Tuesday, May 5, 2015

သူနဲ႔ထိုက္တန္ သူ႕မဂၤလံ (အေတြးအျမင္)

သူနဲ႔ထိုက္တန္ သူ႕မဂၤလံ (အေတြးအျမင္)========================(၁)ယေန႔ကမၻာေပၚမွာ လူဦးေရသန္းေပါင္း(၇၀၀၀)ေက်ာ္ရွိပါတယ္။တစ...
Posted by Singapore Ashin on Monday, May 4, 2015

Saturday, May 2, 2015

ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶေန႔

ကုဆုန္လျပည့္ေန႔ အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာမ်ား။ (ေဒါက္တာ အရွင္ရာဟုလာ)=====================ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္း ကဆုန္လျပည့္ ဗုဒၶ...
Posted by Singapore Ashin on Friday, May 1, 2015

Tuesday, April 28, 2015

“ကံမွားေတာ့ ခံထားေပါ့”


[၁]။ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္တုန္းက
ေ၀သာလီၿမိဳ႕မွာ “ ၀ါေသ႒ီ”ဆိုတဲ့
သူေဌးသမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။
အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ
မိဘေတြက အမ်ိဳးဇာတ္တူတဲ့သေဌးသား
တစ္ေယာက္နဲ႔ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ေပးတဲ့အတြက္
ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕အိမ္မွာလုိက္ေနရတယ္။
သားတစ္ေယာက္ရျပီး အဲဒီသားကေလးက
ေျပးႏုိင္၊လႊားႏုိင္ ေဆာ့ကစားႏိုင္တ့ဲ
သံုးႏွစ္သားအရြယ္ေလာက္မွ ေရာဂါတစ္ခုနဲ႔
ရုတ္တရက္ေသဆံုးသြားတဲ့အတြက္
“၀ါေသ႒ီ” ခမွ်ာ သားေသာကနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္
စိတ္ဆင္းရဲျပီး သည္းေျခပ်က္ကာ
ရူးသြပ္ သြားပါေတာ့တယ္။
ရူးၿပီး၊ေလွ်ာက္သြားေနတာမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္
ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ ေဆြမ်ဳိးမိဘေတြက အိမ္မွာ
ေသခ်ာေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရွဳျပီး၊အေကာင္းဆံုး
ေဆးဆရာ၊အေကာင္းဆံုးေဆး၀ါးေတြနဲ႔
ဂရုတစိုက္ ျပဳစုကုသေပးၾကပါတယ္။
တစ္ေန႔ ….. အိမ္သားေတြ
အလစ္မွာ လွစ္ကနဲ အိမ္ကထြက္ေျပးၿပီး၊
ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။
ဆံပင္ေတြဖရိုဖရဲ၊ အ၀တ္အစားလံုး၀မကပ္၊
အမွတ္သညာကင္းမဲ့စြာနဲ႔ ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္၊
ေပါက္ခ်င္ရာေပါက္ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့
၀ါေသ႒ီ ကို ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြက
လိုက္ရွာေပမယ့္၊ သတင္းအစအန လံုး၀ မရေတာ့ပါဘူး။
လမ္းဆံုလမ္းခြ၊ အမွဳိက္ပံုေတြ၊ သုသာန္သခ်ႋဳင္းေတြ၊
ဖုန္တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ခရီးလမ္းမေတြမွာ
အစာျပတ္၊ေရျပတ္၊အငတ္ငတ္အေပေပနဲ႔
ကိုယ္လံုးတီး ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ၀ါေသ႒ီဟာ
သံုးႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ မိထိလာၿမိဳ႕ကို
ေရာက္သြားပါတယ္။တစ္ေန႔
ၿမိဳ႕ထဲလမ္းမတစ္ေနရာမွာ
“ဣေႁႏၵ သိကၡာႀကီးမားစြာနဲ႔ ႏူးညံ့ညင္သာ
ႂကြျမန္းလာတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္” ကို
ဘ၀င္ေသြးပ်က္ အရူးတက္ေနတဲ့
၀ါေသ႒ီ ဖူးျမင္လိုက္ရပါတယ္။
အတုမဲ့ က်က္သေရေတာ္ပိုင္ရွင္
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ၾကည္လင္ေအးျမ
ေတာက္ပ၀င္း၀ါတဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ကို
ဖူးျမင္လုိက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ
အရူးေရာဂါ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ၿပီး
ပင္ကိုယ္စိတ္ျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္။
အရူးကံကုန္ခ်ိန္မွာ ဘုရားကိုဖူးရလုိ႕
ဘုရားတန္ခိုးနဲ႕ အရူးေရာဂါေပ်ာက္သြားတဲ့
“၀ါေသ႒ီ” ကုိ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က
တရားအက်ဥ္းခ်ဳပ္ေဟာ၊ တရားနာရလို႕
သဒၶါတရား၊ သံေ၀ဂတရားျဖစ္ၿပီး၊ရဟန္းျပဳေပးဖုိ႔
ဘုရားထံခြင့္ပန္ ဘုရားအမိန္႔နဲ႔
ဘိကၡဳနီမေတြက သူ႔ကိုရဟန္းျပဳေပး၊
ရဟန္းမဘ၀နဲ႔ ၀ိပသနာအလုပ္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား
အားထုတ္လိုက္တာ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ၊
ဉာဏ္ရင့္ခ်ိန္ေရာက္သြားတဲ့အတြက္
ပဋိသမၻိဒါဉာဏ္ေလးပါးနဲ႔ တကြ
“ရဟႏၲာ” ျဖစ္သြားပါတယ္။
သားေသာကတြင္ သာမက ေသာကအားလံုး
ခ်ဳပ္ဆံုးသြားေတာ့တာေပါ့။ ေသာကအားလံုးရဲ႕
အရင္းအျမစ္ျဖစ္တဲ့ ကိေလသာတဏွာကို
အရဟတၱမဂ္နဲ႕ အျမစ္ျပတ္ ပယ္သတ္လိုက္ႏိုင္လုိ႔ပါပဲ။
[၂]။သားေသာကနဲ႕ ရူးေနရွာတ့ဲ
၀ါေသ႒ီ ျမတ္စြာဘုရားကိုဖူးျမင္ခြင့္ရတဲ့
အခ်ိန္က ဘယ္အခ်ိန္လဲဆိုေတာ့
ရူးသြပ္မွဴကိုျဖစ္ေစတဲ့ အကုသိုလ္ကံ
ကုန္တဲ့အခ်ိန္၊ အရူးကံကုန္တဲ့အခ်ိန္…တဲ့။
(အထာတိပစၧာ ဥမၼာဒသံဝတၱနိယႆ
ကမၼႆ ပရိကၡေယ)
သားေသလုိ႔ ေသာကျဖစ္ၿပီး ရူးတယ္ဆိုေပမယ့္၊
ရူးရမယ့္ကံပါလာလုိ႔ ရူးတာပါ။ ရူးရမယ့္ကံသာ
ပါမလာရင္ သားေသလုိ႕ေသာက
ဘယ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္၊ရူးစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။
စိတ္ညစ္ရံု၊ စိတ္ဆင္းရဲရံု၊၀မ္းနည္းပူေဆြး
ငိုေႂကြးရံုေလာက္ပဲ ခံစားရမွာပါ။
သားေသလို႕သာ ရူးရစတမ္းဆိုရင္
သားေသတဲ့အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ႔
ၾကံဳရတဲ့မိခင္၊ဖခင္တိုင္း ရူးသြပ္ကုန္ၾကမွာေပါ့။
■“ရူးသြပ္မွဳ” ကိုျဖစ္ေစတဲ့ “အကုသိုလ္ကံ”
ဆိုတာ ကေတာ့ အမိ်ဳးမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
သူတစ္ပါးကို ရူးသြပ္ေလာက္ေအာင္
ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းမယ္၊
စိတ္ဆင္းရဲ၊ ကိုယ္ဆင္းရဲျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုရင္
အဲဒီကံ အက်ိဳးေပးတဲ့ဘ၀ ကိုယ္လည္းရူးသြပ္ရမွာပဲ။
■တကယ္မခ်စ္ဘဲနဲ႔ ခ်စ္ဟန္ေဆာင္ျပီး တစ္ဖက္
သားကို အရူးလုပ္မိလုိ႕ တစ္ဖက္သားမွာကိုယ့္ကို
စြဲလမ္းၿပီး၊အရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္သြားမယ္ဆိုလည္း
အဲဒီကံေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္လည္း ရူးသြပ္ရမွာပါ။
■ကိုယ့္ကို စဲြစြဲလမ္းလမ္း တမ္းတမ္းတတ
ျဖစ္သြားေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ နဲ႔
ကိုယ့္ကို ရူးမတတ္ ခ်စ္သြားေအာင္ ဆိုတဲ့စိတ္ထားနဲ႔
ဉာဏ္နီ ဉာဏ္နက္သံုးတာမ်ိဳး၊
မူယာ မာယာမ်ားတာမ်ဳိး၊
ျမဴဆြယ္ျဖားေယာင္းတာမ်ဳိး၊
လိမ္ညာလွည့္ပတ္တာမ်ိဳးကို ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရပါမယ္။
သူ႔စိတ္နဲ႔သူ စြဲလမ္းတမ္းတတာကေတာ့
ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။
တမင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိနဲ႔ စြဲလမ္းေအာင္
လုပ္တာဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ထားကိုက
ရူးေစခ်င္တဲ့စိတ္ထားမုိ႔ အဲဒီ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈက
ကိုယ့္ဆီလည္း ေသခ်ာေပါက္ ျပန္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။
■ရူးသြပ္မႈကုိ ျဖစ္ေစတဲ့ အကုသိုလ္ကံေတြထဲမွာ
အဓိက အက်ဆံုး၊ အၾကီးမားဆံုး အကုသိုလ္ကံကေတာ့
“ ေသရည္ေသရက္ေသာက္စားျခင္း” ပါပဲ။
မူးမူးရူးရူးဆိုတဲ့အတုိင္း မူးရင္ရူးတတ္သလို၊
မူးေနတာကိုက ရူးျခင္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။
မူးရူးေသာက္စား(သုိ႔မဟုတ္) ေသာက္စားမူးရူး
ဆိုတဲ့အတုိင္း ေသာက္စားေနတာဟာ မူးရူးေနတာပါပဲ။
မူးၿပီေဟ့ဆိုရင္ အရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ
ဟိုေျပာဒီေျပာနဲ႔ ႏွဳတ္ေစာင့္စည္းမႈ မရွိေတာ့ပါဘူး။
ေျပာသင့္မွန္းမသိ၊ မေျပာသင့္မွန္းမသိနဲ႔
စြတ္ၿပီး ေျပာေတာ့တာပါပဲ။
ရူးေနတဲ့လူ ဘာမွမသိသလုိ၊
မူးေနတဲ့သူလည္း ဘာမွ မသိပါေတာ့ပါဘူး။
ဒါကိုပဲ ေသြးေတြႂကြလာၿပီး၊အာသြက္လွ်ာသြက္နဲ႔
စကားေျပာလုိ႔ ပိုေကာင္းလာတယ္လုိ႔
အရက္ေသာက္သံုးသူေတြက သေဘာက်ၾကတယ္။
“ဆက္ရက္မင္းစည္းစိမ္” အျဖစ္ သာယာ ယစ္မူးၾကပါတယ္။
ေရခ်ိန္မေက်ာ္ေသးလုိ႔ ကိုယ္ေျပာတာ
ကိုယ္သိတယ္ပဲ ထားဦးေတာ့ မူးေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ
ရူးေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ အတူတူပါပဲ။ရူးေနတဲ့သူဟာ
အမွတ္သညာ ကင္းမဲ့ေနသလို၊ မူးေနတဲ့သူဟာလည္း
အမွတ္သညာ ကင္းမဲ့ေနပါတယ္။
အရက္၊ဘီယာစတဲ့ မူးယစ္ေစတတ္တဲ့အရာေတြ
ေသာက္သံုးေနတာဟာ မွတ္ဉာဏ္အားနည္းေၾကာင္း
အကုသိုလ္၊ ဉာဏ္ထိုင္းေၾကာင္းအကုသိုလ္၊
စိတ္မမွန္ေၾကာင္း အကုသိုလ္၊
ရူးသြပ္ေၾကာင္း အကုသိုလ္ ဆည္းပူးစုေဆာင္းေနတာပါပဲ။
သူတစ္ပါးကို ဒုကၡေပးေပး မေပးေပး၊
ကိုယ့္ဘ၀ပ်က္ပ်က္ မပ်က္ပ်က္၊
အတိုင္းအတာ ေရခ်ိန္ေက်ာ္ေက်ာ္၊မေက်ာ္ေက်ာ္၊
အရက္ဘီယာ ေသာက္တုိင္း
ဉာဏ္ထိုင္းေစတဲ့ဓာတ္ေတြ၊
ေမ့ေလ်ာ့ေစတဲ့ဓာတ္ေတြ ေဖာက္ျပန္္ေစတဲ့ ဓာတ္ေတြ၊
ရူးသြပ္ေစတဲ့ ဓာတ္ေတြ ကိုယ္ရဲ႕စိတ္အစဥ္မွာ စြဲကပ္၊
စြဲကပ္သြားပါတယ္။စုမိသြားပါတယ္။
အရက္ေသစာ ေသာက္သံုးျခင္းရဲ႕ အေပါ့ပါးဆံုး
ဆိုးက်ဳိးက “ရူးသြပ္ျခင္း နဲ႔ စိတ္ေဖာက္ျပန္ျခင္း”လုိ႔
ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာၾကားထားတာမုိ႔၊
မရူးသြပ္လိုသူတုိင္း၊ စိတ္ပံုမွန္ျဖစ္လုိသူတုိင္း
အရက္၊ဘီယာစတဲ့ မူးယစ္ေသရည္မွန္သမွ်ကို
ဘိန္းျဖဴ၊ စိတ္ႂကြေဆးျပားစတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါး
မွန္သမွ်ကို လံုး၀ ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမယ္။
[၃]။
၀ါေသ႒ီ ဘုရားနဲ႔ ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္ဟာ
အရူးကံကုန္ခ်ိန္ကို ေထာက္ရွဳျခင္းအားျဖင့္。。。
ရူးရမဲ့ ကံပါလာတဲ့သူက ရူးကို ရူးရမွာပါပဲ။
စိတ္ဆင္းရဲရမယ့္ကံ ပါလာတဲ့သူက စိတ္ဆင္းရဲကုိ ဆင္းရဲရမွာပါပဲ။
စိတ္ဓာတ္က်ကံပါလာမယ့္သူက စိတ္ဓာတ္က်ကုိ က်ရမွာပါပဲ။
စိတ္ညစ္ရမယ့္ကံပါလာတဲ့သူက စိတ္ညစ္ကုိ ညစ္ရမွာပါပဲ။
တရားရဲ႕အက်ိဳးေပးကို ဘယ္လုိမွေရွာင္လြဲလုိ႔ မရပါဘူး။
ပစၥဳပၸန္အျဖစ္ပ်က္ေလးပဲ ကြက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့
သားေသလုိ႔ ရူးသြားတာ
“တရားမရွိလုိ႔၊ စိတ္ဓာတ္မရင့္က်က္လုိ႔၊
အစြဲလမ္းႀကီးလုိ႔” လုိ႔ေျပာရမွာပါပဲ။
သံေဃာဇဥ္ေၾကာင့္ ၊တဏွာေၾကာင့္လုိ႔
သံေ၀ဂယူရမွာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းရင္းကို ေသခ်ာစစ္လိုက္ေတာ့
အတိတ္ကရူးခဲ့တဲ့ ကံျပဳခဲ့လုိ႔ ရူးရတာပါ။
တရားမရွိလုိ႔ ရူးတာမွန္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို တရားမရွိ ျဖစ္သြားတာဟာ
အတိတ္ကရူးရမယ့္ ကံပါလာလုိ႔ပါ။
အတိတ္ကံ အက်ိဳးေပးဖို႕အတြက္ ပစၥဳပၸန္မွာ
သားေသတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ဆိုးက
ဇာတ္လမ္း ဆင္ေပးလုိက္ရတာပါ။
တရားအသိ၊သတိကလည္း ေခတၱ
ခဏ ေရွာင္ထြက္ေပးလုိက္ရပါတယ္။
တခ်ဳိ႕လူေတြ တရားလက္ကိုင္ရွိပါလ်က္နဲ႔၊
ျဖစ္ရပ္တစ္ခုခုေၾကာင့္ တရားလက္လြတ္ျဖစ္သြားၿပီး၊
၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနရတာ၊ပူေဆြးငိုေႂကြးေနရတာေတြဟာ
အဲဒီလုိျဖစ္ရမယ့္ ကံကို ပါလာလုိ႔ပါ။
အတိတ္ကံ၀ဋ္ေႂကြးက ႏွလံုးသားထဲကတရားကို
ေခတၱခဏ ဖယ္ထုတ္ပစ္လိုက္တဲ့အတြက္
တရားလက္လြတ္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။
တရားဘယ္ေလာက္ရွိရွိ အတိတ္ကံ၀ဋ္ေႂကြးကို
ဘယ္လိုမွလြန္ဆန္လုိ႔ မရပါဘူး။
အတိတ္ကံ၀ဋ္ေႂကြးေၾကာင့္ ေခတၱခဏ
တရားလက္လြတ္ျဖစ္သြားၿပီး၊၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတာကို
ၾကည့့္ၿပီး၊ “တရားရွိလိမ့္မယ္လုိ႔ နဂိုက
အထင္ႀကီးထားတာအလကားပဲ၊
အခုမွ တရားမရွိမွန္းသိေတာ့တယ္”လို႕
မဆင္မျခင္ ရမ္းအျပစ္မေျပာသင့္ပါဘူး။
ရူးသြပ္သြားတဲ့အထိေတာင္ အတိတ္ကံ
အက်ိဳးေပးႏိုင္ေသးတာပဲ။
ဒီေလာက္ျဖစ္သြားတာကို နားလည္ေပးသင့္ပါတယ္။
ရူးသြပ္သြားရင္ေတာင္ နားလည္ေပးရမွာပဲမဟုတ္လား။
တရားလက္လြတ္သြားတာကို
နားလည္ေပးဖို႕ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။
အတိတ္က ကိုယ္မျမင္ႏိုင္တဲ့ကံကို နားလည္ေပးဖုိ႔
ေျပာတာပါ။
တရားလက္လြတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ ရွိႏိုင္တာပဲေလ။
ကုိယ္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ တရားမလက္လြတ္ပါဘူးလုိ႔
လံုး၀အာမခံႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာပဲ။
တရားလက္လြတ္ေစႏိုင္ေလာက္တဲ့ အျဖစ္ပ်က္မ်ိဳး၊
အာရံုမ်ိဳး မေတြ႕ေသးလုိ႔သာ တရားရွိခ်င္ရွိခ်င္မယ္။
ေတြ႕ရင္ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး တရားလက္လြတ္သြားႏိုင္တာပဲ။
ပုထုဇဥ္ဆိုတာ မေျပာနဲ႔ေတာ့…။
ေသာတာပန္ျဖစ္ေနတဲ့ ၀ိသာခါေတာင္
ေျမးမေလးေသေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႕
ငိုပြဲဆင္ၿပီး တရားလက္လြတ္ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။
အနာဂါမ္၊ ရဟႏၲာ မျဖစ္ေသးသမွ်ေတာ့
၀မ္းနည္းေၾကကြဲမွဳေတြ၊
ပူေဆြးငိုေႂကြးမွဳ၊ စိတ္ဆင္းရဲမွဳ၊ စိတ္ညစ္မွဳ ဆိုတဲ့
စိတ္ခံစားမွဳေတြကို တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္
တစ္ေၾကာင္းမဟုတ္ တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္
ေတြ႕ၾကံဳေနရဦးမွာပါပဲ။
စိတ္ဆင္းရဲစရာ၊ စိတ္ညစ္စရာ အျဖစ္ပ်က္တစ္ခုခုနဲ႔
ၾကံဳေတြ႕ရလုိ႔ စိတ္ဆင္းရဲေနၿပီ၊ စိတ္ညစ္ေနရၿပီဆိုရင္
“၀ါေသ႒ီ” ကို သတိရျပီး
“ အတိတ္ကံကေတာင္
ရူးတဲ့အထိေတာင္ အက်ိဳးေပးေသးတာပဲ။
ကိုယ္က ရူးမွ မရူးေသးတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့” လို႕
စိတ္ကိုေျဖသိမ့္လုိက္ပါ။
ေ၀ဒနာေတြ ေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့ သြားပါလိမ့္မယ္။
၀ါေသ႒ီ သားေသလုိ႔ ရူးသြားတာ အတိတ္က
ရူးေစတတ္တဲ့ ကံေၾကာင့္ဆိုတာ မေမ့လိုက္ပါနဲ႔။
“ရုူးေတာင္ရူးႏုိင္ေသးတာပဲ၊ ဒီေလာက္ေတာ့ေအးေဆး”
“ရူးေတာင္ရူးရဦးမွာပဲ ဒီေလာက္ကေတာ့
ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္။”
“ရူးမွ မရူးေသးတာ ဒါေလးမ်ား”
“ဘယ္ေလာက္ပဲရူးရူး၊ သံုးႏွစ္ျပည့္ လုိ႔ အတိတ္က
အရူး ကံကုန္သြားေတာ့လည္း ဘုရားနဲ႔ ေတြ႕ၿပီး
အရူးေပ်ာက္သြားတာပါပဲ။”
ခံခ်ိန္တန္ရင္ ခံရပါမယ္။
လြတ္ခ်ိန္တန္ရင္ လြတ္ပါမယ္။
ခံခ်ိန္တန္ပါလ်က္ မခံခ်င္လုိ႔ မရသလို၊
လြတ္ခ်ိန္မတန္ေသးဘဲနဲ႔လည္း လြတ္ခ်င္လုိ႔ မရပါဘူး။
လြတ္ခ်ိန္တန္မွ လြတ္လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို
နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး၊ခံခ်ိန္တန္လုိ႔
ခံေနရတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံလိုက္မယ္ဆိုရင္
ခံရတာလည္း သက္သာတဲ့အျပင္၊
လြတ္ခ်ိန္လည္းမၾကာခင္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။
ခံစရာရိွတာ ခံေနရင္းနဲ႕
လုပ္စရာရွိတာကေတာ့ လုပ္ေနရမွာပါပဲ။
ဘာအလုပ္မွမလုပ္ပဲ ေပေတၿပီး၊ငံု႔ခံေနရမွာမဟုတ္ပါဘူး။
[၄]။
သံုးႏွစ္ျပည့္မွ အရူးကံေပ်ာက္လုိ႕
သံုးႏွစ္ျပည့္မွ ဘုရားနဲ႕ေတြ႕တာပါ။
“ေစာေစာကေတြ႕ရင္ေကာင္းမွာပဲ”လုိ႔
ႀကိဳေတြ႕ခ်င္လုိ႔မရပါဘူး။
ေတြ႕ခ်ိန္တန္ရင္ ေတြ႕မွာပါ။
အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲေန၊
စိတ္ညစ္ေနရာက မိတ္ေဆြေကာင္း၊
ဆရာေကာင္းေတြနဲ႕ေတြ႕လုိ႔၊ ဒါမွမဟုတ္
တရားစာအုပ္၊ တရားတိတ္ေခြနဲ႕ ေတြ႕လို႕
စိတ္ဆင္းရဲတာ၊ စိတ္ညစ္တာ ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ
“ေစာေစာကသာ ေတြ႕လုိက္ရင္” လုိ႔
မခ်ိတင္ကဲမျဖစ္လုိက္ပါနဲ႕။
အခ်ိန္တန္မွ ေတြ႕တာပါ။
တစ္ခ်ဳိ႕က အသက္ရြယ္ေတာ္ေတာ္ ေလးရမွ
တရားနဲ႔ ေတြ႕တယ္၊
တရား အားထုတ္ျဖစ္တယ္၊
တရား အရသာခံစားရတယ္ဆိုရင္
“ငါ အေတြ႕ေနာက္က်သြားတယ္၊
ေစာေစာကသာေတြ႕လိုက္ရရင္” လုိ႔
ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ မေက်မနပ္ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။
အလကားေနရင္ အကုသိုလ္ ယူေနတာပါ။
“ကုသိုလ္” က “အကုသိုလ္” ကို ေက်းဇူးျပဳေနတာပါ။
မေက်မနပ္ျဖစ္မေနပါနဲ႔။ ေတြ႕ခ်ိန္တန္မွ ေတြ႕တာပါ။
ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး၊တရားနဲ႔ ေနလိုက္ရင္ၿပီးတာပါပဲ။
အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး၊အေတာ္ၾကာမွ သံေ၀ဂ
ရတဲ့သူေတြကလည္း
“ ဒီလိုမွန္းသိ အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ပါဘူး၊
အိမ္ေထာင္မျပဳခင္သာ ဒီတရားနဲ႔ေတြ႕ခဲ့ရင္… ၊
အိမ္ေထာင္မျပဳခင္သာ ဆရာေတာ္နဲ႔ေတြ႕ခဲ့ရင္…”
လုိ႔ ေနာင္တရတတ္ ၾကပါတယ္။
(သို႕မဟုတ္)ေနာင္တရ ဟန္ေဆာင္တတ္ၾကပါတယ္။
“ငါတုိ႔ မသိလုိ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳမိတာ၊
မင္းတုိ႔ အိမ္ေထာင္မျပဳၾကနဲ႔။” လုိ႔ေတာင္
တစ္ခ်ဳိ႕က လူငယ္ေတြကို ဆရာႀကီးလုပ္လိုက္ပါေသးတယ္။
(ကုိယ္ခ်င္းမစာလုိက္တာကြယ္။ကိုယ္ျပဳလုိ႔အားရမွ)
ဘ၀မွာ အျဖစ္ပ်က္နဲ႕ ပတ္သက္လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
“ ေစာေစာကသာ ေတြ႕လိုက္ရင္” ဆိုတဲ့
မခ်ိတင္ကဲ ခံစားခ်က္မ်ိဳး၊
အားမလိုအားမရ ခံစားခ်က္မ်ဳိး လံုး၀မျဖစ္ပါနဲ႔။
တစ္ကယ္ေတာ့ အဲဒီခံစားခ်က္ဟာ
“ေလာဘ” ကို အေျခခံတဲ့ ခံစားခ်က္ပါ။
ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ေလာဘႀကီးတာပါဘဲ။
ဘယ္အရာမဆို ေတြ႕ခ်ိန္တန္မွ ေတြ႕တယ္။
ေတြ႕ခ်ိန္တန္လုိ႔ ေတြ႕တယ္ဆိုတာကို မေမ့လိုက္ပါနဲ႕။
စိတ္ဆင္းရဲစရာ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ႔ ေတြ႕ၾကံဳတိုင္း
အတိတ္ကံကို ဆင္ျခင္မိဖုိ႔ ေျပာရတာက…
ေနရာတကာ အတိတ္ကံကိုခ်ည္း ပံုခ်ေနဖုိ႔၊
ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကိုယ္ျမင္ရတဲ့ ပစၥဳပၸန္အျဖစ္ပ်က္ေတြကိုပဲ
လက္ညိႇဳး တထိုးထိုးလုပ္ေနရင္း၊
ကိုယ္မျမင္ရတဲ့ အတိတ္ကံကို
လံုး၀ထည့္မစဥ္းစားဘဲ၊ေမ့ေနမွာ စိုးလုိ႔ပါ။
တခ်ဳိ႕ ခံစားခ်က္ေတြက
ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ ၾကည့္ရံုနဲ႔ မၿငိမ္းေအးႏိုင္ပါဘူး။
အတိတ္ကုိသမင္လည္ျပန္
ျပန္ၾကည့္မွ ၿငိမ္းေအးႏုိင္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားလို အတိအက် မသိႏိုင္ေပမယ့္၊
ကမၼနိယာမသေဘာအရ အေၾကာင္းအက်ိဳး
ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့၊ အနီးစပ္ဆံုးသိေအာင္ ဆင္ျခင္ၾကရမွာပါ။
ေနရာတကာ အတိတ္ကံကိုခ်ည္း
ပံုမယ္ဆိုရင္ေတာ့
ပုေဗၺကတေဟတုဒိ႒ိ
(အရာရာ ေရွးကံေၾကာင့္
ဆိုတဲ့အယူမွား)ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
ကုိယ္ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥေတြ၊
ကိုယ္ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လႊဲလုိ႔ မရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြမွာ
အတိတ္ကံကုိဆင္ျခင္ၿပီး၊ စိတ္ေျဖသိမ့္တာနဲ႕
အတိတ္ကံကို ပံုခ်ၿပီးဘာမွ မႀကိဳးစားတာ တျခားစီပါ။
အတိတ္ကံကို ဆင္ျခင္ၿပီး ေျဖသိမ့္တာလည္း ေျဖသိမ့္တာေပါ့။
ဒါေပမယ့္ အတိတ္ကံက ကိုယ္မျမင္ရတဲ့အတြက္
ကုိယ္ျမင္ရတဲ့ ပစၥဳပၸန္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ကို
ခိုင္မာေနေအာင္ တည္ေဆာက္ဖုိ႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။
စိတ္မခိုင္ရင္၊စိတ္မႏိုင္ရင္ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူ ေသမွ မဟုတ္ပါဘူး။
ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႕ ခြဲရရင္လည္းရူးႏိုင္တာပါပဲ။
စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာေအာင္ႀကိဳးစားေနတဲ့ၾကားက ရူးသြား၊
စိတ္ညစ္ေတာ့လည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ကံေပါ့။
အတိတ္ကံေပါ့။
[၅]။
၀ါေသ႒ီ ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕
မ်က္ႏွာေတာ္ကို ဖူးေျမာ္လိုက္ရရံုနဲ႔
အရူးေရာဂါေပ်ာက္သြားတာပါ။ တရားမနာရေသးပါ။
ပံုေတာ္ဖူးရရံုနဲ႔ အရူးဘ၀က လြတ္သြားတာပါ။
“ဂုဏ္ေတာ္” အထိ စိတ္မလိုက္ရေသးဘူး။
စိတ္ဆင္းရဲကင္းၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္ရင္
စိတ္ပူေလာင္ျခင္းကင္းျပီး၊ စိတ္ေအးခ်မ္းခ်င္ရင္
ကိုယ္အၾကည္ညိဳဆံုး၊ကိုယ္အႏွစ္သက္ဆံုး
ျမတ္စြာဘုရားပံုေတာ္တစ္ခုခု၊ျမတ္စြာဘုရားမ်က္ႏွာေတာ္
တစ္ခုခုကို စိတ္ထဲမွာ မၾကာခဏ ျမင္ေယာင္ေနလိုက္ပါ။
ပံုေတာ္ကုိ အာရံုျပဳျပီးမွ ပံုေတာ္အတြင္း
ဂုဏ္ေတာ္သြင္းၿပီး၊ဂုဏ္ေတာ္ကို အာရံုျပဳပါ။
အေလ့က်င့္မ်ားေလ၊အာရံုျပဳရလြယ္ေလျဖစ္ျပီး၊
သိသာထင္ရွားတဲ့ စိတ္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းမွဳကို
ခံစားရပါလိမ့္မယ္။
ေနာက္ဆက္တြဲ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာေတြကေတာ့
ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ လိုတရပဲေပါ့။
“သက္ေတာ္ထင္ရွားဘုရားဆီကို
စိတ္မေရာက္ဘဲ ရုပ္ပြားေတာ္မွာပဲ
စိတ္ေရာက္ေနတယ္” လုိ႕
သူမ်ားအျပစ္ေျပာရင္ လံုး၀ ဂရုမစိုက္ပါနဲ႔။
ကိုယ္မွ သက္ေတာ္ထင္ရွားဘုရားကိုမျမင္ဖူးတာ…။
ရုပ္ပြားေတာ္က တစ္ဆင့္ပဲ ပံုေတာ္၊ဂုဏ္ေတာ္ေတြ
အာရံုျပဳရေတာ့မွာေပါ့။
ရင့္က်က္သြားရင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားဘုရားအထိ
အလိုလိုအာရံုေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။
[၆]။
ကိုယ္ၾကည္ညိဳတဲ့ ဆရာေတာ္ဆီ စိတ္မမွန္တဲ့သူေတြ
ေရာက္လာရင္၊ တခ်ဳိ႕က အဖက္လုပ္ေျပာမေနဖုိ႔
ေလွ်ာက္တတ္ၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ဟုိလုိ စိတ္မမွန္တာ၊ တစ္ခ်ဳိ႕က တရားအားထုတ္ရင္း
တရားေၾကာင္ေၾကာင္သြားတာေလ။
ဘုရားရွင္ေတာင္ စိတ္မမွန္တဲ့သူေတြကို စိတ္မွန္လာေအာင္
ေမတၱာ၊ကရုဏာအျပည့္နဲ႔ ေျပာေပး၊ေဟာေပးေသးတာပဲ….။
ဘုရားသားေတာ္ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း ဘုရားအတုလိုက္ျပီး
ေမတၱာကရုဏာအျပည့္နဲ႔ လက္ခံစကားေျပာျပီး၊
နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးရမွာေပါ့။
■အရူးကိုလည္း ဘုရား အဖက္လုပ္ပါတယ္။
■ျပည့္တန္ဆာမကိုလည္း ဘုရား အဖက္လုပ္ပါတယ္။
■သူေတာင္းစားကိုလည္း ဘုရား အဖက္လုပ္ပါတယ္။
■တံငါသည္ကိုလည္း ဘုရား အဖက္လုပ္ပါတယ္။
■အေပၚယံ ပကာသနကို ဘုရားမၾကည့္ပါဘူး။
■အတြင္းဓာတ္သဘာ၀ကိုပဲ ဘုရားၾကည့္ပါတယ္။
■ကုိယ့္အတြက္ ဘုရားအၾကည့္ပါဘူး၊
■သူ႕အတြက္ပဲ ဘုရားၾကည့္ပါတယ္။
ဘုရားသားေတာ္ေတြလည္း ဘုရားၾကည့္သလိုပဲ
ၾကည့္ၾကပါလိမ့္မယ္။လူေတြးေတြးၿပီး၊
အကုသုိလ္မယူမိဖုိ႔ အထူးသတိျပဳပါ။
ဘုရားတရားေတာ္ေတြက ရူးတဲ့သူေတြေတာင္
အရူးေပ်ာက္ေစပါတယ္။
မရူးတဲ့သူကို “အရူး” မျဖစ္ေစပါဘူး။
တရားအားမထုတ္နဲ႔။
ရူးသြားလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။
တရာအားထုတ္လုိ႔ ရူးသြားတယ္ဆိုတာလည္း
အားထုတ္နည္း မမွန္ကန္လုိ႔ပါ။
ဘုရားေဟာတဲ့အတုိင္း အားမထုတ္ဘဲ၊
ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ ကုိယ္၊ကိုယ့္ဆရာသေဘာနဲ႔ကိုယ္
အားထုတ္ေနလုိ႔ပါ။ မရူးသူကို ရူးေစတဲ့
တရားအားထုတ္နည္းဟာ ဘုရားနည္းမဟုတ္ပါဘူး။
တျခားနည္းပါ။
ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္မယ္၊
ပ်က္ခ်ိန္တန္ပ်က္မယ္။
ေပၚခ်ိန္တန္ေပၚမယ္။
ေပ်ာက္ခ်ိန္တန္ ေပ်ာက္မယ္။
ျဖစ္ေန၊ေပၚေနလို႕ စိတ္မညစ္ေနပါနဲ႕။
အခ်ိန္တန္ ေပ်ာက္သြား၊ပ်က္သြားပါလိမ့္မယ္။
ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးသြားတာပါပဲ။
ေနာက္ဆံုးေတ့ာလည္း ၿပီးသြားတာပါပဲ..။
[၇]။
ေအာင္ႏုိင္သူေတြဟာ မၾကာခဏဆုိသလုိ
အခြင့္အလမ္းေတြကုိ ရယူဖုိ႔
မေၾကာက္ၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ရွံဳးနိမ့္သူေတြကေတာ့ ဟုိနားဒီနားထုိင္ၿပီး
အေျခအေနေပးမႈေတြ တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာမလားလုိ႔
ေစာင့္ေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
Winners are people who aren't afraid
to take a chance now and then.
Losers sit around and wait for the odds to improve.
(William A.ward)
အပၸမာေဒန သမၸာေဒထ။
မွတ္ခ်က္။ ။
“ကိုယ္မၾကံဳေတြ႔ခ်င္တဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြ ၾကံဳေတြ႔ေနရတာဟာ
အတိတ္ကံမွားခဲ့လို႔
(အတိတ္က မလုပ္သင့္တာ လုပ္ခဲ့မိလို႔)
သိ္ု႔မဟုတ္ ပစၥဳပၸန္ကံမွားေနလို႔
(ပစၥဳပၸန္မွာ မလုပ္သင့္တာ လုပ္ေနမိလို႔)
သို႔မဟုတ္ အတိတ္ေရာ၊ပစၥဳပၸန္ေရာ မွားေနလို႔ပါပဲ။
မလုပ္သင့္တာလုပ္ရင္ေတာ့ မျဖစ္သင့္တာျဖစ္ၿပီး၊
မခံခ်င္တာ ခံရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
မခံစားခ်င္တဲ့ဆိုးက်ိဳးေတြ ခံစားရတိုင္း
အတိတ္ကံကိုမွန္းဆ၊ ပစၥဳပၸန္ကံကိုသတိရျပီး
“ကံမွားေတာ့ ခံထားေပါ့”လို႔သာ ႏွလံုးသြင္းလိုက္ပါ။
စိတ္သက္သာရာ ရသြားပါလိမ့္မယ္။
သက္သာရာရတဲ့စိတ္နဲ႔ ကံအမွားေတြ
ထပ္မျပဳမိေအာင္ေတာ့ အထူးသတိျပဳရမွာေပါ့။
မွားသမွ်ကို “ေႂကြး”လို႔မွတ္ယူျပီး
ၾကံဳေတြ႔သမွ်ကို “ေႂကြးဆပ္တယ္”လို႔
သေဘာထားလိုက္ရင္ သက္သာသြားပါတယ္။
ကမၼႆကတာသမၼာဒိ႒ိဟာ ေသာက ကို
အခိုက္အတန္႔ ေအးေစတယ္လို႔ ေရွးမေထရ္ျမတ္မ်ား
မိန္႔ၾကားဖူးပါတယ္။တဒၤဂပဟာန္လို႔ ဆိုလိုတဲ့သေဘာပါပဲ။
(ေရႊပါရမီဆရာေတာ္)

ဗုဒၶေခတ္ျမတ္ ေတြ႔ ႀကံဳလတ္ အခၽြတ္ဧကန္ က်င့္ေစေသာ္


(၁)
(၁) သဗၺပါပႆ အ အကရဏံ - မေကာင္းမႈဟူသမွ်တို႔ကို ကုိယ္အားျဖင့္လည္း မျပဳလုပ္၊ စိတ္အားျဖင့္လည္းမၾကံစည္၊ ႏႈတ္အားျဖင့္လည္း မေျပာဆိုျခင္း။
(၂) ကုသလႆ သ ဥပသမၸဒါ - ေကာင္းေသာအလုပ္၊ ေကာင္းေသာအရာ ဟူသမွ်တို႔ကို ကုိယ္အားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ စိတ္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ႏႈတ္အားျဖင့္ လည္းေကာင္း ျပည့္စံုေအာင္ အျမဲတမ္း ျပဳမႈအားထုတ္ ေတြးေတာၾကံစည္ ေျပာဆိုေနျခင္း။
(၃) သစိတၱ ပရိေယာဒါပနံ- အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေစ မိမိတို႔၏စိတ္ကို မညစ္ႏြမ္းေစဘဲ အၿမဲျဖဴစင္ေအာင္ထားျခင္း။
ဤအဆုံးအမေတာ္တို႔သည္ ဤကမၻာေလာကအတြင္းဝယ္ ဂဂၤါဝါဠဳသဲစုမွ် မက ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ၾကေသာ ဘုရားရွင္တို႔၏ အဆံုးအမေတာ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

(လူေကာင္းျဖစ္လာေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ)
အကုသိုလ္(၁၀)ပါး
ကာယကံ(၃)ပါး
(၁) ပါဏာတိပါတ-သူတစ္ပါးအသက္အား စာနာမႈကင္းသတ္ျဖတ္ျခင္း။
(၂) အဒိႏၷာဒါန-ပိုင္ရွင္မေပးဘဲ သူတစ္ပါးဥစၥာကိုခိုးယူျခင္း။
(၃) ကာေမသုမိစၦာစာရ-သူတစ္ပါးလင္သားမယားကို မေတာ္မတရားျပဳက်င့္ျခင္း။
ဝစီကံ(၄)ပါး
(၁) မုသာ၀ါဒ-မဟုတ္မမွန္ လိမ္ညာလွည့္ျဖားေျပာဆိုျခင္း။
(၂) ပိသုဏ၀ါစာ-ခ်စ္ခင္ၾကင္နာေနၾကေသာ တစ္ပါးသူတို႔၏ ခ်စ္ျခင္းတရားပ်က္သြားေအာင္ ဂံုးေခ်ာစကား၊ေသြးခဲြစကားကို ေျပဆိုျခင္း။
(၃) ဖရုသ၀ါစာ-ၾကမ္းတမ္းေသာ ဆဲေရးစကားတို႔ကိုေျပာဆိုျခင္း။
(၄) သမၹပၸလာပ-အက်ိဳးမရွိေသာစကား၊ ၿပိန္ဖ်င္းေသာစကားတို႔ကိုေျပာဆိုျခင္း။
မေနာကံ(၃)ပါး
(၁) အဘိဇၥ်ာ-သူတစ္ပါးစည္းစိမ္ဥစၥာကို မတရားလုိခ်င္မႈ၊
(၂)ဗ်ာပါဒ-သူတစ္ပါးစည္းစိမ္ဥစၥာ ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းကို ေတြးေတာၾကံစည္မႈ။
(၃)မိစၦာဒ႒ိ-မွားေသာအယူရွိမႈ၊ မွားယြင္းေသာအၾကံအစည္တို႔ကို ေတြးေတာေနမႈ။
ဒုစရိုက္(၁၀)ပါး ႏွင့္ သုစရုိက္ (၁၀) ပါး
ကာယကံ(၃)ပါး၊ ဝစီကံ(၄)ပါး၊ မေနာကံ(၃)ပါးတို႔ကိုပင္ ဒုစရိုက္ဆယ္ပါးဟူ၍ ေခၚဆိုပါသည္။
အကုသိုလ္ကံ(၁၀)ပါးကို ေရွာင္ၾကည္လွ်င္ (သို႔) ေျပာင္းျပန္ယူလိုက္ပါက သုစရိုက္(၁၀)ပါးျဖစ္လာပါသည္ ။
(၂)
(လူေတာ္ျဖစ္ေအာင္ ျဖည့္က်င့္ပါ)
ပုညႀကိယာဝတၳဳ(၁၀)ပါး
(၁) ဒါန -အလွဴခံပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ မရွိဆင္းရဲသားမ်ားအား လွဴဒါန္း ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲျခင္း။
(၂) သီလ -ကုိယ္က်င့္တရားမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း။
(၃) ဘာဝနာ -ကမၸ႒ာန္း၊ ဝိပႆနာတရားမ်ားအား အခါအားေလ်ာ္စြာ
က်င့္ၾကံပြားမ်ား အားထုတ္ျခင္း။
(၄) အပစာယန-ႀကီးသူအားရိုေသျခင္း၊ ငယ္သူအားစာနာသနားေလးစားျခင္း။
(၅) ေဝယ်ာေဝစၥ-ႀကီးသူတို႔၏ အမႈကိစၥတို႔အား ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ျခင္း။ အထူးအားျဖင့္ မိဘ၊ဆရာသမားမ်ား၏ အမႈကိစၥတို႔ကို ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း။
(၆) ပတိၱဒါန -မိမိတို႔ျပဳလုပ္သမွ် ကုသို္လ္ေကာင္းမႈအဖို႔ဘာဂအဝဝတို႔အား တစ္ပါးသူတို႔အားမွ်ေဝေပးျခင္း။
(၇) ပတၱာႏုေမာဒနာ- သူတစ္ပါးျပဳလုပ္ေသာ ေကာင္းမႈတို႔အား ႏွစ္သက္ ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏႈး ပီတိျဖစ္ျခင္း။
(၈) ဓမၼ သဝန -သူေတာင္းေကာင္းတရားတို႔အားနာယူမွတ္သားျခင္း။
(၉) ဓမၼေဒသနာ -မိမိသိေသာ၊ နာၾကားဖူးေသာတရားေတာ္မ်ားအားလည္း တစ္ပါးေသာ
သူတို႔အား ျပန္လည္ေဟာၾကား၊ေျပာျပေပးျခင္း။
(၁၀)ဒိ႒ိဇုကမၼ -မ်က္ေမွာက္ပစၥဳပၸန္ဘဝ၌ ကံ ကံ၏အက်ိဳးတရားကို ေျဖာင့္မတ္ မွန္ကန္စြာ သိျမင္းျခင္း။ယံုၾကည္ျခင္း။
(၃)
ဤတရားေလးပါးႏွင့္ ႀကံဳ ႀကိဳက္ပါေစ
သမၸတိၱတရား(၄)ပါး
(၁) ကာလသမၸတၱိ-ေခတ္ေကာင္း၊အခ်ိန္အခါေကာင္းႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း၊ ၾကံဳႀကိဳက္ျခင္း။
(၂) ဂတိသမၸတၱိ-ေကာင္းေသာေနရာေဒသႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္း၊ေကာင္းေသာ
အရပ္ေဒသမွာ ေနထုိင္ရျခင္း။
(၃) ဥပဓိသမၸတၱိ -ၾကည္လင္ေသာကုိယ္လက္အဂၤါႏွင့္ျပည့္စံုျခင္း
(၄) ပေယာဂသမၸတၱိ -ကုိယ္၊စိတ္၊ႏွလံုးသံုးပါးကိုေကာင္းေအာင္ထိန္းၿပီး
ႀကိဳးစားအားထုတ္ မပ်င္းမရိေသာလံု႔လ၊ ဝီရိယတို႔ႏွင့္ျပည့္စံုျခင္း။
ဤေလးပါးႏွင့္ျပည့္စံုမွသာလွ်င္ မိမိတို႔ျပဳလုပ္ေသာ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတို႔ သည္ ႀကီးမားစြာအက်ိဳးေပးခြင့္ရၾကေလသည္ ။

Wednesday, April 1, 2015

ျပည္သူခ်စ္ေသာ မစၥတာလီကြမ္ယူ၏ အိမ္သို႔ အလည္တစ္ေခါက္

 








 စင္ကာပူေခါင္းေဆာင္ၾကီး လီကြမ္ယု၏ အိမ္ခန္းထဲကို ေရာက္ဖူးသူ မ်ားမ်ားစားစား မရွိလွ။ သို ့ေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာငါးနွစ္ခန္ ့က ကြ်န္ေတာ္ ထိုအခန္းထဲကို ေရာက္ခဲ့ျပီး စင္ကာပူလူထုေခါင္းေဆာင္ၾကီးအေၾကာင္းကို အနည္းအက်ဥ္းမွ် ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ဖူးသည္။
ထိုအခ်ိန္က၂၀၁၀၊ ဧျပီလ ၁၀ရက္ေန႔ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေအာက္စေလလမ္းက လီကြမ္ယု ၏ သမီးျဖစ္သူ ေဒါက္တာလီေ၀လင္းအိမ္သုိ႔ သြားလည္ပတ္ခဲ့သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ တစ္ဦးျဖစ္သည္။
သူမ၏ ဖခင္လီကြမ္ယု၏ အိမ္ခန္းကို ျပေသာအခါ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္အခန္းမွ ဇနီးျဖစ္သူ မဒမ္ျခဴးအား စာဖတ္ျပေနေသာ မစၥတာလီကြမ္ယု၏အသံကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္ရသည္။ မဒမ္ျခဴးသည္ မၾကာခဏ ေလျဖတ္ျပီးေနာက္တြင္ အိပ္ရာထဲ၌ပင္ လဲွေနရသူုျဖစ္သည္။ မိန္ ့ခြန္းေျပာရာတြင္ အသံမာမာႏွင့္ေျပာတတ္သူ လီကြမ္ယုသည္ ဇနီးျဖစ္သူကို ဆမ္ေဒး တိုင္းမ္သတင္းစာ ဖတ္ျပရာတြင္မူ ႏူးႏူးညံညံ ညင္သာစြာရွိလွသည္္။
မဒမ္ျခဴးက မည္သည့္စကားမွ် ျပန္မေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း ခ်စ္ေမတၱာျဖင့္ သတင္း၊ ၀ထၳဳ၊ သူၾကိဳက္သည့္ ကဗ်ာ စသည္ျဖင့္ အလွည့္က် ေန႔တိုင္းဖတ္ျပခဲဲ့သည္။ ထိုသို ့လုပ္ခဲ့သည္မွာ မဒမ္ျခဴဳး ကြယ္လြန္သည့္ ၂၀၁၀ ခုနွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလအထိ ၁၈ လ တိုင္တိုင္ျဖစ္သည္။
လီကြမ္ယု၏ အခန္းသည္ ဇိမ္က်က် အိမ္ခန္းမ်ိဴးမဟုတ္။ တစ္ေယာက္သုံးခုတင္တစ္ခုသာ အိပ္ခန္းထဲတြင္ အဓိက ပရိေဘာဂပစၥည္းအျဖစ္ ရွိသည္။ အိပ္ရာေဘးတြင္ရွိသည့္ စားပြဲ တစ္လုံးေပၚတြင္ တင္ထားသည့္ ကြန္ပ်ဴတာမွ အီးေမးလ္တေစာင္၀င္လာတိုင္း မီးပြင့္ကာ အခ်က္ျပ၏။ အခန္းၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို ့သူ၏ အခန္းအတြင္း လာလည္ပတ္ ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္ေသာ အနီေရာင္ လက္ဆြဲေသတၱာတစ္လုံးရွိသည္။
ထိုေသတၱာသည္ ျဗိတိိသွ် အစိုးရလက္ထက္က ၀န္ၾကီးမ်ား အသုံးျပဳသည့္ လႊတ္ေတာ္ကိုင္ လက္ဆြဲေသတၱာအနီျဖစ္ခဲ့ျပီး ျဗိတိိသွ် ဘုရင္မကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ ရုံးသုံး စာရြက္စာတမ္းမ်ား သယ္ယူရန္ ကိုင္တြယ္ခဲ့သည္ိ။
စင္ကာပူႏိုင္ငံ၌ ထုိေသတၱာကို ယခုအခ်ိန္ထိ အသုံးျပဳေနသည္မွာ လီကြမ္ယု တစ္ဦးတည္း သာ ရွိပါလိမ့္မည္။ ေသတၱာကို ယခင္က တစ္ခါမွ် မျမင္ဖူးၾကသည့္အေလွ်ာက္ သေဘာက် မွန္း သိသည့္အတြက္ ေဒါက္တာလီက သူ၏ ဖခင္ဆီမွ ခြင့္ေတာင္းျပီး ကြ်န္ေတာ္တို ့ကို ထိုေသတၱာျပသည္။ လီကြမ္ယုက မျငင္းဆန္ေပ။ သုိ႔ေသာ္ မဒမ္ျခဴ း၏ အခန္းအတြင္းမွ စာဖတ္သည္ကို ရပ္၍လည္း ထြက္မလာပါခဲ့ေပ။
သူ၏နွစ္ထပ္အိမ္တစ္အိမ္လုံးသည္ မည္သည့္ဇိ္မ္ခံပစၥည္းမွ်မရွိေသာ သာမန္ရိုးရိုး အိမ္တစ္လုံးသာျဖစ္သည္။ အိမ္တိုင္တခ်ိဳသည္ အနည္းငယ္မွ် ကြဲအက္ေနၾကျပီး ၁၉၇၀ ခုနွစ္ေလာက္က ေခတ္စားခဲ့ေသာ အိမ္တိုင္ ပုံစံမ်ား ျဖစ္သည္။ အိမ္တြင္ရွိေသာ ကုလားထိုင္မ်ား ကလည္း တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု တြဲဖက္လိုက္ဖက္ျခင္းမရွိလွဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာလည္း မရွိေပ။
ေလ့က်င္ခန္းလုပ္ရာ ေရွးစက္ဘီးေဟာင္းၾကီးသည္ပင္ အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာ၍ ဖုန္မ်ား တက္ေနသည္။ တန္းေပၚတြင္တင္ထားသည့္ စက္ဘီးတစ္စီးနွင့္သာ တူသည္။ သို ့ေသာ္ မစၥတာလီကြမ္ယုသည္ အသက္ ၇၀ အထိ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဆုိပါ စက္ဘီးေပၚမွ လိမ္႔က်ခဲ့သည္အထိ အားကစား ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ခဲ့သည္။ စက္ဘီး အသစ္တစ္ခုႏွင့္ အစားထိုးထားေသာ္လည္း စက္ဘီးအိုၾကီးကေတာ့ သက္တမ္း ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိသည့္တုိင္ အိမ္ေထာင့္တစ္ေနရာ၌ ရွိဆဲပင္။
၁၉၆၀ ခုနွစ္- ၂၀၁၁ခုႏွစ္အတြင္း စင္ကာပူႏိုင္ငံသားတို ့၏ တစ္ဦးခ်င္း၀င္ေငြသည္ အဆ တစ္ရာခန့္အထိ ျမင့္တက္လာခဲ့သည္။
သို ့ေသာ္လည္း လီကြမ္ယု၏ အိမ္ကေတာ့ မည္သည့္အရာမွ် ၾကီးၾကီးမားမား မေျပာင္းလဲဘဲ ယခင္အတိုင္း ရွိေနဆဲပင္။ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ သန္းရာခ်ီတန္ေသာ အေဆာက္အအုံမ်ား၊ လုံးခ်င္းအိမ္ရာမ်ားၾကားတြင္ အက်ည္းတန္စြာ သီးျခားပုံစံျဖစ္ေနေလသည္။ လွ်ာထိုးသားမ်ား ခင္းထားခဲ့သည့္ အိမ္၏ၾကမ္းျပင္အခင္းသည္ပင္ ပါေကးအေရာင္မ်ားက လႊင့္ပ်ယ္ေနေပၿပီ။ ဥယ်ာဥ္အတြင္းတြင္ သစ္ပင္မ်ားက နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေန၍ ေတာထေနခဲ့ေလသည္။
မန္နိစ္ဟုေခၚေသာ မိသားစုေၾကာင္ကေလးက ျငိမ္ျငိမ္ေလး သူ႕ကိုယ္ကိုယ္ လွ်ာႏွင့္ လွ်က္ေနေလသည္။
တစ္အိမ္လုံးတြင္ အမွတ္ရစရာမ်ားက အျပည့္ျဖစ္ေနသည္။ သည္အိမ္ၾကီး၏ ထမင္းစားခန္း အတြင္းရွိ လက္ေဆးကန္ေနရာသည္ ယေန ့စင္ကာပူႏိုင္ငံကို ပုံေဖာ္ေပးခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေရး ပါတီတစ္ခု၏ အစျပဳခဲ့ရာေနရာျဖစ္သည္။
သည္အိမ္နံရံမ်ာအၾကားတြင္ ခိုင္မာေသာ အေတြးမ်ား၊ ေဟာေျပာေဆြးေနြးမွဳ မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနမည္ဟု ပုံေဖာ္၍ ့ရႏိုင္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သူ အိမ္ရွင္မ်ားကဲ့သုိ႔ပင္ အိမ္၏ ေအာက္ေျခအုတ္ျမစ္က မွန္ကန္ ခိုင္မာၾကံခိုင္လွသည္။ ယခုကဲ့သုိ႔ အိမ္မ်ဳိးကုိ သြားေရာက္ လည္ပတ္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀၏ ေျပာစမွတ္ တြင္စရာတစ္ခု သာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
(Singapore ႏုိင္ငံထုတ္ The New Paper ပါ A Mighty Man's Simple Home ကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆုိသည္။)

ေနာက္ဆံုးသစ္ရြက္ ေၾကြခ်ိန္ ( နိဂံုး)


ျခဴးႏွင့္ လီတို႔၏ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ျခင္းတရားသည္
သူတို႔တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေျပာေသာအခါတြင္ ေတြ႔ရသည္။
လီကြမ္ယူးသည္ အၿမဲတေစ ခ်ီးက်ဴးခံရသူေတာ့ မဟုတ္ေပ။
ငယ္ငယ္က သူ႔ကို မလိုလားသူမ်ားက ငွက္ေပ်ာသီးဟု ေခၚသည္။
အဝါေရာင္အသားအေရျဖင့္ တ႐ုတ္တစ္ဦး ျဖစ္ေသာ္လည္း အတြင္း၌မႈ အေနာက္တိုင္းဆန္လြန္းသူ အျဖဴေရာင္အႏွစ္သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။

အထူးသျဖင့္ လီက လူမ်ဳိးစုံ သဟဇာတျဖစ္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ေသာ
ႏိုင္ငံကို တည္ေဆာက္ရန္ဟု ရည္႐ြယ္လ်က္ တ႐ုတ္လူမ်ားစုႀကီး၏ ဝံသာႏုစိတ္ကို ႏွိမ္ပစ္ေသာအခါ၊
လူမ်ဳိးႀကီးဝါဒကို ေျခဖ်က္ပစ္ေသာမူမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ေသာအခါ
သူ႔ကို မေက်နပ္သူမ်ားထံမွ ငွက္ေပ်ာသီးေခၚသံကို ၾကားရေလ့ရွိသည္။
အဂၤလိပ္ လို ငယ္နာမည္ ဟယ္ရီဟုတြင္ေသာ ထိုငွက္ေပ်ာသီး
ကေလးသည္ ျခဴးအတြက္ေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ လူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။
ျခဴးကို ၂၀၀၂ ခုႏွစ္က မွတ္တမ္း ဗီဒီယိုတစ္ခုအတြက္ သူတို႔ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းေျပာေစေသာအခါ ျခဴးက ရယ္လ်က္...
“သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဘယ္လိုဖူးစာဆုံၾကတယ္ ဆိုတာက ရွင္းျပရ ခပ္ခက္ခက္ပဲ။
သူက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယုံၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ေပါ့။ ဖ်တ္လတ္တက္ႂကြေနတဲ့ အ႐ြယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ေခ်ာလည္းေခ်ာတယ္”
ထိုအခါ ေဘးတြင္ ျခဴးကို ထီးမိုးေပးရင္ ရပ္ေနေသာလီက ရယ္သည္။
ပီတိျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ျဖစ္သည္။
အတိတ္တြင္ သူတို႔သည္ အရိပ္ပမာ မခြဲခြာရွိခဲ့ဖူးၿပီ။ မေက်နပ္ျခင္းမ်ား၊
ၿငဳိျငင္ျခင္းမ်ားသည္ သူတို႔အိမ္ေထာင္တြင္ ၾကာၾကာခိုနားေလ့မရွိ။ ေအးခ်မ္းေသာ ေန႔ရက္မ်ားထဲေသာ ေသာကျဖစ္စရာမ်ား ၾကားညႇပ္ေနခဲ့သည့္ ႏွစ္ကာလမ်ားစြာကို သူတို႔အတူ ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ သားႀကီး
လီရွန္လြန္း၏ ပထမဇနီး ဝမ္မင္းယန္ မီးဖြားၿပီး သုံးပတ္အၾကာတြင္ ႏွလုံးေရာဂါျဖင့္ ႐ုတ္တရက္ ေသဆုံးခဲ့သည့္ အခ်ိန္သည္ သူတို႔အိမ္ေထာင္ကို လိႈင္းဂယက္ ႐ိုက္ခဲ့ေသာ ကာလမ်ား ျဖစ္သည္။
ထိုေလာကဓံ အတက္အက် ေန႔ရက္မ်ားသည္ ယခု ႐ုပ္ရွင္ကားေဟာင္းမ်ားလို မႈန္ဝါးေပ်ာက္ကြယ္ၿပီ။ အသုဘတြင္ ေနာက္ဆုံး ႏႈတ္ဆက္စကားကို လီက ဆိုသည္။ “ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ သူ႔ဘဝကို ႏွစ္ျမႇဳပ္သြားခဲ့သူပါပဲ။
ကြၽန္ေတာ္လိုအပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း ကြၽန္ေတာ့္အနား အၿမဲရွိေနခဲ့တယ္။ ျခဴးဘဝက ေႏြးေထြးျခင္းေတြအျပည့္ အႏွစ္သာရ အျပည့္ဘဝကို ေနထိုင္သြားခဲ့တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။
၈၉ ႏွစ္ေလာက္ ေနထိုင္သြားတဲ့သူ႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ႏိုင္ရမွာေပါ့။
ဒါေပမဲ့ အခု ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏွလုံးသားက သူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ေလးလံေနခဲ့တယ္။ ေၾကကြဲပူေလာင္ေနခဲ့တယ္”
အသက္ ၉၀ မျပည့္မီ တစ္လအလိုတြင္မူ လီက ေျပာခဲ့သည္။
အိပ္ရာေပၚလဲေနတဲ့ က်ဳပ္ကို ပိုက္ေတြနဲ႔ အစာအိမ္ထဲ အာဟာရေတြ ေပးေနတာထက္စာရင္ ျမန္ျမန္ေသတာက
ပိုေအးပါတယ္ဗ်ာဟု ဆိုခဲ့သည္။ ကိုမာ ဝင္ေနတဲ့ အေနအထားထက္
စာရင္ အသက္သာဆုံးနဲ႔ အျမန္ဆုံး ကြၽတ္လြတ္ခြင့္ကိုသာ ရခ်င္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ သူသည္ ျခဴးမရွိေသာ ေန႔ရက္မ်ားတြင္ အထီးက်န္လွၿပီ။
မင္းေစာင့္ေနခဲ့သလား ျခဴးေရ ၊။။ (ခ်ိ ဳ ေမႊးတင္ဆက္ပါသည္)

ေနက္ဆံုးသစ္ရြက္ ေၾကြခ်ိန္ ( အမွတ္ ၇)


“ကြၽန္ေတာ္က ငယ္ငယ္က မန္ဒရင္းတ႐ုတ္ကို ေကာင္းေကာင္းမသင္ခဲ့ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့အခါ ဘာသာစကား အားနည္းခ်က္
ရွိေနတာကို သူသိတယ္။ ကေလးသုံးေယာက္လုံးကို တ႐ုတ္မူႀကိဳေတြ၊
စာသင္ေက်ာင္းေတြကို ပို႔တယ္။ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ မေလးဘဟာစာ ကိုေတာ့ အိမ္မွာသင္ေစတယ္။
ျခဴးေၾကာင့္သာ ဒီကေလးေတြဟာ ဘာသာစကားမ်ဳိးစုံ ေျပာဆိုေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ထူးထူးခြၽန္ခြၽန္နဲ႔ အဆင္ေျပေျပ ရပ္တည္ႏိုင္တာပါ။
ကေလးေတြကို ထိန္းေက်ာင္းတဲ့ ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေငြေရးေၾကးေရးနဲ႔
ပတ္သက္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ျငင္းတာခုံတာ လုပ္ေလ့မရွိဘူး။ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ကိုလည္း ႏွစ္ေယာက္စလုံး နာမည္ေအာက္မွာပဲ ထားတယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ယုံၾကည္ၾကတယ္”
“ျခဴးက ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း စူးစမ္းတတ္တယ္။
တစ္ခါကေပါ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနက် ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ
ငွက္မ်ဳိးေပါင္းစုံ ရွိတယ္။
ပန္းအလွဆင္တဲ့သူက ငွက္ေတြစားတတ္တဲ့ အင္းဆက္ကေလးေတြ စားတတ္တဲ့ ျမက္႐ိုင္းပင္ေတြကို ခုတ္ပစ္လိုက္တယ္။
သူကေတာ့ ျခင္မလာေအာင္၊ အင္းဆက္ေတြ မရွိေအာင္ေပါ့။
ျခဴးက အင္းဆက္ေတြ မရွိေတာ့ ငွက္ေတြ မလာေတာ့တာကို သတိထားမိတယ္။ ပန္းအလွဆင္တဲ့သူကို သူတားတယ္။
ျမက္မရိတ္နဲ႔ေတာ့ ငွက္ေတြလာပါေစလို႔ ေျပာတယ္။
သူက ပန္းေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားတယ္။ ပန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
႐ုကၡေဗဒအမည္နဲ႔ တြဲၿပီး မွတ္မိတယ္။ ျခဴးဟာ စကားလုံး သိပ္ႂကြယ္တာ။ ရက္ဖ္ဖဲေကာလိပ္တုန္းက သူက အဂၤလိပ္စာကို ေမဂ်ာယူတယ္။
စာအုပ္မ်ဳိးစုံလည္း ဖတ္တာကိုး”
“ျပည္သူ႔လႈပ္ရွားမႈပါတီ PAP ရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒကို ကြၽန္ေတာ္ဆြဲေတာ့ ျခဴးက ကူတယ္။ ျခဴးဟာ လူကဲခတ္ေကာင္းတယ္။
ယုံလို႔ရမယ္ မထင္ဘူးလို႔ သူေျပာခဲ့တဲ့သူေတြ ရွိတယ္။
ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဲဒီလူေတြက တကယ္ပဲ ယုံလို႔မရတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ျခဴးက မေလးရွားနဲ႔ေပါင္းဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကတုန္းကလည္း သူက ေျပာတယ္။ မေလးရွားနဲ႔ ေပါင္းၿပီးေနဖို႔ ဆိုတာ မလြယ္ဘူးတဲ့။ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။
ဓေလ့ထုံးစံေတြ ကလည္း ကြာတယ္တဲ့။
မေလးရွားက UMNO ေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း ဘာသာေရး၊ လူမ်ဳိးေရးကို အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံေရးကို စဥ္းစားတာတဲ့”
“အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ျခဴးကို ျပန္ေျပာတယ္။ ကိုယ္တို႔မွာ
ေ႐ြးစရာမွ မရွိဘဲကြာလို႔။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျခဴးမွန္ပါတယ္။
ေနာက္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ပဲၾကာတယ္။ မေလးရွားကေန ထြက္ေတာ့လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေျပာခံလိုက္ရတာပဲ။ ၁၉၆၅ ေလာက္မွာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲေတာ့မယ္
ဆိုတာဟာ သိသာေနပါၿပီ။ ဥပေဒေရးရာဝန္ႀကီး အက္ဒီဘာကာက
ႏွစ္ႏုိင္ငံခြဲထုတ္ဖို႔ ဥပေဒၾကမ္းကို ေရးဆြဲတဲ့အခါ ဗဟိုဖက္ဒရယ္အစိုးရ အေနနဲ႔ အာမခံေပးရမယ့္ ေရနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ ႏွစ္ခုကို မူလက မပါခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ျခဴးကို အကူအညီေတာင္းရတယ္။
စင္ကာပူကို ေန႔စဥ္ ေရလႊတ္ေပးဖို႔ မေလးရွားကေန ဖက္ဒရယ္အစိုးရနဲ႔ စင္ကာပူျမဴနီစီပါယ္ ၾကားမွာ ေရေပးေဝေရးစာခ်ဳပ္ေတြ ယခင္ကပင္ ရွိခဲ့တယ္။
သို႔ေသာ္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ခြဲထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီစာခ်ဳပ္ေတြအတိုင္း
ဆက္ၿပီး ေရလႊတ္ေပးဖို႔ (စင္ကာပူကို ေရဝယ္ခြင့္ေပးဖို႔)
ကို မေလးရွားအစိုးရ အေနနဲ႔ တာဝန္ခံရမယ္ ဆိုတာကို
ျခဴးက ေရးေပးခဲ့တယ္။ ျခဴးဟာ စကားလုံး ေ႐ြးရာမွာ အင္မတန္တိက်ၿပီး ဂ႐ုတစိုက္လည္း ေ႐ြးခ်ယ္တယ္။
အဲဒီ ေရသေဘာတူညီခ်က္ကို ပင္မခြဲထြက္ေရး စာခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕
ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ထည့္သြင္း ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တယ္။ အဲဒီစာခ်ဳပ္ကို ကုလသမဂၢမွာလည္း မွတ္ပုံတင္ထားခဲ့ၿပီး အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ၾကတယ္။
ဓနသဟာယႏိုင္ငံမ်ားရဲ႕ အတြင္းဝန္ အာသာေဘာ္တန္ေလးက အျခားႏိုင္ငံေတြမွာ ဒီလိုခြဲထြက္မႈေတြမ်ား ရွိခဲ့ရင္ စင္ကာပူနဲ႔ မေလးရွားၾကားမွာ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့ စာခ်ဳပ္ေတြကို နမူနာထားၿပီး ဒီေလာက္ေတာ့ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သင့္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဒီစကားက အက္ဒီနဲ႔ ျခဴးကို ခ်ီးက်ဴးလိုက္တာပါပဲ။
ေနာက္ပိုင္းမွာ မေလးရွားေခါင္းေဆာင္ေတြက စင္ကာပူကို ေရေပးေနတာ
ျဖတ္ပစ္မယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္တိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဒီစာခ်ဳပ္ကိုပဲ ကိုင္ၿပီး ေျပာရပါတယ္။
စာခ်ဳပ္ကို ေဖာက္ဖ်က္ရင္ ကုလသမဂၢ လုံၿခံဳေရးေကာင္စီ အဆုံးအျဖတ္ လိုအပ္တယ္လို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပန္ေျပာရပါတယ္”
။ (ဆက္ဖတ္ပါရန္