုယ္စီေဆာင္းထားၾကပါတယ္။
နာရီတာေလဆိပ္နဲ႔ တိုက်ိဳဟာ အေတာ္ေလးလွမ္းေသးေတာ့ ေလဆိပ္ႀကိဳပို႔ကားႏွင့္ တစ္နာ
ရီနီးပါးေလာက္ စီးရပါေသးတယ္။ တိုက်ိဳကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမွာ အရာရာတိုင္းဟာ သပ္ရပ္လွပ
ပါတယ။္ ဒါေပမယ္စ့ ငက္ ာပူေလာက္ေတာ့ မသပရ္ ပဘ္ ူးလ႔ု ိထငပ္ ါ တယ။္ အေဆာကအ္ ဦးစသည့္
အရာရာတိုင္းဟာ ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ပါၿပီ၊ သူတို႔ၿမိဳ႕ေတြ ဟာ က်ယ္ျပန္တဲ့ ၿမိဳ႕ရြာ ေတြျဖစ္ေနျပန္ေတာ့
ၿမိဳ႕ေတာစ္ ညပ္ ငလ္ ည္း လကမ္ လည္ႏုငိ ပ္ ါဘူး။ သတူ ႔ု ိတကဆၠ ီေတလြ ည္း အေဟာင္းေတပြ ဲ ေတ႕ြ ရ
ပါတယ္။ ခရီးသည္ဟာ ကားေပၚတက္လ်င္ တက္ခ်င္း ဂ်ပန္ယန္းေငြ (720) စတင္ေပးရပါတယ္။
ဒါဟာ S$ 10-ဝန္းက်င္နဲ႔ ညီမွ်ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာလို႔မရပါ။ ရထားေတြလည္း လွ်ပ္စစ္
ဓါတ္ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ိတ္ၿပီး သြားေနၾကတာဆိုေတာ့ ဓါတ္ႀကိဳးေတြနဲ႔ ႐ႈပ္ေနပါတယ္။ ဘူတာေတြကလည္း
ႏစွ ္ေတၾြကာခၿဲ့ပဆီ ိုေတာ ့ေဟာင္းႏမြ ္းေနပါၿပ။ီ္ စငက္ ာပရူ ထားေတကြ လနြ ခ္ တဲ့ ဲ့ႏစွ အ္ နည္းငယက္
စတင္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ သစ္လြင္ပါတယ္။
ဂ်ပနတ္ သ႔ို ည ္အလပု က္ သို ာ ဦးစားေပးေသာ လမူ ်ိဳးျဖစ၏္ ၊ ဆနူ ာမီေရလငိႈ ္း ဒဏ္ေၾကာင ့္
ဘဝနစ႔ဲ ီးပြားဥစၥာ အကနု ပ္ ်ကစ္ ီးၾကရေပမယ့္ သတူ ႔ုိျပန္ေတ႔ြေသာ ပစညၥ ္းဥစၥာေတကြ ို ပိငု ရ္ ငွ ္ေတကြ ို
ေတြ႕ေအာင္ရွာေပးၾကေၾကာင္း သိရတယ္။ ပစၥည္းေတြ အေထာက္အပံ့ ေရာက္လာေသာအခါ
စနစ္တက် တန္းစီကာ လက္ခံရယူၾကတာကို ျမင္ဘူးပါတယ္။ သဲလိႈက္အူလိႈက္ ၾကည္ႏူးစရာ
ေကာင္းတဲ့ လူမ်ိဳးပါပဲ။ အတုယူ ၾကရေအာင္စို႔လား ေရႊျမန္မာတို႔ရယ္။ မလုၾကပါနဲ႔ေနာ္။ အလွဴအတန္း
ေတြကိုလည္း မလုၾကပါနဲ႔။ ဂ်ပန္ေတြဟာ ဘာသာေရးအေနနဲ႔ တစ္ႏွစ္တြင္ တစ္ႀကိမ္ခန္႔သာ
ဘုရားရွိခိုးေလ့ရွိေသာ လူမ်ိဳဳးဟု သိရ၏။
ထို႔ေၾကင့္ ဂ်ပန္ျပည္၌ ဘာသာေရး အေဆာက္အဦး၊ ေစတီ၊ ပုထိုး၊ ေက်ာင္းကန္ ရွားပါး
ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ကမာကူရဘုရားႀကီးကို ဖူးေမွ်ာ္ပါ။ အမိုး အကာမရွိ မိုးထဲ ေလထဲမွာ မိုးဒဏ္၊
ေလဒဏ္ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံကာ ေနရရွာေသာ ကမာကူရေၾကး ဆင္းထုေတာ္ ျမတ္။ ခႏၶာေတာ္ဟာ အမိုး
အကာမပါပဲ။ အထဲမွာေတာ့ အေခါင္းႀကီးေပါ့။ အဲဒီကေန ေရွ႕ဆက္သြားရင္ နီဝန္းႀကီးဆိုေသာ
ဘရု ားတစဆ္ ကူ ိုေတာင္ေပၚ ကနု ္းျမင ့္တစ္ေနရာ၌ ဖူးေတရ႔ြ ပါတယ။္ ထဘို ရု ားကရို ရိွ ာ ေတာင္ေတာက္ ို
သြားလိုလွ်င္ ေတာင္ေျခမွ ကယ္ဘယ္ကားနဲ႔ တက္ရသည္။
အေတာ္မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ျဖစ္၍ ဟယ္လီေကာ္ပတာနဲ႔တူေသာ ကယ္ဘယ္ကား
သည္ (၁ဝ) မိနစ္ခန္႔ တက္ရ၏၊ ထိုကယ္ဘယ္ကား တက္ေသာ ကယ္ဘယ္ႀကိဳးကို ေတာင္ကမ္းပါး
ယံ၌ အာစီအေဆာက္အဦငယ္တစ္ခု ေဆာက္လုပ္ကာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည္ကို ေတြ႔ရ၏၊
ကယဘ္ ယက္ ားသည ္ (၄၅) ဒဂီ ရခီ န႔္ မတ္ေစာကသ္ ည ့္အေနအထားျဖင ့္တကရ္ ၏၊ အေတာ္ေလး
သည္းထတိ ရ္ ငဖ္ ိုႏငို ္ေသာ ကယဘ္ ယက္ ား ျဖစပ္ ါတယ။္ ေတာငက္ နု ္းျမင့္ေပၚက ိုေရာကရ္ ၿိွပီးေနာက ္
အနည္းငယ္လမ္းေလွ်ာက္ ဆင္းသြားေသာအခါ နီဝန္းႀကီး ဘုရားဆင္းတုေတာ္ကို ဖူးျမင္ရ၏၊
လနြ ခ္ ဲ့ေသာႏစွ ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဂ်ပနဘ္ ရု ငတ္ စပ္ ါးသည ္အိႏယိၵ လကသ္ မားမ်ားက ိုေရတႊ စ္ေလွေပး
ကာ ထုဆစ္ခိုင္းေသာ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္သားရပါတယ္။ ထိုေခတ္က ပင္လယ္
ျပင္သည္ ထိုဘုရားႀကီး အနီးထိ ေရတက္ခဲ့ေၾကာင္းလည္း မွတ္သားဖူးပါတယ္။
ကာမာကူရဘုရားလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ျမန္မာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကပါတယ္။
ဘုရားဆင္းတုေတာ္ကိုလည္း ဓါတ္ပံုေတြ၊ ဆင္းတုေတာ္အေသးေလးေတြကေနတစ္ဆင့္ ျမင္ဖူး
ၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ ဝင္ေတြ ဆိုရင္ေတာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ဘယ္ေနရာ
ကိုပဲ ေရာက္ေနေရာက္ေန ကမာကူရ ဆင္းတုေတာ္ႀကီးရွိရာ အရပ္ကို ေရာက္ေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး
သြားေရာက္ ဖူးေမွ်ာ္ေလ့ၾကပါတယ္။ ဘုရားရွားပါးတဲ့ ႏိုင္ငံပါ။ ဘုရားႀကီးတည္ရွိတဲ့ ေနရာက
တိုက်ိဳၿမိဳ႕ေပၚကေန ရထားႏွင့္ သြားမယ္ဆို တစ္နာရီေလာက္စီးရင္ ကာမာကူရ ဘူတာကို ေရာက္
ပါတယ္။
အဲဒီကမွ ဘတ္(စ္)ကား သို႔မဟုတ္ တကၠဆီ (၁၅)မိနစ္ေလာက္စီးရင္ ဘုရားႀကီးဆီေရာက္ပါ
တယ္။ ဘုရားႀကီးရဲ႕အနီးမွာ ေတာင္ကုန္းေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ ထူထူထဲထဲရွိလို႔ သာသာယာယာ
ရွိပါတယ္။ သိပ္မေ၀းတဲ့ေနရာမွာ ပင္လယ္လည္း ရွိေနျပန္ေတာ့ ပင္လယ္ျပင္က တိုက္ခတ္ေနတဲ့
ေလေျပက သနရ႔္ ငွ ္းလတဆ္ တၿ္ပီး ေရာကရ္ လိွ ာသူေတြက ိုကယို စ္ တိ ္ႏစွ ပ္ ါး ရငႊ လ္ န္းခ်မ္းေျမမ့ ကႈ ို
ျဖစ္ေစပါတယ္။ ျမင့္ ျမတ္ေသာ စိတ္ေတြဟာ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘဝကို ဖန္တီးတာပါ။
ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးေတာ့ စစ္႐ႈံးသူႏိုင္ငံေတြထဲမွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ အဓိက ပါဝင္ခဲ႔ပါ
တယ္။ သူတိုက္ထားတဲ့ စစ္ကုန္က်စရိတ္၊ သူတို႔ သိမ္းပိုက္ထားလို႔ စစ္႐ႈံုးေတာ့ ျပန္လည္ေပးေခ်
ရမဲ့ စစ္ေလ်ာ္ေၾကးေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတာင္မွ ေက်ႏိုင္ပါ႔မလား။ ဂ်ပန္ကို စစ္တိုက္ျဖစ္ေစတဲ့
အဓိကအေၾကာင္းရင္းမွာ လူဦးေရႏွင့္ ႏိုင္ငံအက်ယ္အဝန္း မမွ်တလို႔ပါပဲ၊ ဂ်ပန္ဟာ ကမၻာမွာ
စတုတၳေျမာက္ လူဦးေရအမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ စစ္႐ႈံုးတဲ့အခါ ဂ်ပန္စစ္သား၊ အမ်ိဳးသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဂ်ပန္ထံုးစံ
အတိုင္း အရႈံးကိုအသက္နဲ႔လဲၿပီး မိမိကိုယ္မိမိ သတ္ေသခဲ့ၾကတယ္။ ဂ်ပန္က ေပးရမယ့္
စစ္ေလ်ာ္ေၾကးေတြ၊ ႏိုင္ငံရဲ႕အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို အေမရိကန္က စစ္ေရးအရ ကာကြယ္ခ်ဳပ္ကိုင္
ထားခဲ႔လို႔ ဂ်ပန္မွာ စစ္ေရးမရွိ၊ စီးပြားေရးဆိုတာ နတၳိနဲ႔၊ ဘယ္ကစရမွန္း မသိျဖစ္ေနခ်ိန္ ေန႔စဥ္
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသသူေတြ အဆက္မျပတ္မ်ားလာခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ စကားတစ္ခြန္း
ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ “ခုႏွစ္ခါလဲရင္ ရွစ္ခါထမယ္”၊ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲေနပါေစ၊ ခုႏွစ္ခါလဲရင္
ရွစ္ခါထမယ္။ ရွစ္ခါလဲရင္ ကိုးခါထမယ္။ အႀကိမ္တစ္ရာလဲရင္ တစ္ရာ့တစ္ႀကိမ္ ထမယ္။
ဒီစကားကို ၾကားရေတာ့ စိတ္ပ်က္ အားငယ္ေနတဲ့ ဂ်ပန္ေတြ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို အေမရိကန္က
စစ္ေရးအရ သိမ္းပိုက္ခ်ဳပ္ကိုင္ထားလို႔ စိတ္ပ်က္ေနတဲ႔ စစ္သားေတြအားလံုး တက္ႂကြလာၿပီး
သူတို႔ရဲ႕ အင္အား၊ ခြန္အား ေတြအားလံုးကို စက္႐ံုေတြမွာ အသံုးခ်ရင္း ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ ကမၻာကို
စီးပြားေရးနဲ႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ ဦးေမာ့လာႏိုင္ခဲ႔တယ္။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ထုတ္ကုန္အျဖစ္ ကမၻာကို
တိုးဝင္ခဲ့တဲ့ စီးပြားေရးက အေမႊးပြ႐ုပ္ေတြပါ။
မိတ္ေဆြတုိ႔လည္းကိုယ့္ဘဝမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဘယ္လိုပဲ လဲက်ပါေစ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္
ျပန္ထလိုက္စမ္းပါ။ ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ လဲက်ရင္း၊ လူးလဲထရင္း၊ ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းရင္းနဲ႔ ေနရ
တာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ပ်က္အားငယ္လာရင္ ဒီစကားေလး သတိရေပးပါ။ ၿပီးေတာ့
ေႂကြးေၾကာ္လိုက္စမ္းပါ။ “ခုႏွစ္ခါလဲရင္ ရွစ္ခါထမယ္” ဒို႔ျမန္မာေတြလည္း အားစိုက္ၾကစမ္းပါ၊
မေကာင္းမကႈ ို ေရွာငၾ္ကဥတ္ ့ဲဝါရတိ သၱ လီ ၊ လက႔ူ ်င္ဝ့ တက္ ိုလိကု န္ ာတ ဲ့စာရတိ သၱ လီ န႔ဲ ျပည္စ့ ုံေအာင ္
ေတာ့ ႀကိ္ဳးစားၾကရပါမယ္။ မုခ်ႀကီးပြား တိုးတက္လာမွာပါ။

ေဒါက္တာအရွင္ရာဟုလာႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း

ေရႊျမန္မာမ်ားအတြက္ ဘဝလမ္းညႊန္ နည္းလမ္းမွန္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္
 ထြက္ေပၚလာ၍ မိမိတို႔ အထူးပင္ ဝမ္းသာမိပါတယ္။
ဤစာအုပ္တြင္ အရွင္ရာဟုလာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ေသာ ဘဝ
လမ္းခရီးတို႔ကို မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္
 အနီးစပ္ဆံုးစင္ကာပူႏိုင္ငံ ၏ ေခါင္းေဆာင္ မစၥတာလီကြန္ယုအေၾကာင္းကို
 ျပည့္ျပည့္ စံုစံုဖတ္ရႈခြင့္ရပါတယ္။ ထို႔ျပင္စင္ကာပူ ႏိုင္ငံ ၏
ပညာေရးစနစ္ အေၾကာင္းကို သိရွိရ၍ ကို ယ့္တိုင္းျပည္ကို
ပညာေရးဆိုင္ရာ နည္းဥပေဒမ်ား ရေစ ခ်င္ေသာ ဆရာေတာ္၏
 ေစတနာကို အထူးေလးစားမိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ တပည့္တပန္းမ်ား
 ေရးသားထုတ္ေဝခဲ့ေသာ အတိတ္တခ်ိန္က အိပ္မက္မ်ား စာအုပ္ကို
 ပထမအႀကိမ္ကတည္းက ဖတ္ရႈခြင့္ ရရွိခဲ့ရာ လက္ကမခ်ခ်င္ေအာင္
 ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ စာေပဆိုတာ အင္မတန္ ထူးဆန္းပါတယ္၊
 အိုဘားမားအေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း၊
 လီကြန္ယု အေၾကာင္းေလာက္ေတာ့
စိတ္မဝင္စားပါ၊စင္ကာပူေခါင္းေဆာင္ လီကြန္ယု အေၾကာင္းကို
 ဆရာေတာ္၏ စာအုပ္တြင္ အက်ဥ္း ခ်ဳပ္ ဖတ္႐ႈခြင့္ ရရွိခဲ့ပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ေက်းလက္ေတာရြာ သဘာဝအေၾကာင္းမ်ားကို
ဆရာေတာ္ ေရးသား ျပဳစုထားတာကို ဖတ္ရႈခြင့္ရ၍ မိမိတို႔ေတာရြာဓေလ့ကို
 ပို၍ပင္ ျမတ္ႏိုးတတ္လာခဲ့ပါတယ္။ ထို စာအုပ္ကို လူႀကိဳက္မ်ား၍
 ေလးႀကိမ္ဆက္တိုင္ ထုတ္ေဝခဲ့ရေၾကာင္းသိရ၍ အင္မတန္ ဝမ္းေျမာက္ မိပါတယ္။
ဆရာေတာ္ဟာ အာရွႏိုင္ငံမ်ားအျပင္၊ အေမရိကန္၊ အဂၤလန္၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္အာဖရိက စေသာ ေဝးလံေသာ ေရျခားေျမျခား ေဒသမ်ားကို ေရာက္ဖူးသူလည္းျဖစ္၍
ဗဟုသုတ ျပည့္စံုသူ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိသိျမင္ ခံစားမိေသာ အသိအျမင္၊
အေတြးအေခၚမ်ားကို မိမိတို႔အပါအဝင္ ငယ္ရြယ္သူမ်ား၊ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား
 အတုယူေစခ်င္၍ ဒီစာအုပ္ေတြကို ေရးသားထုတ္ေဝရန္ မိန္႔ၾကားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္
။ မိမိသည္ ဆရာေတာ္တို႔ရြာမွ အညၾတရဟန္း တစ္ပါးသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္၏ ဖိတ္ေခၚမႈျဖင့္စင္ကာပူကို အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္္။
၂ဝ၁ဝ-ခုႏွစ္၊ ဇန္န ဝါရီလ(၁) ရက္ေန႔ ညေန (၈း၃၀) နာရီေက်ာ္အခ်ိန္ အရွင္ျမတ္
 ရန္ကုန္မွ ျပန္ေရာက္လာ ခဲ့ပါသည္။ ထိုေန႔က ဆရာေတာ္ဟာ ဝမ္းသာၾကည္ႏူး
 ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါလား၊ ဘာမ်ားလဲလုိ႔ စာေရးသူ စဥ္းစားခန္း အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖြင္႔ကာ အေျဖကုိ
 ရွာေဖြေန ပါေတာ႔တယ္။ မၾကာခင္မွာ စာေရးသူႏွင္႔ သံဃာမ်ားကို ဒီအရွင္ ေခၚ လုိက္ပါတယ္။ စာေရးသူတုိ႔လည္း ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာႏွင္႔ အရွင္ျမတ္ေခၚရာသုိ႔ အေျပးအလႊား ေရာက္လာၾကပါတယ္၊။
ထို႔ေနာက္ ဆရာေတာ္သည္ သူ႔ရဲ႕ကြန္ျပဴတာကုိ ဖြင္႔လုိက္ပါတယ္။ စာေရးသူကေတာ့
 ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ရွိပါေသးတယ္။ ဆရာေတာ္က ဆက္ေျပာပါတယ္။
ရွင္ဘုရားတုိ႔ ဒီမွာၾကည့္
ၾကတဲ႔၊ တပည္႔ေတာ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ေအာင္မဂၤလာ အေဝးေျပးကား
 ဂိတ္နားမွာ ေပ (၃ဝဝ)ပတ္
လည္ခန္႔ က်ယ္ဝန္းတဲ့ ေျမကြက္ႀကီး ရၿပီတဲ့၊ အလွဴရွင္ကေတာ့
 ေဒါက္တာမ်ိဳးေဇာ္ပါ စသည္ျဖင္႔
အားရဝမ္းသာႏငွ ႔္အရငွ ္ျမတရ္ ႕ဲ အားပါးတရ ေျပာျပေနတာကို
စာေရးသ ူၾကညည္ ိဳျခင္း ဝမ္းသာျခင္း
အဝဝႏွင့္ နားေထာင္ေနပါ၏။
ထိုအခါ စာေရးသူရဲ႕အေတြးသံသရာ ဝဲဂယက္မွာ ျပန္ျမင္ေယာင္ စဥ္းစားလုိက္တာက
ေအာ္...ဆရာေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာ ဒါေၾကာင္႔ပဲ။ သူလုပ္ခ်င္တဲ႔ အမ်ားအက်ဳိးကုိ စြမ္းစြမ္းတမံ လုပ္
ေဆာင္ႏငို ္ေတာမ႔ ယဆ္ တို ဲ့ဆရာေတာရ္ ႕ဲ စတိ ဓ္ ာတက္ ိုေတာ ့စာေရးသအူ ေနျဖင ႔္ေလးစားပါတယ၊္
ေလာကမွာ ျမင့္ျမတ္သူမ်ားဟာ ေလာက၏ အက်ဳိးကုိ ပဓာန ျပဳၾကတယ္။ မိမိရဲ႕ အက်ဳိး
ကုိ ပဓာနမျပဳ” ဆုိေသာ စကားကို ၾကားဖူးေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ဘက္မွာ မႀကဳံ
ဖူးေသးေတာ ့စာေရးသ ူစတိ ထ္ မဲ ွာ ေတြေဝျခင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေနခရဲ့ ပါတယ။္ ေဟာ အခုေတာ ့ေတ႕ြ ရ
ျမင္ရပါၿပီ၊ အရွင္ျမတ္ရဲ ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္က ရွင္းလင္းေပးလုိက္တာပါ။ ဒါပဲေပါ႔ ေလာကမွာ
“သူတစ္ပါးတုိ႔၏ အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ မိမိရဲ႕အသက္ခႏၶာကုိ ဝန္တုိေလ့ရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္
ဘယ္ေတ့ာမွ ထိပ္တန္းမေရာက္ႏုိင္ဘူးေလ”။
အရွင္ျမတ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တပည့္သာဝကပီပီ ျမတ္ဗုဒၶ၏ လမ္းျပေျမပုံအတုိင္း
ေလွ်ာက္လွမ္းသြားလာေနသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဤကမၻာေလာက၌ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အျမင္႔ဆုံး အျမတ္ဆုံး
ပရဟိတ စြမ္းအားရွင္တစ္ဦးပါ။ ျမတ္ဗုဒၶေလာက္ ႀကီးက်ယ္ေျပာင္ေျမာက္ ထိေရာက္ေအာင္
ပရဟိတ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သူ မည္သူမွမရွိပါဘူး။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ အႀကီးမားဆုံး အျမင့္ျမတ္ဆုံး
အမွန္ကန္ဆုံး အျပည့္စုံဆုံး ပရဟိတစြမ္းေဆာင္ရွင္ပါ။
ေလာကမွာ ဘာသာေရးဆန္ဆန္၊ စကားေတြ ပရဟိတဆန္ဆန္ ဘယ္ေလာက္ပဲ
ေျပာဆို လုပ္ကိုင္ေနၾကေပမယ့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ မမွန္မကန္တာေတြ ဒု ႏွင့္ေဒးပါ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့
ငါ့လူမ်ဳိးမွ အားေပးတယ္၊ တခ်ဳိ႕က်ျပန္ေတာ့ ငါ့နယ္ကမွ၊ င႔ါၿမိဳ႕ကမွ ဆုိတာေတြေပါ႔။ ေလာက
စကားပုံေတြမ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ ဝါဝါျမင္တုိင္း ေရႊမဟုတ္၊ သူခုိး ဓါး႐ုိး မကမ္းခ်င္စမ္းပါႏွင္႔ ဆုိတာ
ေတြလုိေပါ႔။ သုိ႔အတြက္ေၾကာင္႔ စာရႈသူအေနျဖင့္ “တကယ္အက်ဳိးကုိ လုိလားတယ္ဆုိရင္ ပါဝင္
လကတ္ ြဲေဆာငရ္ ကြ ္ အားေပးၾကဖ႔ိုလိုပ ါတယ္။ ေလာကမွာ သင္တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ခ ်မ္းသာ
ေအာင္လုပ္ၿပီး၊ က်န္တဲ႔သူေတြ စိတ္မခ်မ္းသာဘူးဆုိရင္ သင္႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ “အတု”ပဲ ျဖစ္ပါ
လိမ္႔မယ္။
ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကုိ အတုယူသင္႔ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ပရဟိတစိတ္နဲ႔ပဲ
ပါရမီေတြ ျဖည့္ခဲ့တယ္။ ပရဟိတစိတ္ေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ အတၱဟိတ မိမိအက်ိဳး သက္
သက္သာဆုိရင္ ဘုရားျဖစ္ေအာင္ က်င့္ႀကံေနဖုိ႔ေတာင္ မလုိပါဘူး။ သုေမဓာရွင္ရေသ႔ဘဝက
တည္းက ပါရမီ ျပည့္ေနၿပီပဲ။ ဆက္အားထုတ္ လုိက္ရင္ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီး နိဗၺာန္ေရာက္ဖုိ႔ ေသခ်ာေန
ပါၿပီ။ ပရဟိတ စိတ္ေၾကာင္႔သာ အသက္စည္းစိမ္မ်ားစြာကို စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံၿပီး ဘုရားျဖစ္
ေၾကာင္း ပါရမီေကာင္း မႈေတြကုိ ျဖည့္က်င့္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အႀကီးက်ယ္ဆုံး ပရဟိတလုပ္ငန္းကုိ
လုပ္ ေဆာင္ေပးလုိတဲ့အတြက္ အႀကီးက်ယ္ဆုံး သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ႀကီးကုိရဖုိ႔္ ေလးသေခ်ၤနဲ႔
ကမၻာတစ္သိန္းၾကာေအာင္ အနစ္နာခံခဲ႔တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ပါရမီ ျဖည့္တယ္ဆုိတာ ကုိယ္က်ဳိး
စြန္႔ၿပီး အနစ္နာခံလုိက္တာပါ၊ ဘုရားျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ ကုိယ္႔မွာရရွိလာတဲ့ ကုိယ္ႏွင့္အသက္၊ စည္းစိမ္
ဥစၥာမ်ားစြာကုိ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံရပါတယ္။
အုိ....ငါတစ္ေယာက္ အနစ္နာခံလုိက္ရင္ သတၱဝါေတြ အမ်ားႀကီး ဒုကၡမွ လြတ္ၾကမွာပဲ၊
ငါတစ္ေယာကတ္ ည္း အနစန္ ာခလံ ကို လ္ ႔အို မ်ားႀကီး ခ်မ္းသာသြားရင ္ၿပီးတာပဲေလ၊ ျမတ္ႏိုးအတယု ဖူ ႔ို
အလနြ ္ေကာင္းတ ဲ့ ျမင့္ျမတတ္ ဲ့စတိ ထ္ ားပါ။ ဘရု ားျဖစ္ေအာငသ္ ာ က်ငမ့္ ယဆ္ ရို င ္အသက၊္ ေသြး၊
ေခြ်း၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ ေျမာက္မ်ားစြာ မေရတြက္ႏုိင္ေအာင္ စြန္႔ရပါမယ္။ ဘဝမ်ားစြာ အေသခံရမယ္။
အု.ိ ...ငါတစ္ေယာက္ တည္းေသရတာ အေရးမႀကီးပါဘူး။ ငါတစ္ေယာကတ္ ည္း အနစန္ ာခလံ ုကိ လ္ ႔ို
အမ်ား ခ်မ္းသာသြားမယ္ဆုိရင္ ငါ ေက်နပ္ပါတယ္။ အဲဒါ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားပါ။ ေတြးၾကည့္ရင္
ၾကက္သီးေမႊးညင္းထစရာပါ။ တကယ္ေတာ႔ ပရဟိတဆုိတာ ကုိယ္က်ဳိးကုိမငဲ႔ဘဲ သူ႔အတြက္
သက္သက္ လုပ္ေပးတာပါ။ သာမန္လူတို႔ဟာ သီးျခား အလွဴဒါနႀကီးေတြ လုပ္ၾကတယ္ဆုိတာ
သူ႔တပါးအတြက္ဆုိေပမယ့္ ကုိယ္႔အတြက္ ဦးတည္ၿပီး လုပ္ၾကတာပါ။
ကုိယ္႔ရဲ႕ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ ရရွိေရးကုိ အဓိက ဦးတည္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သီလရွိတဲ့ျမင့္ျမတ္
တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြကုိ ေရြးခ်ယ္အားေပးၾကတယ္။ ကုိယ္႔အတြက္ငဲ့ၿပီး ေရြးခ်ယ္တာပါ။ ပရဟိတဆုိတာ
သူ႔ဆီက ဘာတစ္ခုမွ ေမ်ာ္လင္႔ခ်က္ မထားဘူး။ ငါတုိ႔က ဒီလို လုပ္ေဆာင္ေပးလုိက္ရင္ သူတုိ႔က
ငါတို႔ကို အသိအမွတ္ျပဳလိမ္႔မယ္။ ငါတို႔လိုအပ္တဲ့အခါ ျပန္ကူညီ ေစာင္႔ေရွာက္ၾကလိမ္႔မယ္လို ႔
လုံးဝေမွ်ာလ္ ငခ႔္ ်က ္မ ထားပါဘူး။ ပရဟတိ သေဘာဆတို ာ “ကယို ႔ေ္ ၾကာင ႔္သခူ ်မ္းသာရင္ေတာၿ္ပ”ီ
ဆုိတာပါပဲ။
ျမတ္ဗဒု ၶကို ၾကည့ပါ၊ ကိုယ့္အ တြက ္ဘာမမွ ငဲ႔ဘူး။ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ႀကီးက ိုလိုခ်င္တာက ေလာကလဘ႔ူ ုံအလယမ္ ွာ ႂကြားခ်ငလ္ ႔ ိုမဟတု ဘ္ ူး။ ဉာဏႀ္ကီးက်ယမ္ ွအႀကီး အက်ယဆ္ ုံး
ပရဟတိ လပု င္ န္းက ိုလပု ္ႏငို မ္ ွာျဖစလ္ ႔ိုလခို ်ငတ္ ာပါ။ မ်ားမ်ားသမိ ွမ်ားမ်ားေပးႏငို ္မယ၊္ ႀကီးႀကီးသမိ ွ
ႀကီးႀကီးလုပ္ေပးႏုိင္မယ္။ ေကာင္းေကာင္းသိမွပဲ ေကာင္းေကာင္း ဖန္တီးေပးႏုိင္မယ္။ ဒါေၾကာင့္
ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္ေပးခ်င္လုိ႔ ႀကီးက်ယ္တဲ့ ဉာဏ္ကုိရဖုိ႔အတြက္ အႀကီးက်ယ္ဆုံး ပါရမီ
လုပ္ငန္းကုိ လုပ္ခဲ့တာပါ။
ၿပီးေတာ့ ပရဟိတဆုိတာ ေပးဖုိ႔သက္သက္ပါတဲ့။ လွဴတဲ့အခါ သီလရွိသူေတြ ေရြးခ်ယ္
ၾကတာကလည္း ကုိယ္႔အတြက္ငဲ႔လုိ႔ပဲေလ။ ပရဟိတက်ေတာ့ အယုတ္အလတ္အျမတ္မေရြး
လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြး ပုဂၢဳိလ္မေရြး ဘယ္သူဘယ္ဝါမေရြး အားလုံးရဲ႕ အက်ဳိးအတြက္ပါ။ ယခု
အရွင္ျမတ္ရဲ႕ ပရဟိတ ေဂဟာႀကီးဆုိတာလဲ ဒီလုိပါပဲ။ လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြး ပုဂၢဳိလ္ သတၱဝါ
မေရြး ကံအားဉာဏ္အား လုံးလအား မလုံေလာက္ၾကရွာလုိ႔ လူမႈေရး ပညာေရး က်န္းမာေရး
စသည ္မျပည္စ့ ုရံ ွာၾကသမူ ်ားက ိုသတူ ခု႔ိ ႏာၶ သတူ သု႔ိ ုံးႏုငိ ၾ္ကဖ႔ ိုေမတၱာက႐ဏု ာ အရင္းခတံ ့ဲေစတနာ
ေကာင္းနဲ႔ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးလုိျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ပရဟတိ ေစတနာရငွ ဟ္ ာ ဒကု မၡ ွ လတြ ပ္ ါေစဆုတိ ့ ဲက႐ဏု ာ ခ်မ္းသာပါေစဆတို ့ဲ ေမတၱာ
နဲ႔ပဲ ကူညီတတ္ၾကတယ္။ ေပးကမ္း ေထာက္ပံ႔တတ္ၾကတယ္။ ေမတၱာ က႐ုဏာ အရင္းခံတဲ့ ျမင့္
ျမတ္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ပဲ ေဆာင္ရြက္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လညး္ ျမင့္ျမတ္သူတို႔၏ အလုပ္လို႔
ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပရဟိတစြမ္းအားရွင္ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ဓါတ္ေကာင္းေတြ စိမ္႔ဝင္ကူးစက္ေနတဲ့

အရငွ ္ျမတသ္ ညလ္ ည္း ျမင့္ျမတတ္ ဲ့စတိ ရ္ သိွ ပူ ပီ ီ “ဒါ ငါလပု ရ္ မွာပါ၊ လပု က္ ိုလပု ရ္ မွာပလဲ ႔ိုသိေနတ ဲ့
အသိသည္ ပင္ ေလးစားထုိက္ ေသာ ႏွလုံ းသားပို င္ ရွ င္ ျဖစ္ ပါေပ၏ တကားလ႔ုိ ……..
ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္ရာဟုလာ၏ ဘဝႏွင့္လုပ္ရပ္ကို ႐ုိေသေလးစားစြာျဖင့္
ေရးသားပူေဇာ္လုိက္ရပါသတည္း။
႐ိုေသေလးစားစြာျဖင့္
အရွင္ေတဇိႏၵ(အစိုးရဓမၼာစရိယ)


စာအုပ္အသစ္ မိတ္ဆက္နိဒါန္း


လြန္ခဲ့သည့္ (၁၈ - ၅ - ၂၀၁၆) ေန႔က ျဖစ္ပါသည္။ စင္ကာပူႏုိင္ငံတြင္ ေက်ာင္းတိုက္ တည္ေထာင္၍ သာသနာျပဳေနသည့္ ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အရွင္ဝိစိတၱ (ေဒါက္တာအရွင္ရာဟုလာ)က ဤအရွင္အား စင္ကာပူသို႔ ႂကြခဲ့ရန္ အမိန္႔ရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လုိအပ္ေသာကိစၥရပ္မ်ားကို အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း ျပင္ဆင္ၿပီး (၂ - ၆ -၂၀၁၆)ေန႔တြင္ စင္ကာပူႏုိင္ငံသို႔ ခရီးထြက္ရေလသည္။
ဤအရွင္ စင္ကာပူႏုိင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိၿပီး (၅)ရက္ေျမာက္ (၆ - ၆ - ၂၀၁၆)ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာ အရွင္ဝိစိတၱသည္ ရန္ကုန္သို႔ ေခတၱ ျပန္ႂကြေလသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ တည္ေထာင္ထားသည့္ ''ဇယ်မဂၤလာဗုဒၶဝိဟာရေက်ာင္းတိုက္" ၌ လိုအပ္ေနသည့္ကိစၥရပ္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္း ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ႂကြေရာက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဆရာေတာ္သည္ (၁၈ - ၆ - ၂၀၁၆) ေန႔တြင္ ရန္ကုန္မွ စင္ကာပူသို႔ ျပန္လည္ႂကြေရာက္ လာရာ ဤအရွင္သည္ ေလဆိပ္သို႔သြားေရာက္၍ ႀကိဳဆိုရပါသည္။ ေလဆိပ္မွ ေက်ာင္းသို႔ ျပန္လာၾကစဥ္ တကၠစီ (Taxi) ေပၚတြင္ စကားစပ္မိၾကရာ ဆရာေတာ္က စာအုပ္အေၾကာင္းႏွင့္ ဆက္စပ္၍ ေမးျမန္းပါသည္။ ထို႔ျပင္ ''အတိတ္တစ္ခ်ိန္က အိပ္မက္မ်ား (၂)"ကို ျပန္လည္ ပုံႏွိပ္လိုသည္ဟုလည္း အမိန္႔ရွိပါသည္။ ထိုအခါ အမွတ္ (၂) စာအုပ္ထက္ အမွတ္ (၁) စာအုပ္ကိုသာ ျပန္လည္ထုတ္ေဝသင့္ေၾကာင္း ဤအရွင္က ေလွ်ာက္ထားလိုက္ပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ အမွတ္ (၁) စာအုပ္ကို ''အထက္တန္းကို တက္လွမ္းၾကပါ ေရႊျမန္မာ'' ဟု အမည္ေပး၍ ပၪၥမအႀကိမ္ ျပန္လည္ထုတ္ေဝစဥ္က ဤအရွင္ကုိယ္တိုင္ အစမွ အဆုံးအထိ ဖတ္မွတ္ထားၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အမွတ္ (၁)စာအုပ္ လက္က်န္မွာ ယခုမရွိေတာ့ေခ်။ ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကား သည့္ အမွတ္ (၂)ကိုမူ အစမွ အဆုံးအထိ မဖတ္ရေသးေခ် ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အမွတ္ (၁)စာအုပ္ကို ျပန္လည္ထုတ္ေဝရန္ ေလွ်ာက္ထားရျခင္း ျဖစ္ပါ၏။
၂၉ - ၆ - ၂၀၁၆ ေန႔ ညေနကျဖစ္ပါသည္။ ဤအရွင္သည္ (၃၀ - ၆ - ၂၀၁၆) ေန႔တြင္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္ႂကြေတာ့မည္ျဖစ္၍ ပစၥည္းမ်ားကို သိမ္း ဆည္းကာ အခန္းကို သန္႔ရွင္းေရးျပဳလုပ္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ (၃၀ - ၆ - ၂၀၁၆) ရက္ေန႔ နံနက္ေစာေစာတြင္ ေလဆိပ္သို႔ ဆင္းရမည္ျဖစ္၍ ဆရာေတာ္ကို ႀကိဳတင္ၿပီး ေလွ်ာက္ထားလိုက္ပါသည္။ ထိုအခါ ဆရာေတာ္က ''အတိတ္တစ္ခ်ိန္က အိပ္မက္မ်ား (၁)'' ကို ျပန္လည္ထုတ္ေဝရန္ စီစဥ္ေနပါသည္။ ၂၃-၇-၂၀၁၆ ေန႔တြင္ က်ေရာက္မည့္ ေမြးေန႔ပြဲအမီ ထုတ္ေဝႏို္င္ရန္ ေဆာင္ရြက္ေပးပါဟု မိန္႔ၾကားပါသည္။ ထို႔ျပင္ စာအုပ္အတြက္ အမွာစာေရးေပးရန္လည္း အမိန္႔ရွိပါသည္။ စာအုပ္ထုတ္ေဝေရးကိစၥကို ဆရာေတာ္ကိုယ္စား ဤအရွင္က ေဆာင္ရြက္ရန္ ထိုသို႔ မိန္႔ၾကားျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ဤအရွင္သည္ စာေရးျခင္း၊ စာဖတ္ျခင္းကို ဝါသနာထုံေသာ္လည္း စာအုပ္ထုတ္ေဝဖူးျခင္း မရွိေသးပါး။ ထို႔အတူ အမွာစာေရးသားဖူးျခင္းလည္း မရွိေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အမွာစာေရးသားရန္
14 a'gufwmt&Sif&m[kvm
မဝံ့မရဲ ျဖစ္မိပါ၏။ သို႔ရာတြင္ ဆရာေတာ္၏ မိန္႔ၾကားခ်က္ကိုလည္း မလြန္ဆန္လုိေပ။ ထို႔ေၾကာင့္
ေပးအပ္လာေသာ တာဝန္ကိုေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး ဆရာေတာ္၏
မိန္႔ၾကားခ်က္မ်ားကို လက္ခံလုိက္ရပါသည္။
ဆရာေတာ္၏စာအုပ္တြင္ ရမၼာဝတီ ေက်းလက္ေဒသ၏ ေတာဓေလ့သဘာဝ အလွပုံရိပ္မ်ား
က ိုေတ႕ြ ရပါ၏။ ထအ႔ို တ ူဆရာေတာ၏္ ငယစ္ ဥ ္ဘဝပရုံ ပိ မ္ ်ားႏငွ ့္ပညာေရးခရီး အေတ႕ြအႀကံဳမ်ားက ို
ဖတ္ရသည္မွာ အတုယူဖြယ္ရာ, ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနပါသည္။
ဆရာေတာ၏္ တင္ျပခ်ကမ္ ်ားတငြ ္ မမိ သိ တီ င္းသုံးေနထငို ရ္ ာ စငက္ ာပူႏငို င္ အံ ေၾကာင္း
မွစ၍ မိမိပညာသင္ယူဆည္းပူးခဲ့ရာ သီရိလကၤာႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတို႔မွ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားလည္း
ပါဝင္ေနပါသည္။ ထို႔အတူ ဆရာေတာ္ႂကြေရာက္ခဲ့ဖူးသည့္ စင္ကာပူ၊ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ အင္ဒို
နီးရွား၊ နီေပါ၊ လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ဗီယက္နမ္၊ ကိုရီးယား၊ ဂ်ပန္ စေသာ
အာရွႏုိင္ငံမ်ားမွ ခရီးစဥ္ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားသာမက အေမရိကန္၊ အဂၤလန္၊ ေတာင္အာဖရိကစသည့္
အေနာက္ႏိုင္ငံ ခရီးစဥ္အေတြ႕အႀကံဳမ်ားလည္း ပါဝင္ေနပါသည္။ ထို႔ျပင္ အေမရိကန္
ဗီဇာေလွ်ာက္ရာတြင္ ႀကံဳေတြ႕ရသည့္ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကိုလည္း ဗဟုသုတအျဖစ္
တင္ျပထားပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္၏စာအုပ္သည္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား တုိးတက္ႀကီးပြားေစရန္ လမ္း
ညႊန္ေပးမည့္စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုထိုက္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ဆရာေတာ္ေရးသား
ထုတ္ေဝသည့္ စာအုပ္မ်ား ထပ္မံေပၚထြက္ႏုိင္ပါေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳလုိက္ရပါသည္။
အသွ်င္ဣႏၵာစာရ (ရမၼာဝတီ)
B.A, M.A, Ph.D (Research)
မဂဓတကၠသိုလ္၊ ဗုဒၶဂယာ
ဘီဟာျပည္နယ္၊ အိႏၵိယ

Monday, August 8, 2016

တိုးတက္ေသာ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခု တည္ေဆာက္ၾကပါစို႔


လူတိုင္းမွာ ဘဝနဲ႔ အလုပ္ကိုယ္စီ ရွိၾကရမည္

========================
လူ႔ဘဝမွာ အဓိပၸာယ္ရွိဖို႔ အလုပ္ တစ္ခုခုကို လုပ္ေနရမွ 

သူဟာ အသက္ရွင္ေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါမယ္။ 
သူ႔ဘဝဟာ အသက္ဝင္ေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါမယ္။ဘဝ ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္ဆိုတာ တြဲေနတယ္။
အဓိပၸာယ္ရွိေသာအလုပ္ တစ္ခုခုကို မလုပ္ရေတာ့ဘူး ဆိုရင္သူ႔ဘဝဟာ ေသသြားသလို ျဖစ္သြားေတာ့ပါပဲ။
I am only really alive when I'm working.
( Tennessee Willisms)အလုပ္လုပ္ေနတ့ဲ အခ်ိန္မွာ ငါဟာ အသက္ရွင္ေနတယ္။
ခႏၶာေဗဒေခၚ (Biology ) ရႈေထာင့္ကေန ၾကည့္တ့ဲ အခါမွာလည္း သက္ရွိ သတၱဝါေတြဟာ အလုပ္တစ္ခုခု လုပ္ဖို႔ အသက္ရွင္ေနတာပါ။ သူ႔မွာ လုပ္စရာ အလုပ္ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုရင္ သူရွိဖို႔ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။သူ႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းေတြကလည္း မလုပ္ရေတာ့ဘူး ဆိုလွ်င္ တျဖည္းးျဖည္း ရံႈ႕သြားပါလိမ့္မယ္။ လက္ကို မသံုးပဲထားရင္ လက္ဟာ သိမ္သြားပါမယ္။ လမ္းမေလွ်ာက္ပဲေနရင္ ေျခေထာက္ ၾကြက္သားေတြ သိမ္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ရွိတ့ဲ အစိတ္အပိုင္းေတြ အားလံုးဟာ အလုပ္ဆိုတာ ရွိၾကတယ္။

သူ႔အလုပ္ကို သူ လုပ္ေနလို႔ရွိရင္ သူဟာက်န္းမာတယ္။ သန္စြမ္းတယ္။
သူ႔ အလုပ္ကိုသူ မလုပ္ရေတာ့ဘူး ဆိုရင္ သူ မက်န္းမာေတာ့ဘူး။ သူ မသန္စြမ္းေတာ့ဘူးေပါ့။
ဒီေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ရွိတ့ဲ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခုကို တစ္နည္းနည္းနဲ႔ သူ႔အလုပ္ကို သူ မလုပ္ရေအာင္ တားဆီးလိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းက ေရာဂါ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ခႏၶာကိုယ္မွာဒုကၡေပးႏိုင္ပါတယ္။
အဲဒီလိုပဲ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာလည္းပဲ လူေတြမွာ ကိုယ့္အလုပ္ဆိုတာ ရွိရမယ္။
ဥပမာ - အေဖဆိုရင္လည္း အေဖ အလုပ္ရွိရမယ္။ အေမဆိုရင္လည္း
အေမ အလုပ္ရွိရမယ္။ သားဆိုလည္း သားအလုပ္၊ 

သမီးကလည္း သမီး အလုပ္ရွိရမယ္။ သူ႔အခန္း 
က႑ဆိုတာ ရွိရမယ္ေနာ္ ။ သူ႔ရဲ႕ role (အခန္းက႑) 
သူ႔ရဲ႕ function(လုပ္ေဆာင္ခ်က္) ဆိုတာ ရွိရပါမယ္။
အဲဒီလိုပဲ လူတိုင္းမွာ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းအတြက္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ရွိၾကပါတယ္။
ဆရာဝန္ အလုပ္၊ေက်ာင္းဆရာ အလုပ္၊ အေရာင္းအဝယ္အလုပ္။ 

ဘုန္းၾကီးေတြမွာလည္း အလုပ္ရွိၾကပါတယ္။ 
ဘုန္းႀကီးေတြရဲ႕တာဝန္ေတြကေတာ့ လူေတြ စိတ္ထားျမင့္မားလာေအာင္၊ 
စိတ္ထား ျမင့္ျမတ္ေအာင္ ၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ ရေအာင္ ၊ နည္းလမ္းေပးရပါမယ္ ။
လူမႈေရး ကိစၥေတြလည္း ရွိပါတယ္။တစ္ဦးကို တစ္ဦး အျပန္အလွန္
 အက်ိဳးျပဳတ့ဲ အလုပ္ေတြ လုပ္ရမယ္။လူမႈေရးကို မလုပ္လို႔ရွိရင္ 
 ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုေတာ့ ဘဝက်ဥ္းေျမာင္းသြားမယ္။ ရံႈ႕သြားတယ္။ 
သူ႔ ဘဝဟာ တကယ္ မရွင္သန္ေတာ့ဘူး။ဒါ့ေၾကာင့္ အသက္ရွင္တယ္
 ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ လုပ္ငန္း ၊ သူ႔ရဲ႕ တာဝန္ သူ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္
ဆိုတာနဲ႔ တြဲျပီးေတာ့ အသက္ရွင္ေနထိုင္သြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူအမ်ားစုသည္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝမႈကို လိုလား
တတ္ၾကသည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ
သက္ေတာင့္သက္သာ ေနထိုင္လိုေသာေၾကာင့္
ျဖစ္ေပမည္။ ျမန္မာတို႔သည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္
ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ေသာ ႏိုင္ငံသားတို႔ ျဖစ္သည္က
တေၾကာင္း၊ ပ်င္းသည္ကတေၾကာင္း၊
ပုတီးစိပ္ တရားမွတ္ကာ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး
ေနတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ ပို၍
အားသန္တတ္ၾကသည္။ စိတ္က်န္းမာေရး
ရႈေထာင့္မွ ၾကည့္လွ်င္ အလြန္အားရစရာေကာင္းသည္။


သို႔ေသာ္လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ဆင္မယဥ္သာ ဝိသာခါ
လမ္းေလွ်ာက္တတ္ၾကသည္၊ပလက္ေဖာင္း၊ လမ္းမေကာင္း၍
လမ္းေလွ်ာက္ေႏွးတာ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ဂ်ပန္ျပည္၌ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္
သြက္လက္ျမန္ဆန္ေနတတ္ၾကသည္။
အေၾကာင္းမွာ လမ္းမ်ားညီညာ၍ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာတို႔သည္ အသက္အနည္းငယ္
ရလာလွ်င္ ဒူးမေကာင္းဟုဆိုကာ လမ္းမေလွ်ာက္
ျဖစ္ေတာ့ေပ။ အခ်ိဳ႕က ဝင္ေငြေကာင္း၍ စီးပြားေရး
ေျပလည္လာလွ်င္ ဗိုက္ဖားဖားနဲ႔ ေရာဂါ
ကပ္ခိုလာေတာ့သည္။ ထိုသူကို သူေဌးဟုလြဲမွားတတ္ၾကသည္။
ျမန္မာ့လူအဖြဲ႔အစည္း၌ ေအာက္ဆိုက္ေကာင္းေကာင္း၊
ဝင္ေငြၾကမ္းၾကမ္း ျဖစ္ေနသူကို
အဆီစားၿပီ၊ ဘာမွလုပ္စရာမလို၊ ေျခဖ်ားမိုးမစြပ္၊
လက္မ်ားမိုးမစြပ္ခ်ီးမႊမ္းတတ္ၾကျပန္သည္။
အမွန္မွာ အသက္ရွည္က်န္းမာဖို႔အတြက္
ဖီလာဆန္႔က်င္ဖက္သာ ျဖစ္ေပသည္။


လူ႔ခႏၶာကိုယ္ ဖြဲ႔စည္းပံုသည္ သက္ေတာင့္သက္သာ
ေနထိုင္ဖို႔ထက္ လႈပ္ရွားမႈကို ပို၍လိုလားေၾကာင္း
ေတြ႔ရွိရသည္။ေတာရြာမွာေနထိုင္ကာ ၿခံဝင္းက်ယ္ႀကီးထဲ၌
သစ္ပင္၊ပန္းပင္မ်ားစိုက္ပ်ိဳးကာ ေရေလာင္း၊ေျမ တူးဆြ
ေျမဖို႔ေနေသာ အဖြားအိုတစ္ေယာက္ႏွင့္
ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးမွ အထပ္ျမင့္တိုက္ခန္းမွာေနထိုင္ေသာ
အဖြားအိုတစ္ေယာက္အသက္ရွည္က်န္းမာ
ေရာဂါဘယကင္းကြာမႈ ဘယ္လိုမွမတူညီႏိုင္ေပ။

လူ႔ခႏၶာကိုယ္သည္ တစ္ပတ္လွ်င္ ၅ ႀကိမ္ ေခၽြးထြက္ရန္
လိုအပ္ပါသည္။တစ္ေန႔လွ်င္ ေရေကာင္းေရသန္႔ တစ္လီတာခြဲ
(သင့္ေတာ္ေသာခြက္နဲ႔ ၈ ခြက္)
ေသာက္ေပးရန္လိုအပ္ပါသည္။ ဒညင္းသီးကို မစားရေပ။
ေက်ာကပ္အတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္မည္။
လူတိုင္း ေတာရြာမွာ သြားေရာက္ေနထိုင္ဖို႔ဆိုတာ
ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္သည့္ ကိစၥျဖစ္၏
၊ ၿမိဳ႕ႀကီးေနသူမ်ားအတြက္ ဘဝေနနည္း
ေဖၚျမဴ လာေခၚ (ေန႔စဥ္ဘဝေနနည္းပညာ)သာ
မျဖစ္မေနလိုအပ္ပါသည္။
အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ ၊အဂၤလန္၊ ကိုးရီးယား၊
စကၤာပူလို တိုးတက္ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား၌
မနက္ပိုင္း သို႔မဟုတ္ ညေနခင္း အျပင္ထြက္က
လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ၊ လူမ်ားစြာတို႔ ကာယေလ့က်င့္ခန္းမ်ိဳးစံု
လုပ္ေနၾကသည္ကို အားက်စဖြယ္ ေတြရမည္ျဖစ္သည္။
အေျမာ္အျမင္ႀကီး၍ အသိညာဏ္ျမင့္မားေသာ
အစိုးရအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ၿမိဳ႔ေတာ္စည္ပင္တာဝန္ရွိ
သူတို႔သည္ ျပည္သူအမ်ားကို လမ္းေလွ်က္ရန္
ကိုယ္ကာယေလ့က်င့္ခန္းလႈပ္ရွားေစရန္
ႏိႈးေဆာ္ေပးထားသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရမည္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံကဲ့သို႔ ဆင္းရဲေသာ ႏိုင္ငံမ်ား၌
ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား၌ ေနထိုင္ၾကရသူ
တို႔ ဘဝသည္ အလြန္စိုးရိမ္စရာ ေကာင္းပါသည္။
လမ္းေလွ်ာက္စရာ ေနရာ လြတ္မလံုေလာက္
ျဖစ္ေနတတ္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္သြားရာေနရာတိုင္း၊
ကားမွတ္တိုင္၊ ရထားဘူတာစသည့္ေနရာမ်ား၊ လမ္းတေလွ်ာက္
မွာ သန္႔ရွင္းေသာ အမ်ားသုံးအိမ္သာမ်ား လိုအပ္ပါသည္။


 တခါက ျမန္မာႏိုင္ငံကို အလည္လာေသာ
ဂ်ပန္တစ္ေယာက္ အိမ္သာရွာရင္
သူ႔ေဘာင္းဘီ၌ က်င္ႀကီးစြန္႔ခ်လိုက္ေတာ့သည္။
သူသည္ မေျပာျပႏိုင္ေသာဝမ္းနည္းေသာ
မ်က္ႏွာကေလးျဖင့္ မတိုးတက္ေသာ
ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ပို၍ပင္ ဝမ္းနည္းေၾကာင္းေျပာျပဖူးပါသည္။
မည္သည့္ႏိုင္ငံမွာမွ မေတြ႔ဘူးသည့္ အိမ္သာမ်ားကို
ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ေတြ႔ရတတ္သည္။
သုေတသနလုပ္လိုပါသည္ မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္က
နာမည္ႀကီးေက်ာင္းတိုက္တစ္ခု (သို႔မဟုတ္)
က်ိဳက္ထီးရင္ျပင္အနီးမွ အိမ္းသာမ်ားကို သြားၾကည့္ပါေလ။

အစိုးရသည္ ျပည္သူတစေ္ယာက္ခ်င္းစီဘဝအတြက္
ေလာက္ငေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။
ျမန္မာျပည္သူ သန္း ၅၀ အတြက္ ကယ္တင္ရွင္လို႔
ေခၚဆိုႏိုင္ေလာက္သည့္ ပညာတတ္၊ စာရိတၱလည္းေကာင္းကာ၊ ႏိုင္ငံတကာကို
ေရာက္ဖူးေပါက္ဖူးေသာလူ ၅ -သန္းမွ် လိုအပ္ပါသည္။
ထိုပညာတတ္ ကိုယ္တိုင္လညး္ ေလ့်င့္ထားၿပီးသူ
၅ သန္းသည္ တစ္ဦးလွ်င္ ျမန္မာျပည္သူ ၁၀- ေယာက္ခန္႔ စီ စည္းရံုးေပးၾကရပါမည္။
ထိုဆယ္ေယက္သည္ မိမိခ်စ္ခင္ေသာ မိသား၊
ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား
ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနပါေစ။
ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျဖစ္ဖို႔သာလိုေပသည္။
ထိုပညာတတ္ ႏိုင္ငံတကာအေတြ႔အႀကံဳရွိသာ ၅ သန္းသည္
မိမိတာဝန္ယူထားသူ ၁၀-ေယာက္ကို ေနတတ္ထိုင္တတ္၊
စားတတ္ေသာက္တတ္၊ ကာယေလ့က်င့္တတ္ေအာင္
စည္းရံုးတိုက္တြန္းရင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသား သန္း ၅၀
သည္လညး္ ၅ ႏွစ္အတြင္း ကၽြဲကူးေရပါ တိုးတက္လာေတာ့မွာ
ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲပါ။


ေမတၱာစစ္ျဖင့္-


Saturday, July 23, 2016

မနက္ျဖန္(24-July Sunday) စကၤာပူမွ ဆရာေတာ္ေဒါက္တာအရွင္ရာဟုလာ၏ ေမြးေန႔ပြဲမွ ဖိတ္ၾကားအပ္ပါသည္။

စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ လူ႔ေလာကအလယ္ ေရာက္လာခဲ့တယ္၊
စာေပပါရဂူေဒါက္တာအရွင္ရာဟုလာကို ၂၃-၇-၁၉၆၉၊ ဒုတိယဝါဆိုလဆန္း (၉) ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ေန႔လည္(၁) နာရီအခ်ိန္တြင္ ရမ္းၿဗဲၿမိဳ႕နယ္၊ ရမ္းေပါက္ တိုက္နယ္၊ ရြာႀကီးရြာတြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဖခင္ဦးဘဆင္၊ မိခင္ေဒၚလွယဥ္ဦးတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဖခင္ဘက္က အဘိုးအဖြားမ်ားမွာ ဦးငကြန္ေအာင္၊ ေဒၚေစာသာဦးတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ မိခင္ဘက္က အဘိုးအဖြားမ်ားမွာ ဦးလွထြန္းေအာင္၊ ေဒၚျမယဥ္ဦးတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဖခင္ဘက္က အဘိုး၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးေစာလံုး၊ ေဒၚေမနီခိုင္ႏွင့္ အဖြား၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးေမာင္ေအး၊ ေဒၚဘုျဖဴတို႔ ျဖစ္သည္။ အေမဘက္က အဘိုး၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးထြန္းေအး၊ ေဒၚေမသိန္းတို႔ ျဖစ္သည္။ အေမဘက္က အဘြား၏ မိဘမ်ားမွာ ဦးေမာင္သာႏွင့္ ေဒၚေဝမတို႔ ျဖစ္သည္။
အသက္(၃)ႏွစ္ေက်ာ္တြင္ ရြာႀကီးရြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ အေဖ့ ဘက္က ဦးေလးႏွင့္အတူ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ အသက္(၄)ႏွစ္ မျပည့္ခင္ မိခင္၏ ဇာတိရြာကေလးကို ေျပာင္းေရြ႕လာခဲ့ၾကသည္။ အသက္(၅)ႏွစ္တြင္ ေရြရြာအစိုးရ မူလတန္းေက်ာင္း၌ စတင္ပညာ သင္ယူခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနည္း တူ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ ဗုဒၶဘာသာအေျခခံမ်ား သင္ယူခဲ့သည္။ မူလတန္းတြင္ ဆရာ ႀကီး ဦးညိမ္းေဖ၊ ဆရာမ ေဒၚခင္ညြန္႔၊ ဆရာမ ေဒၚေငြတင္(ေရြရြာ)၊ ဆရာႀကီး ဦးတင္ ညြန္႔၊ ဆရာႀကီးဦးက်န္ေအာင္တို႔ထံ၌ ပညာသင္ယူဖူးသည္။ အလယ္တန္း ေရာက္ လာခဲ့ေသာအခါ မိမိတို႔ရြာအနီး၊ ကုန္ေဘာင္(၁)ရြာ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာ သင္ယူခဲ့သည္။
အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝ၌ အမွတ္ရေသးေသာ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားမွာ ဆရာႀကီး ဦးလွသန္း၊ ဆရာႀကီး ဦးလွထြန္းေအာင္၊ ဆရာႀကီးဦးသိန္းေအာင္၊ ဆရာႀကီး ဦးလွေဖ၊ ဦးတင္ေမာင္၊ ေဒၚလွၿမိဳင္၊ ဦးေက်ာ္ျမင့္၊ ေဒၚႏုႏုေအး စသူတို႔ကို မွတ္မိပါေသး၏၊ ငါးတန္းတြင္ ပထမဆုရခဲ့သည္။ ရွစ္တန္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ အထက္တန္း ေရာက္ေသာအခါ ဆရာဦးဘိုးတင္၊ ဆရာမေဒၚ စုၿငိမ္းျမတ္၊ ဆရာဦးသန္႔ဇင္၊ ဆရာဦးသိန္းထြန္း၊ ဆရာဦးေမာင္ေမာင္တို႔ႏွင့္ ခင္ မင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသည္။ နဝမတန္းတြင္ ကုန္ေဘာင္ေက်ာင္း၌ ပထမဆု ရရိွခဲ့သည္။ ဆယ္တန္းတြင္ ရမ္းၿဗဲစာစစ္ဌာနမွ ပထမဆုရခဲ့သည္။ ၁၃၅၃-ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း (၁ဝ)ရက္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵမာလာအထံ၌ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ဝင္ေရာက္ ခဲ့သည္။ ရဟန္းျဖစ္ၿပီးေနာက္ ေရြရြာ အလယ္ေက်ာင္း၌ တစ္မိုးတစ္ဝါ အေျခခံစာေပမ်ား သင္ယူခဲ့သည္။
ေနာက္ႏွစ္ ေႏြရာသီတြင္ ရမ္းၿဗဲၿမိဳ႕မွ ဦးဝဏၰိတႏွင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို အတူလာ ခဲ့ၾကသည္။ ပထမဦးစြာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေက်ာက္ေျမာင္း၊ ေအာင္မဂၤလာလမ္း၊ ေအာင္ မဂၤလာေက်ာင္းတြင္ ရက္အနည္းငယ္ တည္းခိုခဲ့သည္။ ရက္အနည္းငယ္ၾကာၿပီး ေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ တာေမြၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာက္ေျမာင္းရပ္ကြက္၊ မဂၤလသုခပါဠိတကၠ သုိလ္ သိမ္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးလွ်က္ရွိေသာ ရမ္းၿဗဲ၊ ကန္ဒိုင္းအတြင္းျပင္ရြာ ဇာတိ ဦးဝိမလထံ၌ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထိုင္ခြင့္ရရွိခဲ့သည္။ မဂၤလသုခပါဠိတကၠသုိလ္္၌ အေျခ ျပဳမူလတန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။
ထိုႏွစ္ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ စမ္းေခ်ာင္း၊ ေျမနီကုန္း၊ ေက်ာင္း လမ္း၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္းတိုက္မွ ဦးအာေလာကနဲ႔အတူ က်ဴရွင္တက္ျခင္း၊ အနီးကပ္ တက္ျခင္း၊ စာက်က္ရင္း အေဝးသင္တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္တြင္ ထိုစာသင္တိုက္၌ ပထမငယ္တန္းကို တက္ေရာက္သင္ယူခဲ့ၿပီး စာေမးပြဲေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ မဂၤလသုခ ပါဠိတကၠသုိလ္၌ အေဝးသင္စာေမးပြဲအတြက္ ေလ့လာက်က္မွတ္ၿပီး က်ဴရွင္ကိစၥ အနီးကပ္သင္တန္းတို႔ကို တက္ေရာက္ကာ ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ခဲ့ျပန္သည္။ ေက်ာက္ ေျမာင္းလမ္းေန ေမာ္လၿမိဳင္သူ ဒကာမႀကီး ေဒၚေထြးတင္သည္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ မိမိကို ပစၥည္းေလးပါး အေထာက္အပံ့ ျပဳခဲ့ေပသည္။
မိမိ၏ ဆရာရင္း ဆရာေတာ္ ဦးဝိမလသည္ လႈိင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေအးရိပ္မြန္ အိမ္ရာ မိမိတို႔၏အနီး၌ သာသနာေအးေက်ာင္းတိုက္ကို လက္ခံရရွိေသာအခါ မိမိ သည္ အေဖၚျပဳကာ လိုက္သြားခဲ့သည္။ ပဌမလတ္တန္းကို သာသနာေအးေက်ာင္း တိုက္မွ ဝင္ေရာက္ေျဖဆို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထိုႏွစ္ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မ်ားတြင္ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္အတြက္ အားထုတ္ခဲ့ရသည္။
ပထမႀကီးတန္း ေရာက္ေသာအခါ စာဝါအစံုအလင္ မတက္ရ၍ စာေမးပြဲ မဝင္ႏိုင္ဘဲ အေဝးသင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကို ေအာင္ျမင္ၿပီး ဘီေအဘြဲ႕ရရွိခဲ့သည္။ အဆို ပါ ဘီေအသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မိမိ၏ ဘဝခရီးလမ္းအတြက္ တစံုတရာ အေထာက္ အကူ ျပဳေလသည္။ မိုးဦးက်ရာသီ တစ္ေန႔ေသာအခါ မိမိႏွင့္ ကိုရင္အခ်ဳိ႕သည္ ဒဂံု ၿမိဳ႕သစ္ေျမာက္ပိုင္း၊ (၅ဝ)ရပ္ကြက္၊ သာသနတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡဆရာေတာ္ဦးသီလဝံသာဘိဝံသ၏ ေအာင္ေျမရတနာေက်ာင္းတိုက္ကို ေျပာင္းေရြ႕ကာ ပညာ သင္ၾကားခဲ့ၾကသည္။ ထိုေက်ာင္းတြင္ ဆရာေတာ္က ပဌာန္းစသည့္ စာဝါမ်ား ပို႔ခ်ေပးသည္။ ဒုတိယဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလက သဒၵါ၊ သၿဂိဳဟ္၊ ညဝါ၊ ဆန္း၊ အလကၤာ စသည္ပို႔ခ်ေပးသည္။ ထိုႏွစ္တြင္ ပထမႀကီးတန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ထိုေက်ာင္း၌ ဆြမ္းစားေက်ာင္းဘုန္းႀကီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္းကိုရင္ေလးေတြႏွင့္ ေန႔စဥ္ဆြမ္းေတာ္ခံႂကြခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္ ဓမၼာစရိယတန္းတြင္ ဓမၼသဂၤဏီက်မ္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။
ကမ႓ာေအးကုန္းေျမ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ့ တကၠသိုလ္ကို ဝင္ခြင့္ ရရွိကာ ဗုဒၶစာေပပညာကို ေခတ္မီနည္းျဖင့္ ေလ့လာဆည္းပူးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တာေမြၿမိဳ႕နယ္၊ နတ္ ေခ်ာင္းရပ္ကြက္တြင္ ပီနန္ဆရာေတာ္၏ မဟာသႏိၲသုခ ဗုဒၶ သာသနာျပဳစင္တာႀကီး ေပၚေပါက္လာ၍ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွ ပညာထူးခၽြန္ၾကေသာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၊ သီလ ရွင္မ်ား ဝင္ခြင့္ေျဖဆိုခဲ့ၾကရာ ေရးေျဖ၊ ႏႈတ္ေျဖ ႏွစ္ ဆင့္လံုး၌ ရဟန္းအပါး (၂ဝ)ႏွင့္ သီလ ရွင္(၆)ပါး ေအာင္ျမင္ရာ၌ ပါဝင္ခဲ့၍ ႏုိင္ငံ ျခားသာသနာျပဳသင္တန္းသား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ႏွစ္တာ ကာလပတ္လံုး သာသနာျပဳ အေထာက္အကူျပဳ နည္းလမ္းမ်ားကို စာေတြ႕ လက္ေတြ႕ေလ့လာသင္ ၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ လာအို၊ ကေမ႓ာဒီးယား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ သီရိလကၤာ၊ အိႏၵိယ၊ နီေပါ၊ ဂ်ပန္၊ အေမရိကန္၊ ေတာင္အာဖရိက စသည့္ ႏုိင္ငံမ်ားကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
ႏုိင္ငံျခားေလာက၌ ဝင္ဆံ့ႏုိင္ရန္ ပညာေရးသည္ အေရးပါေၾကာင္း သိျမင္ ခဲ့ရာမွ သီရိလကၤာနိုင္ငံ၊ ကိုလံဘိုၿမိဳ႕၊ Buddhist and Pali University ႏွင့္ Kalaniya Universityတို႔တြင္ M.A(မဟာဝိဇၹာဘြဲ႕၂-ဘြဲ႕) ဆြတ္ခူးခဲ့သည္။ ကိုးရီးယား အမ်ိဳး သားတစ္ဦးႏွင့္ လက္တြဲ၍ အိႏၵိယႏိုင္ငံသို႔ ပညာေရးရွာပံုေတာ္ ထြက္ခဲ့ၾကရာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ား အေရာက္အေပါက္နည္းေသာ အိႏၵိယနိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္း၊ ဘံုေဘၿမိဳ႕ေဒသအနီး၊ ပူေနး တကၠသိုလ္ (University of Pune)မွ စာေပပါရဂူ (Ph.D)ဘြဲ႕ကို ငါးႏွစ္အၾကာတြင္ ဆြတ္ခူးႏုိင္ခဲ့သည္။ မူလရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေသာ ႏုိင္ငံျခား သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကို အေကာင္အထည္ ေဖၚႏုိင္ရန္ အလည္အပတ္ ေရာက္ရွိလာေသာ ရဟန္းတစ္ပါးႏွင့္ လက္တြဲ၍ စကၤာပူႏုိင္ငံ၌ ကလင္မတီေက်ာင္း ကို ၂ဝဝ၆-ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ (၁၈)ရက္ေန႔တြင္ အခန္းငွား စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုကာ ဧၿပီလ (၃ဝ)ရက္ေန႔တြင္ ေဒါက္တာမင္းတင္မြန္ အစရွိေသာ ပညာရွင္မ်ား တက္ေရာက္ ဖြင့္လွစ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ဇယမဂၤလာ ဗုဒၶဝိဟာရ (ျမန္မာ)ကို ေျမအက်ယ္ေပ (၃ဝဝ)ခန္႔၌ လြန္ခဲ့ေသာ(၄)ႏွစ္ကပင္ တည္ေထာင္ ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့သည္။ ဧည့္သံဃာ ေတာ္မ်ား၊ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားအတြက္ တဖက္တလမ္းမွ အေထာက္အကူျဖစ္ေစရန္ မေလးရွားႏိုင္ငံ၊ ဂ်ိဳဟိုးၿမိဳ႕၊ ေဒဆာခ်မလမ္း အရပ္၌ ဇယမဂၤလာဗုဒၶဝိဟာရ (မေလး ရွား)ကို လြန္ခဲ့ေသာ (၆) ႏွစ္က ဖြင့္ထားခဲ့သည္။ သာသနာ့အႏြယ္ဝင္ သီလရွင္မ်ား ခ်မ္းေျမ့စြာ သီတင္းသံုးခြင့္ ရၾကေစရန္ နဝကမၼမ်ား စိုက္ထုတ္ကာ ဇယမဂၤလာ သီလရွင္ေက်ာင္းတိုက္ကို ဒဂံုေတာင္ ေျမာက္လမ္းဆံုအနီး၌ တည္ေထာင္ လွဴဒါန္း ထားသည္။ ေတာင္ဥကၠလာ(၁) ဝိုင္း၌ ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ သာသနာျပဳရန္ ေက်ာင္းတိုက္ တစ္ခုကို နဝကမၼမ်ားစြာ ထည့္ဝင္ လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။ ဇာတိေမြးရပ္ေျမ၌ အိုမင္းပ်က္စီးေနေသာ ေရြ-ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ၿဖိဳဖ်က္ကာ ရမၼာဝတီေဒသ၏ က်က္သေရေဆာင္ ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းႀကီးကို ေဆာက္လုပ္ၿပီး စီးခဲ့ပါၿပီ။
အသက္အရြယ္ရလာၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ကမၻာတခြင္ လွည့္လည္၍ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားလုပ္ရင္း စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ၾသစေၾတလွ်၊ ထိုင္း၊လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္၊ ဂ်ပန္၊ ကိုးရီးယား၊ သီရိလကၤာ၊ အိႏၵိယ၊ နီေပါ၊ ေတာင္အာဖရိက၊အဂၤလန္၊ ေမရိကန္ႏိုင္ငံစသည္တို႔ကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
လုပ္ခ်င္တာထက္လုပ္သင့္တာကို အရင္လုပ္ပါ၊
လုပ္သင့္တာေတြထဲမွာ အလုပ္ျဖစ္တာကို ေရြးခ်ယ္လုပ္ပါ။
ဒါမွသင္ခရီးေရာက္မွာပါ။

Saturday, July 16, 2016

ကမၻာဦးအစ လူသားျဖစ္ေပၚလာပံု

ကမၻာဦးအစ လူသားျဖစ္ေပၚလာပံုအား ဒီဃနိကာယ္ အဂၢညသုတ္တြင္
 ေဟာၾကားထားသည္။ ဤသုတၱန္အရ ကမၻာဦးကာလက လူသားအျဖစ္
 ျဖစ္ေပၚလာမည့္ သတၱ၀ါတို႔သည္ ယေန႔ေခတ္ လူသားမ်ားႏွင့္ မတူေပ။
 ႐ုပ္ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ အစာအဟာရတို႔ ေျပာင္းလဲသြားသည့္အလိုက္ ကုိယ္ခႏၶာ
 ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ပံုမ်ား အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။
 ထို႔အတူပင္ သတၱ၀ါတို႔၏ စိတ္ေနစိတ္ထား ဆုတ္ယုတ္လာသည့္
အေလွ်ာက္ နူးညံ့သည့့္ အစာအာဟာရမ်ား ကုန္ခမ္းသြားၿပီး၊ ၾကမ္းတမ္း
 ခက္ခဲသည့္ အစာရွာေဖြမႈ, အိမ္ယာထူေထာင္မႈ, ပုဂၢလိက ပိုင္ဆိုင္မႈ,
 ခိုးယူျခင္း, လိမ္ညာျခင္း စေသာ မေကာင္းမႈမ်ားႏွင့္ အျပစ္ဒဏ္ေပးမႈမ်ား
 ေပၚေပါက္လာသည္ကို ေဟာၾကားထားသည္။ အဂၢညသုတ္ႏွင့္
၀ိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာ ပုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိဉာဏ္ အခန္းတို႔တြင္ ပါရွိေသာ
 “ကမၻာဦးအစ လူသားျဖစ္ေပၚလာပံု” ကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဖာ္ျပပါမည္။

ကမၻာေလာက ျဖစ္ေပၚပ်က္စီးသည့္ျဖစ္စဥ္အား-
 သံ၀႗ကပ္, သံ၀႗႒ာယီကပ္, ၀ိ၀႗ကပ္, ၀ိ၀႗႒ာယီကပ္ဟု
 အဆင့္ေလးမ်ိဳးျဖင့္ ပိုင္းျခားႏိုင္၏။ သံ၀႗ကပ္သည္ တျဖည္းျဖည္း
 ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးသြားေသာ အဆင့္ျဖစ္သည္။ ေလာကဓာတ္
တစ္ခုလံုးသည္ ဟင္းလင္းျပင္ျဖစ္သြားကာ အေမွာင္အတိၿပီး သြားသည့္တိုင္
 ပ်က္စီးေလသည္။ ထိုသို႔ပ်က္စီးေနေသာ အမိုက္တိုက္ ဟင္းလင္းျပင္အျဖစ္
တည္ေနေသာကာလအား သံ၀႗႒ာယီကပ္ဟု ေခၚသည္။
 ထို႔ေနာက္ ကမၻာေလာကႀကီး တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္ တိုးတက္
 ျဖစ္ထြန္းလာေသာ အဆင့္အား ၀ိ၀႗ကပ္ဟုေခၚသည္။
ထိုသို႔ ျဖစ္ထြန္းလာၿပီးေနာက္ တည္ဆဲကာလအား
 ၀ိ၀႗႒ာယီကပ္ဟု ေခၚသည္။ အဆင့္ တစ္ဆင့္စီတြင္
 ႏွစ္ပရိေစၧဒ အရာ, အေထာင္, အသိန္းျဖင့္ပိုင္းျခား၍
မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကာလအသေခ်ၤယ် ၾကာျမင့္၏။

ဤကမၻာေလာက ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးေသာအခါတြင္ သတၱ၀ါအမ်ားစုတို႔သည္
အာဘႆရ ျဗဟၼာဘံု၌ ျဖစ္ၾကသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကာလအသေခ်ၤ ၾကာရွည္ေသာ္
ဤကမၻာသည္ ျပန္လည္ ျဖစ္တည္၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တစ္ေလာကလံုးသည္
တစ္သားတည္းေသာ ေရျပင္ႀကီး အျဖစ္ရွိ၍ အေမွာင္ အတိၿပီး၏။
 ေန, လ, နကၡတ္တာရာတို႔ မထင္ရွားေသး။ ေန႔, ည, ရာသီဥတု မရွိေသး။
အာဘႆရဘံုမွ စုေတေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ ဤေလာကသို႔ ေရာက္လာၾကကုန္၏။
 ထိုသတၱ၀ါတို႔သည္ (အာဘႆရဘံုတြင္ကဲ့သို႔ပင္) စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ကိုယ္ရွိ၍ (မေနာမယာ), ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ပီတိကို အစာ အာဟာရျပဳ၍ ေနၾကသည္။ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါ ထြန္းလင္းကာ (ေရျပင္အထက္) ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ က်က္စားၾက သည္။ အဖိုအမ လိင္ကြဲျပားမႈ မရွိေသး။ ထိုသတၱ၀ါတို႔အား သတၱ၀ါဟူ၍သာ ေခၚရေလသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ အခ်ိန္ကာလ ၾကာျမင့္ေသာအခါတြင္ ေအးသြားေသာ ႏြားႏို႔အိုး မ်က္ႏွာျပင္၌ အေျမႇးတင္း၍ မလိုင္တက္သကဲ့သို႔ ေရျပင္အထက္၌ ရသပထ၀ီေခၚ ေျမဆီတို႔ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ထိုေျမဆီသည္ ဆီဦးေထာပတ္, ပ်ားရည္တို႔ကဲ့သို႔ အဆင္း, အနံ႔, အရသာတို႔ျဖင့္ ျပည့္စံု၏။ တစ္စံုတစ္ဦးေသာ သတၱ၀ါသည္ ထိုေျမဆီကို ျမည္းစမ္းရာ အလြန္ အရသာရွိလွသျဖင့္ တပ္မက္ေသာ တဏွာ ျဖစ္ေပၚလာကာ ေျမဆီကို စားသံုးသည္။ အျခားေသာ သတၱ၀ါတို႔လည္း ထိုနည္းတူ ေျမဆီကို စားသံုးၾက၏။ ထိုသတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္ေရာင္ ကိုယ္၀ါတို႔လည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ ေနာင္တြင္ ေန, လ, နကၡတ္တာရာတို႔ ထင္ရွားလာသည္။ ေန႔, ည, ရာသီဥတုတို႔ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကမၻာေလာကသည္ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္ေပၚလာသည္။
ေျမဆီကို စားသံုးေသာေၾကာင့္ သတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္သည္ ၾကမ္းတမ္းလာ၏။ အဆင္း႐ုပ္သြင္တို႔ ကြဲျပား ျခားနားလာ၏။ ထို႔သို႔ ႐ုပ္ဆင္းကြဲျပားမႈကို အေၾကာင္းျပဳ၍ မာန္မာန ျဖစ္လာၾကေသာအခါတြင္ ရသပထ၀ီ ေျမဆီတို႔ ကြယ္ေပ်ာက္ ခမ္းေျခာက္ကုန္၏။ ထိုအခါတြင္ မိႈတက္သကဲ့သို႔ ေျမေပၚတြင္ အေပြးတက္လာေသာ ဘူမိပပၸဋက ေခၚ ေျမလႊာအား စားသံုး ၾကျပန္သည္။ ထိုေျမလႊာတို႔ ကုန္ခမ္းေသာအခါ ကန္စြန္းႏြယ္တို႔ကဲ့ ပဒါလတာေခၚ ေရညႇိေရေမွာ္ပင္တို႔ (ႏြယ္ခ်ိဳပင္ဟုလည္း ဘာသာျပန္သည္) ေပါက္လာ၏။ ထိုသတၱ၀ါတို႔သည္ ယင္းေရညႇိေရေမွာ္တို႔ကို စားသံုးၾကျပန္သည္။
ေရညႇိေရေမွာ္တို႔ ကုန္ခမ္းေသာအခါ ဖြဲႏု,ဖြဲၾကမ္းမ်ားမပါဘဲ အဆင္သင့္ စားသံုးႏိုင္သည့္ သေလးဆန္တို႔ အေလ့က် ေပါက္ေရာက္လာသည္။ ယင္းသေလးဆန္တို႔အား စားသံုးၾကျပန္ေသာအခါ အစာအာဟာရသည္ ၾကမ္းတမ္းလာသည္ႏွင့္အမွ် သတၱ၀ါတို႔၏ ကိုယ္သည္ ၾကမ္းတမ္းလာသည္။ က်င္ႀကီး က်င္ငယ္တို႔စြန္႔ရန္ အဂၤါမ်ား ေပၚေပါက္လာၾကသည္။ အဖို, အမအဂၤါတို႔ ကြဲျပားလာၾကသည္။ ေယာက္်ားသည္ မိန္းမအား, မိန္းမသည္ ေယာက္်ားအား အျပန္အလွန္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရာမွ တပ္မက္မႈ ျပင္းျပလာေသာအခါ ေမထုန္ဆက္ဆံမႈ စတင္ေပၚေပါက္လာသည္။ ထိုစဥ္ကာလက ေမထုန္ဆက္ဆံျခင္းအား ညစ္ညမ္းေသာ အဓမၼမႈအျဖစ္ သတ္မွတ္ၾက၍ အကာအကြယ္ျပဳရန္ အိမ္ေဆာက္လုပ္ ေနထိုင္ၾကသည္။ ေန႔စဥ္ အစာ ရွာေဖြ စားေသာက္ျခင္းျပဳရန္ ပ်င္းရိသူတို႔သည္ အေလ့က်ေပါက္ေသာ သေလးဆန္တို႔အား ေန႔ဖို႔ညစာ, ရက္သတၱ တစ္ပတ္စာ စသျဖင့္ သိုမွီးစုေဆာင္း ၾကသည္။ ထိုအခါတြင္ သေလးဆန္တို႔သည္ ဖြဲႏုတို႔ အေျမႇးယွက္လာ၏။ ရိပ္သိမ္းၿပီးေသာ္လည္း ႐ိုးျပတ္တို႔မွသည္ ျပန္၍ မေပါက္ေတာ့ဘဲ စပါးပင္တို႔သည္ အစုလိုက္ အစုလိုက္ ျဖစ္သြား၏။

ထိုအခါတြင္ ထိုသေလးစပါးပင္တို႔အား အပိုင္းအျခားျပဳ ခြဲေ၀ကာ မိမိတို႔ ပိုင္ဆိုင္ေသာ စပါးကိုသာ ရိတ္သိမ္းစားသံုးရန္ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။ ေနာင္တြင္ တစ္ဦးေသာသူသည္ အျခားသူ၏ ပိုင္နက္မွ စပါးကို ခိုးယူေသာ အမႈျဖစ္သည္။ ခိုးသူအား ကဲ့ရဲ့အျပစ္တင္ၾက၍ ေနာင္တြင္ မက်ဳးလြန္မိေစရန္ ၀န္ခံကတိ ျပဳေစ သည္။ သို႔ေသာ္ ထပ္မံခိုးယူမႈ ျဖစ္ေသာအခါ ထိုးႏွက္ျခင္း, ခဲျဖင့္ေပါက္ျခင္း,တုတ္ျဖင့္႐ိုက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ အျပစ္ေပးၾက၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ခိုးယူျခင္း,ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ျခင္း,လိမ္ညာျခင္း, အျပစ္ဒဏ္ခတ္ျခင္းတို႔ ေပၚေပါက္လာသည္။ (ဦးနၵမာလာ)